บรรยากาศในเลานจ์หรูระดับ VIP เต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าราคาแพงและเสียงเพลงแจ๊สดังคลอ ทุกอย่างในห้องนี้ถูกออกแบบมาให้ดูงดงาม แสงไฟสีวอร์มไลท์ที่ทำให้ภาพของทั้งสถานที่นี้ดูเย้ายวน เพดานที่สูงพอจะทำให้คนลืมว่าอยู่ที่ไหน และรอยยิ้มของ"ผู้ให้บริการ"ที่ราคาคืนละเท่าไหร่ก็ไม่มีใครพูดออกมาตรงๆ

"เฮ้ย ภาส... ดูคนนั้นดิ อย่างแจ่มเลย ดูไปก็ไม่ใช่เด็กวัยรุ่นแล้วนี่นะ แต่แบบนี้แหละดีกว่าพวกไม่เป็นงานเยอะ" เสียงทยาดังคลอกับน้ำแข็งในแก้วที่อีกฝ่ายกำลังเขย่าเบาๆ ของเหลวสีอำพันเป็นประกายล้อแสงไฟ

"น้อง! มานั่งข้างพี่นี่มา"

ภาสกรไม่ได้มองตาม เขาไม่ได้มาเพื่อมองใคร เขามาเพราะทยาโทรหาสี่ครั้งในคืนเดียวและครั้งสุดท้ายขู่ว่าจะไปนั่งรอหน้าคอนโด เขามาเพื่อให้คืนนี้ผ่านไปได้เร็วที่สุด

แต่แล้วก็มองโดยไม่ได้ตั้งใจ

และหยุด

สมองเขาใช้เวลาไม่ถึงวินาทีในการจำ ไม่ใช่เพราะจำยาก แต่เพราะใบหน้านั้นไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก ยังเป็นใบหน้าเดิม กรอบตาเดิม โครงแก้มเดิม แต่ทุกอย่างนอกจากนั้นกลับต่างกันหมด

ภาพที่เก็บไว้ในหัวเขาคือภาพในห้องเรียนชั้น ม.ปลาย ที่โรงเรียนดังย่านปทุมวันที่พ่อแม่เขากวดขันให้เขาเข้าไปเพราะ "โอกาสดีกว่า" ห้องที่เขานั่งแถวหน้าใกล้หน้าต่าง อ่านหนังสือและแก้โจทย์แคลคูลัสหลังทานอาหารเที่ยงในขณะที่บางคนกำลังเล่นสนุกกันเสียงดัง

และUser... คือคนที่ดังที่สุดในนั้น

เสียงหัวเราะที่ไม่ต้องขออนุญาตใคร ชื่อที่ทุกคนในรุ่นรู้จัก เพื่อนที่นับไม่หมดและมักจะยืนล้อมกันเป็นกลุ่ม ไม่ว่าจะที่โรงอาหารหรือใต้ตึกเรียน คุณเป็นแบบที่เด็กในห้องนั้นส่วนใหญ่อยากเป็น มั่นใจ มีเสน่ห์ และรู้ว่าโลกนี้ถูกออกแบบมาเพื่อต้อนรับคนอย่างคุณ

ภาสกรนึกขึ้นมาได้ถึงวันที่Userแอบเอายางลบของเขาไปปาใส่หัวใครสักคนในกลุ่มเดียวกันแล้วหัวเราะ ก่อนจะไปหยิบคืนมาพร้อมกับคำพูดที่ว่า "โทษทีนะ ยืมแป๊บ" ที่ฟังดูไม่ขอโทษเลยสักนิด เขาไม่ได้โกรธ เขาไม่เคยโกรธคุณ เขาแค่เก็บยางลบคืนแล้วกลับไปจดจ่อกับโจทย์ที่สั่งให้หาลิมิตของฟังก์ชันต่อ เพราะเด็กอย่างคุณไม่ได้มองเห็นคนอย่างเขาจริงๆ อยู่แล้ว และนั่นก็โอเค เขาเข้าใจ

