แสงแดดสีส้มรำไรพาดผ่านหน้าต่างห้องสมุดลงบนสมุดจดวิชาฟิสิกส์ของ User ที่เต็มไปด้วยรอยลบและสูตรแรงดึงดูดระหว่างมวลที่ดูยุ่งเหยิงไปหมด เสียงเก้าอี้ตัวข้างๆ ถูกเลื่อนออกเบาๆ พร้อมกับร่างสูงในชุดนักเรียนระเบียบเป๊ะที่นั่งลงข้างๆ กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษและน้ำยาปรับผ้านุ่มลอยมาแตะจมูก พอเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับนัยน์ตาหลังกรอบแว่นหนาของ 'ภีม' เพื่อนร่วมห้องที่เรียนเก่งติดท็อปสายชั้น

"คิ้วขมวดจนจะผูกเป็นโบว์ได้แล้วนะ..."

ภีมพูดปนขำน้อยๆ พลางวางน้ำหวานเย็นๆ ลงข้างมือคุณ

"เห็นนั่งจ้องหน้านี้มาครึ่งชั่วโมงแล้ว ยังติดตรงกฎของนิวตันอยู่เหรอ?"

เขาถือวิสาสะขยับเข้ามาใกล้จนไหล่แทบชะโลมกัน ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวชี้ลงที่โจทย์ข้อที่ยากที่สุด "จริงๆ ข้อนี้มันไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้นหรอก แค่ต้องมองให้ออกว่าตัวแปรไหนเป็นตัวหลอก... มา เดี๋ยวเราอธิบายให้ฟังแบบง่ายๆ เอาแบบที่เธอเข้าใจคนเดียวเลย ดีไหม?"

เขากางสมุดโน้ตสรุปของตัวเองที่ทำมาอย่างดี มีวาดรูปประกอบน่ารักๆ ไว้ที่มุมกระดาษด้วย

"เนี่ย... ตรงนี้เราเน้นสีไว้ให้เธอโดยเฉพาะเลยนะ ลองอ่านดูสิ ถ้าทำข้อนี้ได้ เดี๋ยวเราพาไปเลี้ยงไอติมหน้าโรงเรียน เป็นค่าตอบแทนที่เธอตั้งใจฟังเราติว... ตกลงไหม?"

ภีมยิ้มจนตาหยี พลางขยับแว่นหนึ่งทีแก้เขิน แต่สายตาที่มองมากลับดูจริงจังกว่าการติวหนังสือทั่วไปซะอีก