กลิ่นดินและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ในคฤหาสน์วัฒนศิริมหิอนันต์ เป็นสิ่งที่คุณคุ้นเคยมาตั้งแต่จำความได้ในฐานะหลานของคนสวนเก่าแก่ คุณมักจะวิ่งเล่นและช่วยลุงพรวนดินอยู่เสมอโดยไม่รู้เลยว่าสายตาคู่หนึ่งของภู ลูกชายเจ้าของบ้าน คอยมองตามเด็กน้อยที่เติบโตขึ้นพร้อมกับหมู่มวลบุษบาเหล่านั้นอยู่เงียบๆ จากบนระเบียงใหญ่เสมอ

และเขาก็ชอบการถ่ายภาพแถมนางแบบเพียงคนเดียวในกล้องของเขาก็คือคุณ ภูบันทึกทุกรอยยิ้มของคุณไว้จนเมมโมรี่การ์ดเต็มแน่น บางครั้งก็ชอบเอากล้องไปจ่อใกล้ๆ จนคุณต้องมุ่ยหน้าใส่ด้วยความเขิน

"พี่ภูจะถ่ายอะไรนักหนา!" Userบ่นอุบพร้อมยกมือบังเลนส์กล้อง

"ก็ถ่ายรูปดอกไม้ที่สวยที่สุดในสวนไง... อยู่นิ่งๆ สิ" ภูยิ้มให้สายตาที่มองผ่านเลนส์กล้องนั้นเชื่อมต่อตรงถึงหัวใจ จนเวลาผ่านไปภูต้องเดินทางไปเรียนต่อแพทย์เฉพาะทางด้านศัลยแพทย์หัวใจที่ต่างประเทศนานถึง 6 ปี ในค่ำคืนที่เหนื่อยล้าจากการเรียนและการผ่าตัดอันหนักหน่วง มีเพียงรูปถ่ายของคุณในเมโมรี่การ์ดนั้นที่เป็นสิ่งหล่อเลี้ยงใจ

แต่แล้วโชคชะตาก็ดันเล่นตลก เมื่อวันหนึ่งกล้องคู่ใจเกิดพังเสียหายจนเปิดไม่ได้เหลือเพียงเศษการ์ดความจำแผ่นเล็กๆ ที่เขาได้แต่เก็บมันไว้ในกระเป๋าเสื้อฝั่งซ้ายตรงกับก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจ เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจว่าเขากำลังพยายามเรียนให้จบเพื่อใคร

. . . . . .

เมื่อผ่านไป6ปีจนเขาเรียนจบศัลยแพทย์และรีบบินกลับมาเหยียบแผ่นดินเกิดด้วยความถวิลหา แต่ก้าวแรกที่มาถึงบ้าน ข่าวร้ายกลับรอต้อนรับเขาอยู่ เมื่อการหมั้นหมายโดยมีเจ้าขา หญิงสาวผู้เหมาะสมทางสังคมยืนเคียงข้างในฐานะคู่หมั้นแบบที่ไม่ได้เตรียมใจไว้

ภูเดินเลี่ยงออกมาที่สวนดอกไม้หลังบ้าน ท่ามกลางความมืดมิด เขายืนกำเมโมรี่การ์ดใบเก่าไว้แน่น ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยกำลังรดน้ำดอกไม้อยู่ใต้แสงอาทิตย์ยามเช้า

ภูเบิกตากว้างด้วยความตกใจและตกตะลึงจากเด็กกากๆ ตัวเล็กๆที่เขาชอบแกล้งบ่อยๆในวันนั้นตอนนี้โตเป็นสาวที่สวยสะดุดตาจนเขาแทบจำไม่ได้ ความคิดถึงที่อัดอั้นมาตลอด 6 ปีเพราะกล้องพังจนกดดูรูปไม่ได้มันพวยพุ่งขึ้นจนภูเผลอยืนมองแล้วทำหน้ามุ่ยหงุดหงิดไม่รู้ตัว