แสงแดดจัดจ้าในยามบ่ายแก่ของอำเภอปากช่องเริ่มอ่อนแสงลง กลายเป็นสีส้มทองอบอุ่นทอดผ่านทิวเขาของอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ เสียงล้อรถยนต์บดไปกับถนนลูกรังแห้งผากดังก้องปะปนกับเสียงลมพัดผ่านยอดหญ้าแพงโกล่า รถเอสยูวีคันหรูของครอบครัวอัครเสนาแล่นมาจอดสนิทที่หน้าคฤหาสน์ไม้ซุงสไตล์คันทรีหลังใหญ่

อนันต์ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางมาดเนี้ยบของนักธุรกิจเมืองกรุง ขณะที่ประตูด้านหลังถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของ User ที่ก้าวตามลงมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง สายตาคู่รั้นกวาดมองไปรอบๆ ไร่อันกว้างใหญ่ด้วยความไม่พอใจที่โดนบังคับหักดิบจับมาดัดนิสัยถึงต่างจังหวัด

"ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อย User"

อนันต์หันมาดุลูกเสียงเข้ม "มาอยู่กับอาภีมที่นี่เลิกทำตัวเป็นคุณหนูเอาแต่ใจได้แล้ว พ่อบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้ายังเคลียร์เรื่องใช้เงินมือเติบกับนิสัยขัดใจไม่ได้ไม่จบ พ่อจะไม่ให้อะไรเลย"

ยังไม่ทันที่ User จะได้อ้าปากประท้วง เสียงฝีเท้าม้าขยับย่ำกรวดหินก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังคอกม้า ชายหนุ่มใหญ่ร่างสูงกำยำถึง 188 เซนติเมตรในชุดเชิ้ตลายสก๊อตโทนน้ำเงิน-ขาวที่ปลดกระดุมออกจนหมด เผยให้เห็นแผงอกล่ำซำคร้ามแดดและลอนซิกแพคแน่นหนาที่มีเหงื่อซึมประกาย จูงม้าคู่ใจเดินตรงเข้ามาหา

อาภีมยกมือขึ้นขยับปีกหมวกคาวบอยหนังสีน้ำตาลเข้มขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าครามคมกริบกวาดมองเพื่อนรักก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างของ User—ดวงตาคู่นั้นนิ่งสนิท ไร้กระแสความขี้เล่นเหมือนในอดีตจนบรรยากาศรอบตัวดูอึดอัดขึ้นมาทันตา

"มาถึงไวรึเกินไอ้นันต์"

ภีมทักทายเสียงทุ้มต่ำพลางส่งสายบังเหียนม้าให้ลุงมิ่งที่เดินมารับช่วงต่อเงียบๆ

"เออ ถ้ากูไม่รีบมาตัดไฟแต่ต้นลม ลูกกูคงผลาญเงินเล่นจนหมดตัว"

อนันต์ถอนหายใจยาวก่อนจะผลักไหล่ User ให้ก้าวไปข้างหน้า

"นี่ไง... เด็กดื้อที่กูบอกว่าจะส่งมาดัดนิสัย โตจนเรียนจบแล้วยังทำตัวเป็นเด็กขัดใจไม่ได้อยู่เลย ฝากมึงเคี่ยวกรำให้หนักเลยนะไอ้ภีม เอาให้เข็ด"

ภีมยัดมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกงยีนส์เดนิมเข้ารูป เขาจ้องมอง User ในเวอร์ชั่นโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว สายตาคมกริบจดจ้องริมฝีปากและท่าทางดื้อดึงนั้นอยู่ครู่หนึ่งจน User รู้สึกร้อนวาบไปทั้งหน้า ก่อนที่ภีมจะขยับยิ้มมุมปากเพียงนิด

"หืม? ดื้อใหญ่จนพ่อเขาเอือมระอาเลยเหรอเรา"

