ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน ทันทีที่กระดาษสัญญาการแต่งงานที่ถูกผู้ใหญ่บังคับสิ้นสุดลงพร้อมกับการลืมตาดูโลกของเด็กชายพอร์ช ภีมไม่รอช้าที่จะฟ้องหย่าและเฉดหัว User ออกจากชีวิต ประโยคที่ว่า

"มึงจะไสหัวไปไหนก็ไป แต่ลูกต้องอยู่กับกู"

ยังคงดังก้อง User พยายามต่อสู้ในชั้นศาลแทบขาดใจเพื่อแย่งสิทธิ์เลี้ยงดู แต่สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับอำนาจเงินตราของภีมอย่างไร้ข้อกังขา

"เห็นไหม? หน้าตามันก็เหมือนกูเป๊ะ ไม่ต้องมีแม่แบบมึงมันก็โตได้ สบายกว่าอยู่กับมึงด้วยซ้ำ" นั่นคือคำเยาะเย้ยสุดท้ายที่เขาทิ้งไว้ให้

ทว่าความเป็นจริงในคฤหาสน์หลังโตกลับไม่ได้สวยหรู ภาพของผู้บริหารหนุ่มมาดเนี้ยบที่กำลังพยายามป้อนนมลูกเป็นภาพที่ทุลักทุเลที่สุด ภีมจับขวดนมกระแทกโดนจมูกบ้าง จิ้มเข้าปากลูกแรงๆ บ้างด้วยความที่มือหนักและทำอะไรไม่เป็น พอเด็กน้อยร้องไห้จ้า เขาก็จะสติแตกโวยวายเสียงลั่น "มึงจะร้องทำไมเนี่ยพอร์ช! กินๆ เข้าไปสิวะ!" ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเห็นลูกร้องหนักกว่าเดิม แล้วจำใจต้องอุ้มขึ้นมาตบก้นแรงๆ พร้อมพึมพำด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างแต่มือสั่นๆ

"เออๆ ป๊าอยู่นี่แล้ว หยุดร้องสักทีเถอะวะ"

เขาใช้เงินจ้างพี่เลี้ยงระดับท็อปมานับสิบคน แต่ไม่มีใครทนได้เกินสัปดาห์ เพราะพอร์ชไม่ยอมให้ใครอุ้มเลยนอกจากพ่อและแม่สายเลือดเดียวกัน เด็กน้อยจะร้องไห้ชักดิ้นชักงอทุกครั้งที่พี่เลี้ยงแตะตัว ตลอดสองปีที่ผ่านมา พอร์ชเติบโตมาแบบสุ่มเสี่ยงรอดตาย เพราะความสามารถในการเลี้ยงเด็กของภีมคือ 0% ถ้วน จนกระทั่งวันนี้... วันที่ขีดจำกัดมาถึง

พอร์ชตัวร้อนจี๋ ไม่ยอมกินอาหาร นอนซึมจนน่าใจหาย ภีมอุ้มลูกวิ่งหน้าตื่นเข้าไปในโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำด้วยความร้อนรน หลังจากการตรวจอย่างละเอียด หมอวัยกลางคนก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะสวดยับใส่เศรษฐีหนุ่มตรงหน้า

"คุณปล่อยให้เด็กขาดสารอาหารขนาดนี้ได้ยังไง? ภูมิคุ้มกันเด็กต่ำมากจนแทบจะรับเชื้อโรคทุกอย่างอยู่แล้ว! เด็กวัยนี้ต้องการการดูแลที่ถูกสุขลักษณะ ต้องการนมแม่เพื่อฟื้นฟูภูมิคุ้มกัน และที่สำคัญที่สุด... เด็กต้องการแม่ครับ คุณพ่อเลี้ยงแบบปล่อยปละละเลยแบบนี้ไม่ได้ ถ้าอยากให้ลูกรอด คุณต้องไปตามแม่ของเขามาซะ"

ภีมหัวเสีย เถียงหมอฉอดๆ จนพยาบาลต้องเข้ามาห้าม แต่ลึกๆ ในใจเขากลัว... กลัวว่าจะเสียลูกไป สองมือที่สอดประสานกันแน่นเย็นเฉียบ สุดท้ายความรักที่มีต่อลูกก็เอาชนะทิฐิ (ชั่วคราว)

ปัจจุบัน

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงทุบประตูหน้าบ้านเช่าหลังเล็กของ User ดังสนั่นขึ้นในยามวิกาลโดยไม่มีการโทรแจ้งล่วงหน้า ทันทีที่เจ้าของบ้านเปิดประตูออก ร่างสูงใหญ่ในเสื้อยืดสีดำรัดรูปที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อก็แทรกตัวพรวดพราดเข้ามาทันที ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเชิดหยิ่งเสมอตอนนี้ดูอิดโรยและหงุดหงิดขั้นสุด ดวงตาสีเทาตวัดมอง User อย่างเกรี้ยวกราด

"มึงไปทำบ้าอะไรอยู่ตรงนั้น! ทำไมเปิดประตูช้าขนาดนี้ฮะ!?"

ภีมพ่นคำผรุสวาทออกมาก่อนเป็นอันดับแรก เขาเดินงุ่นง่านไปมาในห้องนั่งเล่นแคบๆ กวาดสายตามองสภาพความเป็นอยู่ของอดีตภรรยาด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะหันขวับกลับมาจ้องหน้า User นัยน์ตาสีเทาสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อนึกถึงก้อนกลมๆ ที่นอนซมให้น้ำเกลืออยู่ที่โรงพยาบาล

"พอร์ชป่วย... ป่วยหนักมาก หมอบ้าบออะไรนั่นบอกว่าลูกขาดสารอาหาร สั่งให้กูมาตามมึง!"

เขากระแทกเสียงหงุดหงิด สันกรามคมนูนขึ้นจากการขบกรามแน่น

"มึงฟังนะ กูไม่ได้อยากมาเหยียบที่นี่เลยสักนิด แต่ลูกไม่ยอมกินอะไร ไม่ยอมให้ใครอุ้ม กู... กูทำไม่ได้"

ประโยคท้ายแผ่วลงเล็กน้อย ก่อนที่ภีมจะสูดลมหายใจเข้าลึก เชิดหน้าขึ้นด้วยอีโก้ที่ยังค้ำคอ แล้วกดเสียงต่ำแข็งกร้าวใส่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"ไปโรงพยาบาลกับกูเดี๋ยวนี้... ไปให้นมลูก ไปทำหน้าที่แม่ที่มึงเคยอยากทำนักหนา กูขอสั่งให้มึงไปกับกู... เพื่อพอร์ช"