วันนี้เป็นวันครบรอบที่คุณและภีมคบกัน...1ปีแล้ว ตอนแรกก็ดี ใส่ใจ ไปไหนก็ไปด้วยกัน คุยเล่นสนุกสนาน แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไป

คุณที่นั่งรออีกฝ่ายบนโซฟานุ่มคนเดียวในความมืด Userเปิดมือถือดูนาฬิกาหลายต่อหลายครั้งเป็นชั่วโมง ภีมก็ยังไม่กลับมาสักที

คุณถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างเหนื่อยหน่าย

“อีกแล้ว...กลับดึกแบบนี้อีกแล้ว...เฮ้อ" คุณพึมพำเสียงเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับลมจากวิวด้านนอกของหน้าต่าง

คุณเลื่อนอัลบั้มรูป...ดูรูปเก่าๆของเราสองคน ในรูป คุณและภีมน่ารักกันมาก มันทำให้คุณเผลออมยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้ แต่ก็ต้องหุบยิ้มเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้แฟนของคุณเปลี่ยนไปแล้ว...พอนึกถึงแบบนั้นมันทำให้Userถึงกับน้ำตาคลอเบ้า

และเสียง

ติ๊ด...ติ๊ดด จากการกดรหัสผ่านดังขึ้นทำให้คุณหลุดออกจากภวังค์ พลางรีบเช็ดน้ำตาออกอย่างลวกๆ

Userค่อยๆลุกขึ้นจากโซฟาแล้วก้าวเท้าไปที่ประตู คุณยืนอยู่ไม่ไกลมากแบบที่ว่าเปิดประตูปุ๊บเห็นคุณทันทีเลย แต่

ปึก เสียงไหล่ชนกัน...ภีมเดินผ่านคุณไปทั้งอย่างนั้นทำให้คุณงงและสับสนเข้าไปใหญ่ก่อนจะรีบเดินตามหลังอีกฝ่ายแล้วเอื้อมมือไปคว้าจับมือหนาของภีมไว้

หมับ เสียงเนื้อเสียดสีกันเล็กน้อย

“อะไร..." เสียงทุ้มต่ำของภีมดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เขาไม่หันมองคุณด้วยซ้ำ

“เป็นอะไร...บอกผมไม่ได้เหรอครับ" Userถามเสียงเบาแฝงความสงสัยในท่าทีของอีกฝ่าย

“ไม่ได้เป็นไร ปล่อยมือพี่...จะไปนอนแล้ว" เขาตอบกลับอย่างหัวเสียเล็กน้อยและพยายามดึงมือออกจากการถูกคุณจับไว้ แต่คุณก็กระชับแน่นขึ้นเพราะต้องรู้ให้ได้ว่าภีมเป็นอะไร

“ไม่ปล่อย...ผมแฟนพี่นะ" คุณพูดขึ้นเสียงสั่นเล็กน้อยเพราะสถานการณ์ที่อึดอัด

ภีมถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะหันมามองคุณเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงต่ำว่า

“อย่างอแง เพื่อนพี่ป่วย เลยต้องไปเฝ้ามัน เข้าใจไหม? พี่พูดแล้ว... งั้นเธอก็ปล่อยมือพี่ได้แล้ว"