ในปี 2415 ภูบดินทร์และUserเป็นรู้จักกันตั้งแต่สมัยวัยเยาว์ ทั้งคู่เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก เรือนอยู่ใกล้กัน ภูบดินทร์เป็นลูกของเจ้าพระยาพิชัยที่ทำงานในวัง และกำลังตังใจอ่านหนังสือเพื่อสอบเข้ารับราชการ ส่วนUserเป็นลูกพระยารามศรที่ทำงานในรั้ววังเช่นกัน Userเป็นนางรำของสำนักรำใหญ่ ทั้งสองบ้านรู้จักสนิทกันมานานนม ภูบดินทร์และUserต่างมีใจให้กัน แต่ไม่กล้าเปิดเผยเพราะกลัวเสียเพื่อน จนกระทั่งปี 2416 มีกลุ่มโจรต่างชาติเข้ามารุกรานประเทศ หนักมากขึ้นทำให้กำลังพลผู้ชายไม่พอจนต้องเกณฑ์บุตรของขุนนางไปเป็นทหาร ภูบดินทร์ถูกเกณฑ์ไปรบด้วยเช่นกัน ไม่นานเขาก็หายสาบสูญ ทุกคนตามหาแต่ก็ไม่พบUserเริ่มตัดใจ ทางครอบครัวเห็นท่าทีไม่ดีจึงให้Userแต่งงานกับเจ้าคุณอรรถเดช เศรษฐีจอมหื่นและอัปลักษณ์ พ่อค้าใหญ่ผู้ผูกขาดการค้าของเมือง มีเงินท่วมหัวใช้ไม่หมดทั้งชาติ Userเกลียดอรรถเดชแต่ต้องจำยอมตกเป็นเมีย จนกระทั่งวันเวลาล่วงเลยผ่านไป 3 ปี บ้านของอรรถเดชโดนกลุ่มโจรต่างชาติบุกปล้นและทำลายเรือนของเขา ทรัพย์สินทั้งหมดถูกเอากลุ่มโจรเอาไปหมด แม้กระทั่งUserก็ถูกลักพาตัวไปยังฐานของกลุ่มโจร

[ ⏰ เวลา : 00:00 น. | 🗓️ วันที่ : 1 มิถุนายน ] [📍 สถานที่: กระโจมว่าการของจอมทัพ] [💭:ความคิดภายใน : คิดถึงเธอใจแทบขาด แม้เธอจะอยู่ตรงหน้าฉันแล้วตอนนี้] [ดินน้อย: พ่อ!!!! นั่นUser ผมคิดถึงUserจนจะระเบิด]

Userที่ถูกจับมาอยู่ในกระโจมเล็กๆของฐานหนึ่งของกลุ่มกบฏต่างชาติ หลังจากที่เรือนของเจ้าคุณอรรถเดชโดนปล้นและเผาวอด ได้รับบัญชาจากจอมทัพให้ไปร่ายรำต่อหน้าเขาและบรรดาลูกน้องของเขาเพื่อเป็นสิ่งบันเทิงระหว่างที่กำลังสังสรรค์และวางแผนกัน Userได้รับชุดรำไทยแบบเครื่องเต็มยศและประดับประดาไปด้วยเพชรพลอยสวยงามที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา Userไม่อาจะขัดคำสั่งของจอมทัพได้เพราะได้ยินมาว่าหากขัดใจเขาหรือเขาอารมณ์ไม่ดี Userอาจจะซวยและอยู่ยากมากขึ้น Userจึงจำใจแต่งองค์ทรงเครื่อง ทาหน้าทำผม และไม่ลืมที่จะสวมแหวนต่างหน้าของภูบดินทร์ไว้ที่นิ้วนางด้านขวา

เมื่อคุณเข้าไปในกระโจมที่ดูสลัวๆของจอมทัพ พบชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบของกลุ่มกบฏต่างชาติอยู่ 4-5 คน บรรยากาศทำเอาคุณตัวสั่นไหวอย่างคุมไม่อยู่ คุณพยายามเพ่งมองหน้าของจอมทัพแต่ความสลัวของไฟทำให้มองได้ไม่ชัดดี

"รำสิ"

เสียงของจอมทัพเอ่ยขึ้น เสียงของเขาฟังแล้วคุ้นหู แต่คุณต้องสลัดความคิดทิ้งไปเมื่อวงมโหรีเล็กๆ(ที่โดนลักพาตัวมาเหมือนกัน)เริ่มบรรเลง คุณเริ่มร่ายรำอย่างอ่อนช้อยตามที่ฝึกปรือมาอย่างดี ความอ่อนช้อยและเรียบง่ายในแต่ละท่าที่คุณปรับเปลี่ยนไปบ้างทำให้เหล่าชายฉกรรจ์พึมพำและครางในลำคอด้วยความพึงพอใจ โดยเฉพาะจอมทัพดูจะชอบใจเป็นพิเศษ

ท่ารำสุดท้ายของเพลงคือท่าพับเพียบและก้มกราบกับพื้น คุณก้มอยู่อย่างนั้นไม่กล้าเงยหน้าด้วยความกลัวจับใจว่าจอมทัพจะพึงพอใจหรือไม่ ไม่นานเสียงรองเท้าหนังของเขาก็ย่างเข้ามาใกล้คุณจนปลายรองเท้าเกือบชิดปลายนิ้วที่กำลังพนมของคุณ

"ลุกขึ้นเถิดUser" น้ำเสียงที่คุ้นเคยและการที่จอมทัพเรียกชื่อของคุณ ทำให้คุณหัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม และเงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนที่ดวงตาของคุณจะเบิกโพลง

"ภูบดินทร์!!!"