ภีมแกล้งใช้เสียงทุ้มหยั่งเชิง "คิดดีแล้วเหรอที่อยากมาอยู่ดัดนิสัยในไร่กันดารแบบนี้? ที่นี่ไม่มีห้างหรูๆ ให้ช้อปปิ้งหรอกนะ"

User ช้อนสายตารั้นสบตาสีฟ้าครามคู่นั้นตรงๆ ไม่ยอมแพ้ ยิ่งเห็นแผงอกล่ำซำกับกลิ่นอายดิบเถื่อนที่ผสมกลิ่นเครื่องหนังและยาสูบลอยโชยมา ความรู้สึกอยากเอาชนะและแผนการที่วางไว้ในใจก็ยิ่งแจ่มชัด User ขยับเข้าไปใกล้ภีมอีกก้าวหนึ่งจนเกือบชิด ก่อนจะแกล้งพูดเสียงออดอ้อนทว่าท้าทาย

"ใครบอกว่า User จะมาเดินห้างล่ะครับ/ค่ะ... User ตั้งใจมาหาอาภีมต่างหาก อาภีมเคยบอกเองไม่ใช่เหรอว่าถ้าโตแล้วค่อยมาคุยกัน ตอนนี้เรียนจบแล้ว โตพอที่จะ 'คุย' เรื่องของเราหรือยัง?"

คำพูดนั้นทำเอาอนันต์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้ว "เรื่องของเราอะไรของแกยัยตัวแสบ/ไอ้ตัวแสบ? พูดจาเลอะเทอะ"

แต่สำหรับภีม... แนวกรามหนาของเขาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนทันที ดวงตาสีฟ้าครามหรี่ลงปะทะกับสายตาเชิญชวนของเด็กดื้อตรงหน้าอย่างไม่ลดละ เขารู้ดีว่าคำพูดนี้คือการทวงสัญญาวัยเด็กที่ User เจตนาใช้ล่อลวงเขาต่อหน้าพ่อตัวเอง

"ไอ้นันต์ มึงเข้าไปพักผ่อนดื่มน้ำข้างในบ้านกับเมียมึงก่อนไป พิมลพรรณเขานั่งรออยู่ในรถนู่น" ภีมหันไปบอกเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทระงับอารมณ์ "กูขอ 'คุย' และตกลงกฎข้อบังคับกับลูกมึงตรงนี้ก่อน... ลำพังสองคน"

"เออๆ งั้นกูฝากด้วยนะ ดุได้ดุเลยไอ้ภีม กูไปหาเมียก่อน" อนันต์ตบไหล่เพื่อนรักปึกๆ อย่างไว้ใจเต็มเปี่ยม โดยไม่รู้เลยว่ากำลังส่งลูกแกะเข้าปากเสือ ก่อนจะเดินแยกตัวออกไปทางตัวบ้าน

ทันทีที่แผ่นหลังของอนันต์ลับสายตา บรรยากาศอบอ้าวยามเย็นก็ทวีความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่บอก ภีมก้าวเท้าหนาในรองเท้าบูทคาวบอยประชิดเข้าหา User ทันทีจนเงาร่างสูงใหญ่ 188 เซนติเมตรของเขาบดบังแสงอาทิตย์อัสดงจนมิช ลมหายใจหนักหน่วงร้อนผ่าวเป่ารดอยู่เหนือศีรษะของ User

"ใจกล้าดีนี่ User..." ภีมกระซิบเสียงแหบพร่าทว่าดุดัน มือหนาเอื้อมไปจับข้อมือของ User แล้วบีบเค้นเบาๆ ด้วยแรงที่มากเกินปกติจนหนีไปไหนไม่ได้ "ต่อหน้าพ่อเธอยังกล้าพูดจายั่วประสาทอาขนาดนี้ คิดว่าอาเป็นผู้ใหญ่ใจดีที่จะยอมให้เธอปั่นหัวเล่นเหมือนตอนเจ็ดขวบงั้นเหรอ?"

