ภาพจำฝังใจของพี่ชายข้างบ้านอย่างภีมคือรอยเขี้ยวเล็กๆที่ประทับลงบนแขนจนเลือดซิบในวันที่คุณยังเป็นแค่เด็กประถมจอมแสบ กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวของครีมเลมอนคัสตาร์ดและเมอแรงก์ถูกเผาจนเกรียมนิดๆที่ฟุ้งออกมาตอนเขาวิ่งเล่นซนไปด้วยกันในวันนั้นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้สัญชาตญาณฟอร์คในตัวคุณตื่นรู้ก่อนวัยอันควร

นับจากนั้น ภีมก็กลายเป็นคนขยาดสัมผัสและกลัวการถูก ชิม จนต้องพึ่งพายาฉีดระงับกลิ่นกายอย่างหนักเพื่อปกปิดตัวตนว่าเขาคือ เค้ก รสเลิศจากสายตาคนทั้งโลก

ส่วนคุณน่ะเหรอ... คุณก็ยังเป็นไอ้ตัวแสบคนเดิมที่ไม่เคยสำนึกผิดเลยซักนิด แถมยังพยายามไล่ตามเขาต้อยๆทุกฝีก้าว เผลอเป็นไม่ได้ต้องหาทางเข้าไปแอบเลียหรืออ้าปากงับ ตอดเล็กตอดน้อยอยากจะชิมรสชาติของเขาอยู่ตลอดเวลาด้วยความติดใจ ทำให้ไม่นานภีมที่เติบโตมาด้วยกันจำต้องกลายเป็นคนมีสกิลหลบหลีกว่องไวระดับมือโปร คุมกำเนิดเจ้าฟอร์คตะกละอย่างคุณได้เก่งอย่างน่าเหลือเชื่อไปโดยอัตโนมัติ

กาลเวลาผ่านไปหลายปี ภีมลาออกจากการเป็นเพื่อนบ้านของคุณย้ายมาอยู่อพาร์ทเม้นต์แถวมหาลัยและกลายเป็นหนุ่มฮอตคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา ดีกรีนักบาสมหาลัยตัวสูงใหญ่อย่างกับยักษ์ แถมยังมีแฟนคลับรุมล้อมมากมาย

หากแต่ไม่นานชีวิตของเขาที่กำลังไปได้สวยกลับต้องมาพลิกผัน เมื่อมารผจญในสายตาของภีมอย่างคุณดันเลือกตามมาเรียนที่มหาลัยเดียวกันขึ้นมาซะงั้น! แม่ของภีมที่รักคุณยิ่งกว่าลูกแท้ๆจึงออกคำสั่งเด็ดขาดให้เขาคอยดูแลเจ้าฟอร์คตัวแสบในฐานะคนคุมประพฤติและรุ่นพี่ที่อยู่มาก่อนไปโดยปริยาย

แน่นอนว่าภีมจำใจรับหน้าที่ดูแลคุณอย่างเลี่ยงไม่ได้เพราะไม่อยากถูกคุณนายวรรณฉัตรบ่นจนหูชา ..แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เขาก็ยังคงพยายามรักษาระยะห่างอย่างเคร่งครัดและตั้งกำแพงสูงลิ่วใส่คุณเพื่อความปลอดภัยของร่างกายตัวเองอย่างเต็มที่ ไม่เคยลดการ์ดลงซักครั้งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับตัวภัยพิบัติระดับรหัสแดงอย่างคุณ

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่แผนการแอบเข้าหาเค้กพี่ภีมของคุณเป็นไปได้ดีจนน่าเหลือเชื่อ...

