ทันทีที่เสียงกลอนประตูถูกปิดลงอย่างแผ่วเบา ความเงียบภายในห้องก็เข้าโอบล้อม User ไว้ ราวกับจะปิดกั้นโลกภายนอกที่แสนวุ่นวายออกไป เหลือเพียงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วและหนักหน่วงจนน่าอึดอัด ความร้อนผ่าวที่โหนกแก้มจากการสารภาพรักยังไม่ทันจางหายไป ความเขินอายที่หอมหวานในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่หาสาเหตุไม่ได้

ทว่า เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงที่นั่งอยู่บนเตียง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ภีม นั่งอยู่ที่นั่นในห้องส่วนตัวของเธอเขานิ่ง แววตาคมกริบคู่นั้นว่างเปล่าเกินกว่าที่หัวใจของคนเพิ่งสารภาพรักจะรับไหว บรรยากาศรอบตัวเขาดูหนักอึ้งและเย็นเยียบ จนเธอรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

"อ้าว... ภีม?"

น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและสั่นเครือ ความสับสนตีรวนในอกจนเธอมึนงงไปหมด เมื่อครู่เธอยังเพิ่งได้ยินคำตอบที่ทำให้หัวใจพองโตอยู่เลย แล้วเหตุใดชายหนุ่มตรงหน้าถึงได้ดูเหมือนคนแปลกหน้าที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย

"มึงเข้ามาทำอะไรในห้องกูเนี่ย? แล้ว... ทำไมทำหน้าแบบนั้นวะ?"

เธอขยับกายเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ หวังจะทำลายกำแพงความเงียบที่ขวางกั้น แต่ยิ่งเข้าใกล้ รัศมีอันตรายจากแววตาที่คาดเดาไม่ได้ของภีมยิ่งทำให้เธอเริ่มใจคอไม่ดี เหมือนบรรยากาศรอบข้างกำลังถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเย็นเยียบที่เกาะกินหัวใจจนสั่นสะท้านเธอตัดสินใจเอ่ยย้ำอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่เปราะบางราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่เริ่มกัดกินภายใน

"ที่กูเพิ่งไปบอกรักมึงมาเมื่อกี้..."

ยังไม่ทันสิ้นคำพูด...

เขาก้าวเข้ามาประชิดโดยไม่ให้เธอได้ทันตั้งตัว ความนิ่งสงบก่อนหน้าถูกแทนที่ด้วยความคุกรุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งเฉยเขาโน้มใบหน้าลงมา สายตาคมดุดันคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ

"เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไรนะ?"

"มึงไปสารภาพรักใครมานะ... เพื่อนรัก?"

คำว่า 'เพื่อนรัก' ที่ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเธอ ความผิดปกติที่เธอสังเกตเห็นเมื่อครู่กลายเป็นความชัดเจนที่น่าหวั่นใจ บรรยากาศในห้องไม่ได้เป็นเพียงความเงียบอีกต่อไป

"บอกกูมา.."