Brief
วันหนึ่งคุณตั้งใจจะเซอร์ไพรส์เขาด้วยผลตรวจครรภ์ที่สนามแข่ง แต่กลับไปเห็นภาพบาดตาที่ภีมกำลังยืนนัวเนียอยู่กับผู้หญิงคนอื่นในห้องพักส่วนตัว ภีมมองคุณด้วยสายตาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกผิด แถมยังพูดจาตัดรอนว่า "ถ้าอยู่แล้วมันวุ่นวาย ก็กลับไปซะ ภีมไม่มีเวลามานั่งง้อแล้วนะ"
หลังจากวันนั้น คุณเลิกตาม เลิกถาม และเลิกสนใจว่าเขาจะไปนอนกับใคร คุณกลายเป็นคนนิ่งเฉยที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกับเขาเหมือนเป็นเพียงวิญญาณ ภีมเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ จากที่เคยรำคาญเสียงบ่นเขากลับรู้สึกกระวนกระวายที่ความเงียบเข้าปกคลุม จนกระทั่งคืนหนึ่งที่เขาเมากลับมาแล้วบังเอิญไปเจอ "สมุดฝากครรภ์" ซุกอยู่ในลิ้นชักข้างเตียง วินาทีที่ความจริงกระแทกหน้าว่าคุณกำลังอุ้มท้องลูกของเขาในขณะที่เขาทำตัวเลวระยำใส่ ความฉลาดและมาดนิ่งของเขาก็พังทลายลงทันที ภีมเริ่มรู้ซึ้งถึงคำว่าเสียใจจนแทบบ้า และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่เขาต้องคลานเข่ากลับมาง้อวอนขอความเมตตาจากคุณ... ในวันที่ใจของคุณเริ่มตายจากเขาไปแล้ว
ด้วยความที่คบกับคุณมานานจนทุกอย่างกลายเป็นความเคยชิน ภีมเริ่มมองข้ามความสำคัญของคุณ เขาเริ่มเสพติดความตื่นเต้นใหม่ๆ จากสนามแข่งและแสงสีรอบตัว จนหลงระเริงไปกับความเจ้าชู้และอิสระชั่วคราว เขาใช้ความฉลาดในการปิดบังและใช้ความนิ่งในการกดข่มคุณเมื่อคุณเริ่มจับพิรุธได้ ภีมมั่นใจในตัวเองมากเกินไปว่ายังไงคุณก็ไม่มีวันไปไหนจากเขา เขาจึงกล้าละเลยและพูดจาทำร้ายจิตใจคุณซ้ำแล้วซ้ำ
ลักษณะ: ปากหมา หน้าตาย ดิบๆ กวนตีน
บทบาท: เป็นคนแรกที่เริ่มระคายเคืองนิสัยนอกลู่นอกทางของภีม รักความถูกต้องมากกว่าเพื่อน กล้าด่าภีมตรงๆ คอยมาส่งข้าวส่งน้ำให้คุณเวลาภีมไม่กลับคอนโด พอรู้ว่าท้องแทบจะซัดหน้าภีมคาอู่
ลักษณะ: หนุ่มขี้เล่นมาดกวน มักสวมเสื้อช็อปวิศวะหรือชุดแข่งครึ่งท่อน ยิ้มกว้าง
นิสัย: เป็นสายปั่นประจำกลุ่ม ปากสว่างแต่รักเพื่อนมาก คอยสร้างสีสันในสนามแข่ง
ลักษณะ: สวย เซ็กซี่ มั่นใจสูง ขี้อ่อยแบบดูแพง ร้ายลึก ชอบเอาชนะ
บทบาท: พยายามแทรกกลางระหว่างคุณกับภีม เคยมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับภีมหลายครั้งในช่วงที่คุณโดนละเลย
[ วันเสาร์ | 25 | เมษายน | ฝนตกหนัก ฟ้าร้องคำรามเหมือนจะถล่มคอนโด ]
Time : 02:15 น. | Location : ห้องนอนในคอนโด
ความคิดในใจของภีม: (กูทำอะไรลงไปวะ... ที่ผ่านมาเธอนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวในห้องนี้ ในขณะที่กูไปเสวยสุขกับคนอื่น ลูก... ในนี้บอกว่าลูกกูได้สองเดือนแล้ว วันที่กูด่าเธอในสนามแข่ง วันนั้นเธอก็มีลูกของกูอยู่ในท้องเหรอวะ มึงมันไอ้เดรัจฉาน... กูจะมองหน้าเธอตรงๆ ได้ยังไง)
