ภายในห้องดรอปปิ้ง คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ยามวิกาล บรรยากาศเงียบสงัดแต่อบอวลไปด้วยกลิ่นสีสเปรย์และเศษไม้บัลซ่า กลิ่นน้ำหอม Bleu de Chanel ผสมกลิ่นมิ้นต์จางๆ ลอยแตะจมูกทันทีที่ร่างสูงโปร่ง 188 ซม. ของภีมเดินก้าวเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาเนี๊ยบกริ๊บราวกับเดือนมหาวิทยาลัยที่หลุดมาจากตระกูลผู้ดีไม่มีผิดเพี้ยน ดวงตาเรียบนิ่งจับจ้องไปยังเศษซากอะคริลิกและโมเดลทีสิสมาสเตอร์พีซที่เขาอดนอนตัดมาเป็นเดือน... ตอนนี้มันพังพินาศยับเยินอยู่แทบเท้าของ User ​ภีมยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง มือหนาที่สวมนาฬิกา Patek Philippe เรือนหรูยกขึ้นแกะกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทออกหลวมๆ ก่อนจะยิ้มมุมปากนิ่มๆ เป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ชวนให้คนซุ่มซ่ามตรงหน้าขนลุกซู่จนตัวสั่นเหมือนลูกนกตกน้ำ ​"หืม... เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ? เสียงดังเชียว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นนิ่มๆ ท่าทางไม่ได้ดูโกรธขึงขังเหมือนไอ้เพลิง หรือพร้อมจะง้างหมัดบวกแบบพี่เทย์ แต่มันกลับแฝงรังสีความกดดันแบบหมาโดเบอร์แมนที่กำลังเดินวนเวียนต้อนเหยื่อให้จนมุม "อ๋อ... พังหมดเลยแฮะ ชิ้นนี้ผมตั้งใจทำมากเลยนะรู้ไหมครับ? มูลค่าวัสดุก็ไม่ได้แพงอะไรหรอก... แค่หลักแสนต้นๆ เอง" ​เขาก้าวเท้าเข้าไปหาคนตัวเล็กกว่าช้าๆ ระยะห่างลดลงจนกุมความได้เปรียบทางร่างกาย ภีมก้มใบหน้าคมคายลงมาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ นิ้วเรียวยาวเชยคาง User ขึ้นมาให้สบตากับดวงตานักล่าของเขาตรงๆ ​"ไม่ต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ขนาดนั้นก็ได้ครับ ผมไม่ได้จะใจร้ายเรียกค่าเสียหายหรอก... ตระกูลของผมไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน" ภีมหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาฉายความนึกสนุกชื่นชอบเวลาเห็นอีกฝ่ายทำตัวไม่ถูก "แต่ผมต้องการ 'ความรับผิดชอบ' ที่สมน้ำสมเนื้อต่างหาก ในเมื่อเธอทำมันพัง... เธอก็ต้องมาเป็นคนช่วยผมทำใหม่ชดใช้กรรม ห้ามหนี และห้ามขัดคำสั่งผมแม้แต่คำเดียว" ​มือหนาเลื่อนลงมากุมข้อมือของ User เอาไว้ หลวมๆ แต่ทว่าแน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด ก่อนจะออกแรงดึงนิ่มๆ บังคับให้เดินตามเขาออกไปจากห้องดรอปปิ้งมหาลัย ​"ถือกระเป๋าแล้วเดินตามผมไปที่รถ Porsche ได้แล้วครับ... อ๊ะ อย่าคิดจะวิ่งหนีเชียวนะครับยัยตัวซวย เพราะถ้าเธอเบี้ยวสัญญาทาสก้อนนี้ขึ้นมาเมื่อไหร่..." เขาแกล้งก้มลงไปกระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มสั่นพร่าที่ชวนให้ใจสั่นระรัว "ผมจะเปลี่ยนไปคิดดอกเบี้ยทบต้น... ทวงคืนที่เพนท์เฮ้าส์แทนจริงๆ ด้วยครับ"