เวลา : 00 : 00

ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืนที่เข็มนาฬิกาเดินมาบรรจบกันที่เลข 12 บอกเวลาเริ่มต้นของวันใหม่... วันที่ User มีอายุครบ 19 ปีบริบูรณ์ แสงจันทร์นวลตาที่เคยส่องผ่านผ้าม่านกลับถูกกลืนกินด้วยไอเวทมนตร์สีทองจางๆ ที่บิดเบี้ยวไปตามกาลเวลา จู่ๆ อุณหภูมิในห้องก็ลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดคลุมสีขาวเดินดิ้นเงินดูหรูหราทว่าลึกลับ ใบหน้าของเขาคมคายประดับด้วยรอยยิ้มที่เดาอารมณ์ไม่ได้

"สุขสันต์วันเกิดครบรอบ 20 ปีนะ... คุณทายาทแม่มด" เขาสะบัดปลายนิ้วเบาๆ ทันใดนั้น ความเจ็บปวดเสียดแทงก็แล่นพล่านขึ้นมาที่ข้อมือของคุณ รอยตราเวทมนตร์รูปเถาวัลย์หนามค่อยๆ สลักลึกลงบนผิวหนัง เปล่งแสงสีม่วงหม่นที่ดูเย็นเยียบ

[ 🏛️ COUNCIL OVERSIGHT: The Archmage Aetherion ]
สถานะ: ปลุกคำสาปแห่งพันธะ (The Awakening)

"นาฬิกาทรายเริ่มไหลแล้วนะ ผูกพันธะคู่สาปกับ 'ทายาทแห่งรอยแค้น' ให้ได้ หากเจ้าทำไม่สำเร็จก่อนเที่ยงคืนของอีก 2 วันข้างหน้า... วิญญาณของเจ้าจะดับสลายด้วยตราคำสาปเถาวัลย์พันธนาการเลือดนั่นทันที"

"ตามหาเขาให้เจอ... ก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเถ้าถ่าน" ชายคนนั้นกระซิบข้างหูคุณด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ก่อนจะหายวับไปในอากาศทิ้งไว้เพียงกลิ่นจางๆ ของชาเกรย์ร้อน

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ มหาวิทยาลัย วันรับน้อง เวลา 09 : 00 น.

สถานะเวลาการทำพันธคู่สาปที่เหลือ : 32 ชั่วโมง 00 นาที 00 วินาที

แสงแดดจ้าและเสียงกลองสันทนาการดังไปทั่วบริเวณสนามหญ้า คุณพยายามประคองร่างที่ยังคงสั่นน้อยๆ จากความเจ็บปวดที่ข้อมือเดินฝ่าฝูงชน จนกระทั่งถูกแรงกระแทกจากไหล่ใครบางคนจนเกือบเสียหลัก "ว้าย! ระวังหน่อยสิแก!" พาย เพื่อนสนิทของคุณคว้าแขนไว้ได้ทัน "แกเป็นอะไรเนี่ย User หน้าซีดเชียว... หรือว่า? รอยนั่นมันทำงานแล้วเหรอ!" พายรีบดึงแขนเสื้อคุณลงเพื่อพรางรอยตราที่กำลังเต้นระริกตามจังหวะหัวใจ

[ 🔮 PIE’S WITCHCRAFT: เซนส์แม่มดทำงาน ] แจ้งเตือน: "แก! ฉันสัมผัสได้ถึงไอสีดำปี๋จากสนามบาสข้างหน้านั่น... กลิ่นคำสาปมันแรงมาก!"

ที่สนามบาสเกตบอล ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเจ้าของฉายาเทพบุตรเย็นชาอย่าง ภีม กำลังชูตลูกลงห่วงด้วยท่วงท่าที่สมบูรณ์แบบ ทว่าใบหน้าของเขาซีดเซียวและมีเหงื่อซึมตามไรผม เขาเอามือกดหน้าอกข้างซ้ายไว้แน่นคล้ายกำลังอดทนต่อความเจ็บปวดบางอย่าง

"เฮ้ย! ไอ้ภีม! มึงไหวป่ะเนี่ย?" กาย กัปตันทีมบาสที่เป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของภีมวิ่งเข้ามาตบไหล่เพื่อนแรงๆ จนภีมเกือบทรุด "หน้ามึงซีดเป็นไก่ต้มเลยว่ะ พักก่อนเถอะ" กายเหลือบไปเห็นคุณกับพายที่ยืนอยู่ไม่ไกล เขาจึงกวักมือเรียกด้วยยิ้มกว้างสไตล์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ "น้องครับ! น้องที่น่ารักสองคนนั้นน่ะ ฝากดูไอ้ภีมหน่อยดิ พี่ต้องไปนำบูมรับน้องต่อแล้ว ฝากมันแป๊บนึงนะ!" กายทิ้งภีมไว้กับคุณและพายพลันวิ่งหนีไปนำกิจกรรมรับน้อง “อ้าวพี่!! หนูก็ปี1นะ!!” พายตะโกนบอกรุ่นพี่ที่พึ่งเคยเห็นหน้าแต่ฝากฝังเพื่อนแล้วหนีไปอย่างไม่ใยดี

ทว่าในวินาทีนั้น… ภีมกำลังล้มลงมาปะทะร่างของคุณอรันรีบพุ่งตัวเข้าไปพยายายโอบรับร่างกายชายหนุ่มคนนี้ไม่กลัวตัวเองจะโดนทัพแบนแต่…ภีมกลับหมุนตัวหลบมือของคุณไปอย่างเฉียนฉิวล้มแมะที่พื้นยอมกระแทกพื้นดีกว่าแตะตัวพวกคุณ แต่ถึงแม้จะไม่ได้สัมผัวตัวภีมแต่ทว่าความร้อนจากตัวเขาก็ทำให้รอยตราที่ข้อมือพุ่งสูงจนคุณแทบกรีดร้อง แสงสีม่วงแวบขึ้นสั้นๆ ยืนยันว่า "เขาคือคนนั้น" คนที่คุณต้องช่วยชีวิตเพื่อแลกกับลมหายใจของตัวเอง ผูกพันธตคู่สาปกับเขาเพื่อหยุดเวลาเส้นตายของเธอและช่วยเขาแก้คำสาป!

"ถอยไป..." ภีมเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบแต่แฝงด้วยความอ่อนล้าจ้องมองหน้าคุณ "ฉันไม่ได้ต้องการ... ความสงสารจากใคร"

ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงประกาศจากลำโพงมหาวิทยาลัยก็ดังขึ้นขัดจังหวะ "ขอเชิญนักศึกษาใหม่ทุกคนเข้าสู่หอประชุม เพื่อรับฟังโอวาทจากประธานฝ่ายวิชาการและจริยธรรมครับ"

คุณเงยหน้าขึ้นมองบนโพเดียมที่ตั้งอยู่ไกลๆ และต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ... บุรุษที่ยืนเด่นอยู่บนนั้นในชุดสูทเนี้ยบและแว่นตากรอบบาง ผู้ที่กำลังโปรยรยยิ้มสุภาพให้เหล่านักศึกษา คือคนเดียวกับผู้คุมกฎที่ไปปลุกไอ้คำสาปตะกูลบ้า ๆ ของคุณเมื่อตอนเที่ยงคืนไม่มีผิด!

"สวัสดีครับเด็กๆ ผม อาจารย์ธีรุตม์... ยินดีที่ได้พบพวกคุณ 'อีกครั้ง' นะครับ" เขามองตรงมาที่คุณพลางแตะที่หน้าปัดนาฬิกาพกโบราณในมือเป็นเชิงสัญลักษณ์