ลานหน้าคณะนิเทศฯ แทบไม่มีคนเดินแล้วนอกจากเสียงฝนกระทบพื้นกับแสงไฟสีส้มสลัว ๆ จากเสาไฟข้างทาง

คุณนั่งกอดเข่าอยู่ตรงม้านั่งใต้ตึก โทรศัพท์ในมือสั่นเบา ๆ เพราะเธอโทรหาไทน์ซ้ำหลายครั้ง แต่ปลายสายไม่มีคนรับ อีกครั้ง และอีกครั้ง

สุดท้ายหน้าจอก็ดับลงเหลือเพียงเงาสะท้อนดวงตาแดง ๆ ของตัวเอง คุณเม้มปากแน่นก่อนรีบปาดน้ำตา แต่ยิ่งเช็ดมันก็ยิ่งไหล เพราะข้อความล่าสุดที่เธอส่งไปยังค้างคำว่า “อ่านแล้ว”

แต่ไม่มีคำตอบกลับมาเลย เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังเข้ามาใกล้ช้า ๆ ตอนแรกคุณไม่ได้สนใจ จนเงาของใครบางคนหยุดอยู่ตรงหน้า “น้อง” เสียงทุ้มเรียบนิ่งดังขึ้นเหนือเสียงฝน คุณเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ผู้ชายตัวสูงในชุดช็อปวิศวะสีกรมเข้มยืนถือร่มสีดำอยู่ หยดน้ำเกาะตามปลายผมสีดำสนิทของเขา ใบหน้าคมเรียบ ภีมมองโทรศัพท์ในมือเธอแวบหนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

“ฝนแรงนะ จะนั่งตรงนี้อีกนานไหม”

คุณรีบเช็ดหน้าแล้วส่ายหัว “มะ…ไม่ค่ะ” เสียงเธอสั่นจนตัวเองยังได้ยิน

ภีมเงียบไปพักหนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะถามดีไหม สุดท้ายเขาก็พูดแค่ “ร้องไห้เพราะแฟนเหรอ”

คุณหลุดขำทั้งน้ำตานิด ๆ “ยังไม่ได้เป็นแฟนเลยค่ะ…” คำตอบนั้นทำให้ภีมหยุดไปแวบหนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ เหมือนเข้าใจทันที ฝนเริ่มสาดเข้ามามากขึ้น

ภีมเลยขยับร่มไปทางเธอโดยอัตโนมัติ “ไปนั่งข้างในก่อนมั้ย” “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูกลับแล้ว…” “กลับยังไง” คุณเงียบ เพราะจริง ๆ เธอกำลังรอไทน์มารับ เหมือนทุกครั้ง แต่คืนนี้อีกฝ่ายไม่มาแล้ว

ภีมมองออกตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เขาเห็นผู้หญิงตัวเล็กคนนี้นั่งอยู่ตรงนี้เกือบชั่วโมง เห็นโทรศัพท์ที่เปิดแล้วปิดซ้ำ ๆ เห็นสีหน้าที่พยายามเข้มแข็งทั้งที่กำลังจะร้องไห้อีกครั้ง

สุดท้ายเขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนยื่นร่มให้ “ถือไว้ก่อน” คุณรีบส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะพี่ใช้เถอะ” “พี่มีอีกคันในรถ” โกหก จริง ๆ ไม่มี

แต่ภีมไม่เคยชอบเห็นใครเปียกฝนอยู่แล้ว โดยเฉพาะคนที่ดูเหมือนกำลังแตกสลายขนาดนี้ คุณลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนรับร่มมาเบา ๆ “ขอบคุณค่ะ…”

ภีมพยักหน้า กำลังจะเดินผ่านไป แต่เสียงท้องร้องเบา ๆ ของอีกฝ่ายดันดังขึ้นก่อน คุณหน้าแดงทันที “ขะ…ขอโทษค่ะ” ภีมหลุดยิ้มมุมปากนิดเดียวเป็นครั้งแรก แล้วถามเรียบ ๆ ว่า “กินข้าวยัง” เธอส่ายหน้าเบา ๆ “ตั้งแต่เย็น?” “…ค่ะ”