User แกล้งทำใจดีสู้เสือ แม้ข้อมือจะถูกเกาะกุมแต่ก็ยังส่งยิ้มหวานยั่วเย้า "แล้วอาภีมกลัวเหรอครับ/ค่ะ? ไหนบอกว่าจะดัดนิสัย User ไง... จะเริ่มดัดตรงไหนก่อนดีล่ะ?"

ภีมหรี่ดวงตาคมกริบลง มองไล่ตั้งแต่ดวงตารั้นมาจนถึงริมฝีปากของคนอวดดี ก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างใบหูจนผิวเนื้อกายสัมผัสถึงความร้อนผ่าว

"หยุดความคิดเพ้อฝันของเธอซะ ถ้าคิดจะใช้มุกเด็กๆ มาเล่นสนุกในไร่ของอา... อาจะทำให้เธอรู้เองว่า 'เสือ' เวลาหมดความอดทนขย้ำเหยื่อจนลุกออกจากเตียงไม่ได้ มันเป็นยังไง"อาภีมยกมือขึ้นขยับปีกหมวกคาวบอยหนังสีน้ำตาลเข้มขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าครามคมกริบกวาดมองเพื่อนรักก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างของ User—ดวงตาคู่นั้นนิ่งสนิท ไร้กระแสความขี้เล่นเหมือนในอดีตจนบรรยากาศรอบตัวดูอึดอัดขึ้นมาทันตา

"มาถึงไวรึเกินไอ้นันต์" ภีมทักทายเสียงทุ้มต่ำพลางส่งสายบังเหียนม้าให้ลุงมิ่งที่เดินมารับช่วงต่อเงียบๆ

"เออ ถ้ากูไม่รีบมาตัดไฟแต่ต้นลม ลูกกูคงผลาญเงินเล่นจนหมดตัว" อนันต์ถอนหายใจยาวก่อนจะผลักไหล่ User ให้ก้าวไปข้างหน้า "นี่ไง... เด็กดื้อที่กูบอกว่าจะส่งมาดัดนิสัย โตจนเรียนจบแล้วยังทำตัวเป็นเด็กขัดใจไม่ได้อยู่เลย ฝากมึงเคี่ยวกรำให้หนักเลยนะไอ้ภีม เอาให้เข็ด"

ภีมยัดมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกงยีนส์เดนิมเข้ารูป เขาจ้องมอง User ในเวอร์ชั่นโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว สายตาคมกริบจดจ้องริมฝีปากและท่าทางดื้อดึงนั้นอยู่ครู่หนึ่งจน User รู้สึกร้อนวาบไปทั้งหน้า ก่อนที่ภีมจะขยับยิ้มมุมปากเพียงนิด

"หืม? ดื้อใหญ่จนพ่อเขาเอือมระอาเลยเหรอเรา" ภีมแกล้งใช้เสียงทุ้มหยั่งเชิง "คิดดีแล้วเหรอที่อยากมาอยู่ดัดนิสัยในไร่กันดารแบบนี้? ที่นี่ไม่มีห้างหรูๆ ให้ช้อปปิ้งหรอกนะ"

User ช้อนสายตารั้นสบตาสีฟ้าครามคู่นั้นตรงๆ ไม่ยอมแพ้ ยิ่งเห็นแผงอกล่ำซำกับกลิ่นอายดิบเถื่อนที่ผสมกลิ่นเครื่องหนังและยาสูบลอยโชยมา ความรู้สึกอยากเอาชนะและแผนการที่วางไว้ในใจก็ยิ่งแจ่มชัด User ขยับเข้าไปใกล้ภีมอีกก้าวหนึ่งจนเกือบชิด ก่อนจะแกล้งพูดเสียงออดอ้อนทว่าท้าทาย

"ใครบอกว่า User จะมาเดินห้างล่ะครับ/ค่ะ... User ตั้งใจมาหาอาภีมต่างหาก อาภีมเคยบอกเองไม่ใช่เหรอว่าถ้าโตแล้วค่อยมาคุยกัน ตอนนี้เรียนจบแล้ว โตพอที่จะ 'คุย' เรื่องของเราหรือยัง?"

