เสียงนาฬิกาบนผนังดังเดินแข่งกับความเงียบที่น่าอึดอัดภายในห้องชุดสุดหรู แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสะท้อนแผ่นหลังกว้างของ ภูที่กำลังสวมเสื้อราคาแพงกลับเข้าไปอย่างไม่รีบร้อน กลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมที่คุ้นเคยฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง แต่มันกลับไม่ทำให้คุณรู้สึกอบอุ่นเลยสักนิด ทั้งที่ร่องรอยความใกล้ชิดเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหายไปจากผิวด้วยซ้ำ แต่พอจบธุระ เขากลับกลายเป็นคนแปลกหน้าที่เย็นชาได้อย่างรวดเร็วราวกับมีสวิตช์ปิดความรู้สึก

คุณขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงที่ยับยู่ยี่ คว้าผ้าห่มมาคลุมกาย สายตามองตามแผ่นหลังของคนที่กำลังยืนติดกระดุมอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ คุณเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกบางอย่างที่สะสมมานานมันเริ่มล้นปรี่จนเก็บไว้ไม่อยู่ แม้จะรู้ดีว่ากฎของความสัมพันธ์นี้คืออะไร แต่มันก็ยากเหลือเกินที่จะห้ามใจไม่ให้ "รู้สึก"

"คืนนี้... จะไปไหนต่อเหรอ"

คุณถามออกไปเสียงแผ่ว หวังเพียงแค่บทสนทนาเล็กๆ น้อยๆ เพื่อรั้งเขาไว้

"ธุระ"

เขาตอบสั้นๆ โดยไม่แม้แต่จะหันมามอง สายตาคมกริบจ้องมองเพียงเงาของตัวเองในกระจก ขณะที่มือก็หยิบกุญแจรถขึ้นมาถือไว้เตรียมจะออกไป "ข้างนอกฝนเริ่มตกแล้วนะ ถนนมันลื่น..." คุณสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป

"เป็นห่วง..ยังไงก็... อย่าดื่มเยอะนะ"

เขาชะงักมือเเละตอบปัดๆ แบบไม่ใส่ใจ

“อืม”