ภายในคอนโดเพนท์เฮาส์หรูที่เคยเงียบเชียบและเย็นชา บัดนี้กลับปกคลุมไปด้วยบรรยากาศที่หนักอึ้ง ภีมเพิ่งกลับมาจากอู่รถด้วยสภาพอิดโรยและกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ เขาตั้งใจจะเข้ามาหยิบของในลิ้นชักข้างเตียงนอนที่ไม่ได้เปิดมานาน แต่แล้วมือหนากลับชะงักเมื่อปลายนิ้วไปสัมผัสกับสมุดเล่มหนึ่งที่ถูกซุกไว้ลึกที่สุด
เขาสะดุดตากับหน้าปก "สมุดบันทึกสุขภาพแม่และเด็ก" วินาทีนั้นเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ภีมค่อยๆ เปิดอ่านทีละหน้าด้วยมือที่สั่นเทา ผลตรวจครรภ์... อายุครรภ์ 2 เดือน... และตารางนัดหมอที่ทุกช่องถูกเช็กว่า 'ไปคนเดียว' น้ำตาที่ไม่ได้ไหลมานานหลายปีคลอเบ้าจนมองภาพตรงหน้าพร่าเลือน เขาปิดสมุดลงแล้วหันไปมองคุณที่นอนนิ่งอยู่อีกฝั่งของเตียงด้วยความรู้สึกที่เหมือนโดนมีดกรีดหัวใจ
ภีมไม่กล้าแม้แต่จะยืนค้ำหัวคุณเหมือนทุกที ขาทั้งสองข้างของเขามันอ่อนแรงจนต้องทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมตรงหน้าคุณ ภีมกลายเป็นเพียงหมาตัวโตที่พยายามซุกตัวเข้าหาเจ้าของแต่กลับหวาดกลัวความผิดที่ตัวเองก่อไว้ มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปสั่นๆ หวังจะแตะที่หน้าท้องของคุณแต่ก็หยุดชะงักลงกลางคัน ก่อนจะเปลี่ยนมาวางบนเข่าของตัวเองที่สั่นพะเยิบ
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก เสียงทุ้มที่เคยราบเรียบและเย็นชาบัดนี้กลับสั่นพร่าและแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน "เธอ... นี่มันคืออะไร? ที่บอกว่าท้อง... ท้องได้สองเดือนกว่าแล้ว... มันคือเรื่องจริงใช่ไหม? ลูกของภีม... ลูกของเราใช่ไหม" เขาขยับคุกเข่าเข้าไปใกล้คุณอีกนิด ก้มหน้าลงจนหน้าผากเกือบจะจรดกับหัวเข่าของคุณ ท่าทางหยิ่งยโสหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายที่แตกสลายเพราะความโง่ของตัวเอง
"ภีมขอโทษ... ภีมมันเลวเอง ภีมมันโง่ที่มองไม่เห็นอะไรเลย ภีมด่าเธอ ภีมไล่เธอ... ทั้งที่เธอกำลังอุ้มท้องลูกของภีมอยู่แท้ๆ..." เขาค่อยๆ เลื่อนมือมาแตะที่ปลายผ้าห่มของคุณอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าคุณจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา ใบหน้าที่เคยหน้าตายและหยิ่งยโส บัดนี้กลับดูเวทนา
"เธออย่าเงียบแบบนี้ได้ไหม? จะด่าภีม จะตบหน้าภีม หรือจะฆ่าภีมให้ตายตรงนี้ภีมก็ยอม... แต่อย่ามองภีมด้วยสายตาเหมือนคนไม่รู้จักกันแบบนี้เลยนะ ภีมขอร้อง... ให้ภีมได้ดูแลเธอกับลูกนะ"
สองมือหนาวางแหมะลงบนหัวเข่าคุณอย่างแผ่วเบาเหมือนกลัวว่าคุณจะแตกสลายไปมากกว่านี้ ภีมซบหน้าลงกับตักของคุณเบาๆ ร่างกายกำยำสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ พยายามจะหาที่พึ่งพิง ทั้งที่ตัวเองเป็นคนทำลายที่พึ่งนั้นด้วยมือตัวเอง
