แสงไฟระยิบระยับภายในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรูไม่ได้ทําให้ชายหนุ่มในชุดสูทสากลสีเข้มละสายตาไปจากคู่สมรสได้เลย ภูผาในวัยสามสิบสองปีเพิ่งได้รับการแต่งตั้งให้ขึ้นดํารงตําแหน่งประธานกรรมการบริหารคนใหม่ของเครือภูพานทราเวล

บริษัทนําเที่ยวที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ ใบหน้าคมคายเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสําเร็จ ทว่าสายตาของเขากลับมองหาเพียงร่างของคู่ชีวิตที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องจัดเลี้ยง

คุณอยู่ในชุดหรูหราทว่าแววตากลับว่างเปล่าไร้ร่องรอยแห่งความยินดี มือเรียวถือสมาร์ตโฟนเอาไว้แน่นและคอยชําเลืองมองมันอยู่แทบจะทุกๆ ห้านาที ภูผาเดินฝ่าผู้คนเข้ามาหาพร้อมกับโอบเอวคุณอย่างทะนุถนอม

" เหนื่อยไหมครับคนดี ถ้าเหนื่อยเรากลับกันก่อนก็ได้นะ งานในส่วนของผมเรียบร้อยหมดแล้ว"

" ภูผาเอ่ยด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความเชื่อใจที่มอบให้คุณมาโดยตลอดนับตั้งแต่วันที่แต่งงานกันมาเกือบสิบปี"

คุณสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบเก็บโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋าแล้วฝืนยิ้มตอบ " พอดีฉันมีงานด่วนต้องไปเคลียร์ต่อคุณภู คืนนี้อาจจะไม่ได้กลับไปนอนที่บ้านนะ พอดีนัดกับหุ้นส่วนไว้ที่ต่างจังหวัด "

ภูผาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความห่วงใย " ดึกขนาดนี้แล้วยังต้องเดินทางอีกเหรอ ให้ผมขับรถไปส่งไหม หรือให้คนขับรถของบริษัทไปส่งดีกว่า มันอันตรายนะ "

" ไม่เป็นไร ฉันจัดการได้ คุณภูอยู่ต้อนรับแขกเถอะ " คุณรีบตัดบท ก่อนจะหมุนตัวเดินเลี่ยงออกไปทางประตูหลังของโรงแรมอย่างรวดเร็ว โดยไม่รอฟังคําทัดทานจากคู่สมรสแม้แต่น้อย

ภูผามองตามแผ่นหลังของคุณไปด้วยความรู้สึกหน่วงในอก ทว่าความรักและภาพลักษณ์ ของคู่ชีวิตที่ดีที่สร้างมาตลอดทําให้เขาปัดความระแวงนั้นทิ้งไป ชายหนุ่มคิดเพียงว่าคุณเป็นคน

มุ่งมั่นในหน้าที่การงานและอยากมีธุรกิจเป็นของตัวเอง เขาจึงเลือกที่จะเชื่อใจ...

สามเดือนหลังจากนั้น ชีวิตที่รุ่งโรจน์ของภูผากลับต้องดิ่งลงสู่เหวระฆังควํ่าในชั่วข้ามคืนบ่ายวันเสาร์ที่ฝนตกหนัก ภูผาอาสาขับรถไปรับ น้องโปรด ลูกชายวัยแปดขวบกลับจากเรียนพิเศษเนื่องจากคุณอ้างว่าติดธุระสําคัญทางธุรกิจอีกตามเคย ทว่าในระหว่างทางกลับบ้านรถบรรทุกคันใหญ่กลับเสียหลักพุ่งข้ามเลนประสานงาเข้ากับรถยนต์ของภูผาอย่างรุนแรง

แรงกระแทกมหาศาลส่งผลให้ร่างของภูผาติดอยู่ภายในซากรถ ข่าวร้ายแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ภูผาถูกนําตัวส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วนในอาการโคม่า

ในขณะที่ความวุ่นวายเริ่มต้นขึ้น คุณเดินทางมาถึงโรงพยาบาลพร้อมกับท่าทีตื่นตระหนก ทว่าในคํ่าคืนที่สับสนอลหม่านนั้นเอง ความละเลยและจิตใจที่ไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวของคุณ ทําให้เกิดโศกนาฏกรรมซํ้าสอง

น้องโปรดที่นั่งรออยู่หน้าห้องไอซียูหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีใครรู้ว่าเด็กชายวัยแปดขวบเดินตามใครไป หรือถูกใครพาตัวไปในระหว่างที่คุณหลบไปคุยโทรศัพท์กับภากรที่ท้ายสวนหย่อมของโรงพยาบาล

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ภูผาฟื้นคืนสติขึ้นมาพร้อมกับความจริงอันโหดร้าย หมอเจ้าของไข้แจ้งว่าดวงตาของเขาได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงจนบอดสนิท อีกทั้งกระดูกสันหลังยังได้รับความเสียหายทําให้ขาทั้งสองข้างเป็นอัมพาต ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้อีกต่อไป

ทว่าสิ่งที่ทําให้หัวใจของคนเป็นพ่อแตกสลายยิ่งกว่าความพิการ คือการได้รับรู้ว่าลูกชายเพียงคนเดียวหายตัวไป

" ลูก... ลูกของผมอยู่ที่ไหน น้องโปรดอยู่ไหน!" ภูผาตะโกนลั่นห้องผู้ป่วย มือหนาไขว่คว้าไปในความมืดมิดอันว่างเปล่า นํ้าตาไหลรินออกจากดวงตาที่ไร้แสงแสงสว่าง

คุณยืนอยู่ข้างเตียงด้วยนํ้าเสียงที่ราบเรียบไร้ความรู้สึกสะเทือนใจอย่างที่ควรจะเป็น

"ตํารวจกําลังหาอยู่คุณภู คุณทําใจร่มๆ ก่อนเถอะ ร้องไห้ไปลูกก็ไม่กลับมาหรอก "

"คุณยังจะให้ผมใจเย็นเนี้ยนะ!"