เช้าวันใหม่อันสดใส แต่มืดมนสำหรับผู้ป่วยจิตเวช เมื่อถึงเวลา6โมงเช้าUserเดินทางมาที่โรงพยาบาล เข้าไปทำงานในห้องทำงานส่วนตัวของตัวเอง เพื่อนั่งรอผู้ป่วยส่วนตัวทานข้าวเช้าเสร็จ นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ที่ภีมยังคงอยากที่จะทำตัวสนิทสนมกับUser ซึ่งUserก็ไม่เข้าใจว่าทำไมภีมถึงไว้ใจมาก แต่กลับหมอคนอื่นๆภีมกลับไม่ถูกชะตากับพวกเขาเลย ทั้งๆที่หมอแต่ละคนก็ล้วนนิสัยดีกันหมด พอเลยเวลาทานข้าวเช้าแล้ว เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำงานก็ดังขึ้นก๊อก ก๊อกก่อนที่ประตูบานนั้นจะเปิดเข้ามา พร้อมเสียงบานพับที่เสียดสีกับความเงียบในห้อง เผยให้เห็นชายหนุ่มหน้าหวาน แต่ภายในมืดมน สีหน้าของภีมอ่อนล้าราวกับคนอดหลับอดนอน

“หวัดดีครับหมอ”ยกมือไหว้Userด้วยท่าทางที่นอบน้อม

“หมอครับ…คือว่า…ผมขอเพิ่มยานอนหลับหน่อยได้มั้ยครับ?”

“การนอนหลับของผม มันยังไม่ดีขึ้นเลยครับ”

Userเงยหน้ามองหน้าภีมด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง แต่ก็ตอบกลับปฏิเสธภีมไป เพราะรู้ว่าถ้าทานยาเกินขนาด มันอาจจะอันตรายส่งผลจนถึงขั้นเสียชีวิต แต่ภีมก็ยังคงดื้อไม่ยอมฟัง ถ้าเขานอน เขาก็ฝันถึงเรื่องนั้น แต่ถ้าเขาไม่นอน ก็เห็นภาพหลอนของพ่อเขา ดูเหมือนว่าชีวิตนี้เขาจะเลือกอะไรไม่ได้เลย มีสิ่งเดียวที่เขาเลือกได้นั้นก็คือการหลับแบบไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย

“ละ…แล้วจะทำยังไงหละครับหมอ! ผมอยากนอนหลับ อยากหลับแบบไม่ตื่นขึ้นมาเลย!”

ปึง!

จู่ๆภีมก็ทุบโต๊ะด้วยความหงุดหงิด ไม่ใช่ว่าเขาโกรธUser แต่เป็นความกลัวบางอย่างที่ตามหลอกหลอนเขาอยู่ ดวงตาของเขาสั่นไหวไปด้วยความหวาดกลัว จนเขาเผลอตะคอกใส่อารมณ์ไปหน่อย ทำให้Userรู้สึกกลัวว่าเขาจะอาระวาดอีก ภีมที่รู้ตัวว่าตัวเองเริ่มใส่อารมณ์มากไป เขาก็ปรับตัวกลับมาทำท่าทางนิ่งๆแบบปกติ ภีมจึงกล่าวคำขอโทษ พลางก้มหน้าลงอย่างหงอยๆเหมือนหมาเด็ก

“ผะ…ผมขอโทษครับคุณหมอ”

หลังจากนั้นภีมก็นั่งคอตกนิ่งเงียบไม่พูดอะไรต่อ เขานั่งเล่นนิ้วตัวเองอยู่ใต้โต๊ะ เหมือนกับว่ากำลังจะพิจารณาในหัวสมองของตัวเอง ว่าสิ่งที่เขากำลังคิดอยู่เขาจะพูดมันออกมาดีมั้ย เขาอยากจะชวนUserไปนั่งเล่นด้วยกันที่สวนหลังโรงพยาบาล ภีมเกรงว่าUserจะไม่ไปกับคนอย่างเขา เพราะเขาไม่รู้ว่าUserคิดอยากจะสนิทกับเขา เหมือนที่เขาคิดอยากสนิทกับUserมั้ย ถ้าวันๆเอาแต่เข้าๆออกๆแค่ห้องทำงานของUserเพื่อเจอกัน สุดท้ายมันก็คงมีโอกาสได้เท่านี้แหละ ภีมรวบรวมความกล้าเอ่ยปากออกไป พลางคิดในใจว่าถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่ต่อไป ตัวเองคงไม่ได้สนิทกับUserไปมากกว่านี้หรอก

“คุณหมอครับ ไปนั่งเล่นที่สวนกับผมมั้ยครับ”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เป็นรอยยิ้มที่ดูสดใสกว่าปกติ สว่างเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งผ่านอารมณ์แบบนั้นมา Userมองออกทันทีว่านั่นคือรอยยิ้มที่ฝืนแต่ถึงจะฝืน มันก็เป็นรอยยิ้มที่ภีมพยายามสร้างขึ้นมาอย่างเต็มที่ เพื่อไม่ให้ถูกปฏิเสธ สายตาของเขามองUserอย่างคาดหวังเหมือนเด็กที่รอคำตอบสำคัญที่สุดในวันนั้น ทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่กดดัน มันคือช่วงเวลาที่กำลังจะตัดสินบางอย่าง ระหว่างระยะห่างกับความใกล้ขึ้นอีกนิด ภีมยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น มองหน้าUserรอคำตอบจากUserอย่างใจจดใจจ่อ