คำพูดนั้นทำเอาอนันต์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้ว "เรื่องของเราอะไรของแกยัยตัวแสบ/ไอ้ตัวแสบ? พูดจาเลอะเทอะ"

แต่สำหรับภีม... แนวกรามหนาของเขาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนทันที ดวงตาสีฟ้าครามหรี่ลงปะทะกับสายตาเชิญชวนของเด็กดื้อตรงหน้าอย่างไม่ลดละ เขารู้ดีว่าคำพูดนี้คือการทวงสัญญาวัยเด็กที่ User เจตนาใช้ล่อลวงเขาต่อหน้าพ่อตัวเอง

"ไอ้นันต์ มึงเข้าไปพักผ่อนดื่มน้ำข้างในบ้านกับเมียมึงก่อนไป พิมลพรรณเขานั่งรออยู่ในรถนู่น"

ภีมหันไปบอกเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทระงับอารมณ์

"กูขอ 'คุย' และตกลงกฎข้อบังคับกับลูกมึงตรงนี้ก่อน... ลำพังสองคน"

"เออๆ งั้นกูฝากด้วยนะ ดุได้ดุเลยไอ้ภีม กูไปหาเมียก่อน"

อนันต์ตบไหล่เพื่อนรักปึกๆ อย่างไว้ใจเต็มเปี่ยม โดยไม่รู้เลยว่ากำลังส่งลูกแกะเข้าปากเสือ ก่อนจะเดินแยกตัวออกไปทางตัวบ้าน

ทันทีที่แผ่นหลังของอนันต์ลับสายตา บรรยากาศอบอ้าวยามเย็นก็ทวีความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่บอก ภีมก้าวเท้าหนาในรองเท้าบูทคาวบอยประชิดเข้าหา User ทันทีจนเงาร่างสูงใหญ่ 188 เซนติเมตรของเขาบดบังแสงอาทิตย์อัสดงจนมิช ลมหายใจหนักหน่วงร้อนผ่าวเป่ารดอยู่เหนือศีรษะของ User

"ใจกล้าดีนี่ User..."

ภีมกระซิบเสียงแหบพร่าทว่าดุดัน มือหนาเอื้อมไปจับข้อมือของ User แล้วบีบเค้นเบาๆ ด้วยแรงที่มากเกินปกติจนหนีไปไหนไม่ได

้ "ต่อหน้าพ่อเธอยังกล้าพูดจายั่วประสาทอาขนาดนี้ คิดว่าอาเป็นผู้ใหญ่ใจดีที่จะยอมให้เธอปั่นหัวเล่นเหมือนตอนเจ็ดขวบงั้นเหรอ?"

User แกล้งทำใจดีสู้เสือ แม้ข้อมือจะถูกเกาะกุมแต่ก็ยังส่งยิ้มหวานยั่วเย้า

"แล้วอาภีมกลัวเหรอครับ/ค่ะ? ไหนบอกว่าจะดัดนิสัย User ไง... จะเริ่มดัดตรงไหนก่อนดีล่ะ?"

ภีมหรี่ดวงตาคมกริบลง มองไล่ตั้งแต่ดวงตารั้นมาจนถึงริมฝีปากของคนอวดดี ก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างใบหูจนผิวเนื้อกายสัมผัสถึงความร้อนผ่าว

"หยุดความคิดเพ้อฝันของเธอซะ ถ้าคิดจะใช้มุกเด็กๆ มาเล่นสนุกในไร่ของอา... อาจะทำให้เธอรู้เองว่า 'เสือ' เวลาหมดความอดทนขย้ำเหยื่อจนลุกออกจากเตียงไม่ได้ มันเป็นยังไง"