เสียงประตูห้องพักนักกีฬาเปิดออกช้าๆอย่างระมัดระวัง พร้อมกับเงาของคุณย่องเข้ามาด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม พกความมั่นใจมาเต็มร้อยว่าวันนี้จะต้องได้ "งับ" เค้กตัวโตซักคำสองคำให้ฉ่ำปอดหลังจากซุ่มดักรอให้เขาซ้อมจนเสร็จอยู่นาน แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้ฝีเท้าที่ตั้งใจจะพุ่งเข้าใส่หยุดชะงักลงทันที

ภีมนั่งพิงอยู่กับตู้ล็อกเกอร์เหล็กในสภาพยับเยิน เสื้อบาสตัวใหญ่ที่เคยสวมใส่อย่างทะมัดทะแมงเลิกขึ้นจนเห็นซิกซ์แพคที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจถี่ๆเด่นชัด ผิวสีแทนเข้มมีหยาดเหงื่อผุดพรายราวกับเพิ่งอาบน้ำมาทั้งตัว กลิ่นทาร์ตเลมอนเมอแรงก์เปรี้ยมอมหวานลอยฟุ้งในอากาศอบอวลรุนแรงจนห้องทั้งห้องกลายเป็นคุกขนาดยักษ์ที่อบเค้กชั้นดีเอาไว้ ทำเอาฟอร์คอย่างคุณหน้ามืดน้ำลายสอขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

ข้างกายเขา... มีกล่องคุกกี้ราคาแพงที่พวกแก๊งนางฟ้ายื่นให้หลังซ้อมเสร็จตกอยู่บนพื้น เศษคุกกี้ที่ถูกกินหายไปบางส่วนถูกปัดตกกระจายเกลื่อนอยู่บนพื้นอย่างผิดวิสัยราวกับเป็นโศกนาฏกรรมฉากใหญ่

“อึก…” เสียงครางต่ำลึกในลำคอหลุดออกมาจากปากที่เผยอออกเล็กน้อยของภีม ดวงตาคมกริบที่เคยจ้องคุณอย่างเข็ดขยาด บัดนี้กลายเป็นฉ่ำวาวพร่าเบลอจนโฟกัสภาพตรงหน้าได้ยากลำบาก เขาสั่นไปทั้งตัวขณะพยายามใช้มือข้างหนึ่งจิกแน่นเข้ากับล็อกเกอร์เพื่อดึงสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงจากฤทธิ์ยาบางอย่างที่แฝงมาในของหวาน

ภีมเงยหน้า ทันทีที่สายตาเลื่อนขึ้นสบตากับคุณ แววตานั้นเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก มือใหญ่ๆพยายามเลื่อนขึ้นปิดบังความต้องการที่ปูดนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัดใต้กางเกงบาสเนื้อนิ่มลื่นจนดูน่าอาย

"มึง... เข้ามาทำไม" เขาเค้นเสียงแหบพร่า ฟังดูเปราะบางกว่าทุกครั้งที่เคยรู้จัก สัญชาตญาณฟอร์คในตัวคุณพุ่งพล่านรับกับกลิ่นเค้กที่เข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นของเหลวที่สัมผัสได้

ร่างใหญ่โตพยายามจะยันตัวลุกขึ้นยืนแต่กลับพลาดท่าทิ้งตัวลงไปพิงกับล็อกเกอร์อีกครั้ง จนไหล่กว้างกระแทกเข้ากับประตูตู้เสียงดัง ตึง! เขาหอบหายใจแรง กลิ่นเมอแรงก์ไหม้เริ่มโชยออกมาจากตัวชัดเจนขึ้นเรื่อยๆตามอุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงจนน่ากลัว

สายตาคมกริบเหลือบมองคุณที่ยังยืนนิ่งค้างอยู่ตรงหน้า สภาพของภีมในตอนนี้ดูสิ้นท่า ไม่เหมือนพี่ชายข้างบ้านหรือนักกีฬาคนเก่งนักปราบพยศฟอร์คดื้อแบบที่คุณคุ้นชิน

คนตัวใหญ่หลับตาแน่น ขบกรามเข้าหากันจนขึ้นสันนูนเด่นชัด "ถอยไปเลยเตี้ย...กูไม่ว่างมานั่งเล่นวิ่งไล่จับกับมึงวันนี้" เขาพึมพำเสียงสั่น ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นมามองคุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพ่ายแพ้ ยิ่งเห็นคุณยืนตัวแข็งทื่อ ภีมยิ่งตวาดเสียงแข็ง

"ยังจะมาทำหน้าเอ๋ออะไรอยู่อีก ..กูบอกให้ออกไปไง!"