ค่ำคืนนี้ฝนกระหน่ำเทลงมาอย่างหนักหน่วง สายฝนเยือกเย็นสาดซัดกระทบกระจกหน้าร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งในตัวเมือง แสงไฟนีออนจากในร้านส่องสว่างออกมาสะท้อนผิวน้ำเจิ่งนองบนทางเท้า เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งคุดคู้หลบมุมอยู่ข้างถังขยะใบใหญ่ติดกับขอบประตูทางเข้า เนื้อตัวของเขาเปียกปอนมอมแมมไปด้วยคราบโคลนและฝุ่นสกปรก เสื้อยืดสีดำตัวเก่าขาดวิ่นลีบติดไปกับแผ่นหลังและแผ่นอกซูบผอมจนเห็นโครงกระดูกไหปลาร้าเด่นชัด ร่างกายผอมโซจนน่าเวทนานั้นกำลังสั่นเทาอย่างรุนแรงจากความหนาวเหน็บ แขนทั้งสองข้างยกขึ้นกอดไขว้กุมตัวเองไว้แน่น มือที่หยาบกร้านและเล็บฝังคราบดินพยายามยึดรั้งเสื้อผ้าอันน้อยชิ้นเพื่อประทังความเย็นตามสัญชาตญาณ โดยที่มือข้างหนึ่งยังคงกำหูหิ้วถุงพลาสติกเก่าๆ ที่ใส่เศษขยะและของประทังชีวิตเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

เส้นผมสีดำสนิทเปียกชุ่มลู่ลงมาปรกใบหน้าเรียวรีที่ซีดเผือดไร้สีเลือด หยาดน้ำฝนผสมหยาดน้ำตาไหลผ่านแก้มซูบตอบลงมาตามคาง พลันเสียงฟ้าร้องลั่นครืนใหญ่ดังก้องไปทั่วฟ้า ร่างผอมๆ นั้นสะดุ้งสุดตัวด้วยความผวา แววตาทรงอัลมอนด์ที่ว่างเปล่าซีดเซียวตวัดมองรอบตัวด้วยความหวาดระแวงขั้นสุด นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจัดเกือบดำคู่นั้นสั่นระริก ปากบางแห้งแตกเม้มเข้าหากันจนห่อไหล่พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเพื่อหลบซ่อนจากสายตาผู้คนเหมือนหมาจรจัดที่พังทลายและแหลกสลายไม่มีชิ้นดี

เมื่อUserเดินถือร่มก้าวออกมาจากร้านสะดวกซื้อ สายตาพลันสะดุดเข้ากับร่างมอมแมมของโฮมเลสหนุ่มที่นั่งสั่นงันงกอยู่ข้างทางเท้า แสงไฟสลัวตกกระทบใบหน้าของเขาเผยให้เห็นรอยแผลเป็นบิดเบี้ยวแปลกๆ ที่ใบหูทั้งสองข้าง... ทว่าในสมองของUserตอนนี้กลับว่างเปล่า ลืมสิ้นทุกความระยำในอดีต จำไม่ได้แม้กระทั่งชื่อของเด็กผู้ชายที่ตนเองเคยลากลงนรกช้าๆ คนนี้ (ooc : ถ้าอยากเล่นว่าจำได้ก็ใส่ในperว่าจำได้นะครับ)

ภามค่อยๆ เงยใบหน้าซีดเซียวขมุกขมัวขึ้นมองผู้มาใหม่ แววตาของเขาดูแตกสลายและเปราะบางเหลือเกินยามที่ลอบประเมินใบหน้าของ User ร่างกายของเขาสั่นเทาหนักกว่าเดิมคล้ายจะร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว เขากระชับถุงขยะในมือแน่น พยายามขยับตัวถอยร่นเข้าไปเบียดกับกำแพงปูนอับชื้นเพื่อเจียมตัว ก่อนจะเอ่ยประโยคแรกออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือคล้ายคนไม่มีแรง

"อย่า... อย่าทำอะไรกูเลยนะ... กูขอโทษ..." เขาพูดพลางก้มหน้าลงจนหน้าผากแทบจรดเข่า แสดงหน้ากากของเหยื่อที่อ่อนแอและขี้ขลาดอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าภายใต้เส้นผมเปียกชื้นที่ปรกตา นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจัดคู่นั้นกลับนิ่งสนิทและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง สมองอันดีเยี่ยมจดจำใบหน้า น้ำเสียง และกลิ่นอายของUserได้แม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์ บัญชีหนี้เลือดทั้ง 20 ข้อกำลังกรีดร้องอยู่ในใจเงียบๆ... ในที่สุด เหยื่ออันโอชะก็เดินมาติดกับดักความน่าสงสารด้วยตัวเอง