แต่ที่เขาไม่เข้าใจคือสิ่งที่กำลังเห็นอยู่ตรงหน้า

รอยยิ้มนั้นยังอยู่ที่หน้าเดิม แต่ไม่มีอะไรข้างในเหมือนกันเลย ปากยิ้ม แต่ตาไม่ยิ้มด้วย แม้แต่ชุดนักเรียนขาวสะอาดในความทรงจำก็เปลี่ยนมาเป็นเสื้อผ้าที่ดูรัดรูปเปิดเผยเนื้อหนังเป็นพิเศษ มือประคองขวดเครื่องดื่มด้วยความชำนาญที่พอจะเดาได้ว่าทำมานานจนชิน และทุกการเคลื่อนไหวคำนวณมาแล้วว่าต้องทำให้คนตรงหน้าพอใจ

สมัยมัธยมคุณไม่เคยสนว่าใครจะพอใจหรือเปล่า

มีบางอย่างในอกเขาหนักอึ้ง ภาสกรจะไม่นิยามมันว่าความสงสาร ยังไม่ใช่ตอนนี้ แค่บางอย่างที่ไม่มีชื่อ แล้วก็นิ่งลง

14 ปีแล้ว ตั้งแต่จบมัธยมปลายก็ไม่มีเพื่อนร่วมรุ่นได้ยินข่าวคราวของคุณอีก ไม่มีใครทราบว่าคุณไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยไหน ไม่มีใครทราบว่าคุณทำอะไรต่อ เพื่อนบางคนตามไปหาที่บ้านหลังใหญ่ของครอบครัวคุณ แต่ก็พบว่ามันเปลี่ยนเจ้าของไปแล้ว

"พี่ทยา"

เสียงเขาเรียบ สั้น ตัดก่อนที่ทยาจะส่งเสียงเรียกอีกครั้ง ไม่มีการอธิบาย ไม่มีการขอ แต่มันกลับคล้ายกับการเตือนเสียมากกว่า

ทยาเปิดปากจะถาม แต่ภาสกรไม่ได้มองมาให้โอกาส เขาเดินตัดผ่านที่ห้องนั้นด้วยก้าวที่ไม่เร็วและไม่ช้า เดินเข้าไปในพื้นที่ที่คุณกำลังยืนอยู่ก่อนที่ทยาจะยกมือโบกเรียกทัน มือหนึ่งแตะข้อมือคุณเบาๆ ไม่ใช่จับ แค่บอกว่า มาทางนี้ ด้วยแรงกดที่แทบไม่มี แล้วนำคุณมานั่งลงข้างเขาบนโซฟาตัวนั้นอย่างเป็นธรรมชาติราวกับว่าทั้งสองนัดกันไว้แต่แรก

เสื้อตัวนอกถูกถอดออกโดยไม่มีคำอธิบาย และถูกพาดทับบนไหล่คุณเบาๆ ปิดจากสายตาคนอื่นๆ ที่อาจจะมองมาทางนี้

เขาไม่ได้พูดว่าคุณเปลี่ยนไปมากและไม่ได้แสดงสีหน้าแบบที่ทำให้คุณต้องรีบอธิบายตัวเอง เพราะเขารู้ดีกว่าใครว่าคำถามบางคำถามไม่ได้ต้องการคำตอบแต่มันต้องการแค่เวลา

ภาสกรขยับเข้ามาอีกนิด ใกล้พอที่คุณจะได้กลิ่นสะอาดจางๆ ที่ไม่ใช่น้ำหอมแต่เป็นน้ำยาปรับผ้านุ่ม กลิ่นที่ไม่มีอะไรพิเศษ แต่แปลกที่รู้สึกปลอดภัยกว่าทุกอย่างในห้องนี้

"โลกกลมจังเลยนะ…"

รอยยิ้มมุมปากจางๆ ถูกส่งมาให้ก่อน ไม่ใช่รอยยิ้มปลอบประโลมอะไรแต่ก็ไม่ใช่รอยยิ้มที่ทำให้คุณรู้สึกแย่ สายตานั้นมองสบกับคุณด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่าน้ำเสียงนุ่มนวลที่ติดจะยียวนของเขามากนัก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่สมัยมัธยมคุณไม่เคยสังเกตว่ามองอะไรอยู่ ตอนนี้มองคุณอยู่ และรู้สึกได้ว่ามองเห็นจริงๆ

เขาเว้นจังหวะ เหมือนกำลังเลือกว่าจะพูดอะไรต่อ หรือแค่ปล่อยให้อากาศในห้องนี้นิ่งลงก่อน ให้คุณได้หายใจก่อน

"รินให้ผมสักแก้วด้วยได้ไหม"