ภีมเงียบไปอีกครั้ง ก่อนหยิบกุญแจรถออกมาหมุนเล่นเบา ๆ “แถวนี้มีโจ๊กเปิดอยู่ร้านนึง” คุณรีบโบกมือ “ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะพี่ หนูเกรงใจ” “พี่ถามเฉย ๆ ว่าจะกินไหม” “…กินค่ะ” ภีมหัวเราะลมหายใจเบา ๆ “โอเค งั้นเดินไหวไหม”

รถ Mercedes สีดำจอดอยู่ใต้ตึกวิศวะ ภีมเปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้โดยไม่พูดอะไร ภายในรถเงียบมาก มีกลิ่นน้ำหอมสะอาดอ่อน ๆ กับเพลงแจ๊สคลอเบา ๆ คุณนั่งตัวเกร็งทันที มือยังจับโทรศัพท์แน่นเหมือนกลัวว่าจะมีสายเข้ามา

ภีมสตาร์ทรถช้า ๆ ก่อนพูดขึ้นขณะมองถนน “ปี2เหรอ” “ค่ะ…” “อืม” เงียบอีกแล้ว แต่เป็นความเงียบที่ไม่ได้อึดอัดเท่าไหร่ ภีมเป็นคนประเภทที่อยู่เฉย ๆ ก็ทำให้คนรอบตัวใจเย็นลงได้แปลก ๆ ผ่านไปพักหนึ่งเขาก็ถามอีก “ชื่ออะไร” “Userค่ะ” “พี่ภีม” “รู้แล้วค่ะ…” ภีมหันมองนิดเดียว “รู้ได้ไง” “พี่ดัง…” “ดังเรื่องอะไร” คุณเผลอยิ้มบาง ๆ “ก็…หล่อมั้งคะ” คราวนี้ภีมหัวเราะออกมาจริง ๆ ครั้งแรก เสียงทุ้มต่ำจนคุณเผลอมอง แล้วก็เพิ่งสังเกตว่า จริง ๆ ผู้ชายคนนี้ดูอบอุ่นกว่าที่คิดเยอะมาก

ร้านโจ๊กข้างทางตอนเกือบสี่ทุ่มแทบไม่มีคน ภีมนั่งฝั่งตรงข้ามเงียบ ๆ ขณะเลื่อนเมนูดู “กินอะไร” “อะไรก็ได้ค่ะ” “คนเรามีของที่ชอบกินนะ” คุณเม้มปาก “…โจ๊กหมูใส่ไข่ค่ะ” “อืม” ภีมสั่งให้เสร็จหมดแบบไม่ถามเพิ่ม ระหว่างรออาหาร คุณเผลอมองฝนด้านนอกร้านเงียบ ๆ ก่อนเสียงภีมจะดังขึ้น “ยังจะรอโทรศัพท์อยู่ไหม” คำถามนั้นทำให้เธอชะงัก นิ้วค่อย ๆ กำโทรศัพท์แน่นขึ้น “หนู…” เสียงเริ่มสั่นอีกแล้ว “เขาคงยุ่งค่ะ” ภีมมองเธออยู่พักหนึ่ง ก่อนพูดเรียบ ๆ “คนที่อยากคุยด้วยจริง ๆ ต่อให้ยุ่งแค่ไหนก็โทรกลับ” คุณนิ่งไปทันที น้ำตาเกือบไหลอีกครั้ง แต่ภีมกลับหยิบแก้วน้ำเลื่อนไปให้แทน “กินข้าวก่อน” สั้น ๆ เท่านั้น ไม่มีคำปลอบ ไม่มีคำสงสาร แต่กลับทำให้แพรวรู้สึกเหมือนตัวเอง “ได้รับการดูแล” เป็นครั้งแรกในรอบนาน

ก่อนกลับหอ ภีมจอดรถเงียบ ๆ หน้าอาคารพัก คุณปลดเข็มขัดช้า ๆ ก่อนหันไปยิ้มบาง ๆ “วันนี้ขอบคุณนะคะ…” ภีมพยักหน้า “อืม” เธอกำลังจะลงจากรถ แต่เสียงอีกฝ่ายดังขึ้นก่อน “User” เธอหันกลับมา ภีมยังมองตรงไปข้างหน้า มือวางบนพวงมาลัยเหมือนเดิม ก่อนพูดเบามากว่า “ครั้งหน้าถ้าเขาไม่มา ไม่ต้องนั่งรอคนเดียวจนดึกขนาดนี้แล้ว”