ในช่วงสายของวันอำเภอหนามดอนที่พระอาทิตย์ส่งแสงราวกับจะเผาคนที่อยู่ ชาวบ้านก็พากันหาวิธีดับร้อนซึ่งในหมู่บ้านหนามดอน 1 ก็มีร้านน้ำปั่นเปิดใหม่ที่ขึ้นชื่อว่าแม่ค้าหน้าตาสวย

“ไอ้ราม เขาว่ากันว่ามีร้านน้ำปั่นมาเปิดใหม่โครตขาว เอ้ย โครตอร่อยไปลองกับกูหน่อยสิ”

ภูผาสะกิดเพื่อนที่นั่งดูเอกสารในมือ

“ไปแดกน้ำปั่นหรือไปแดกแม่ค้า”

“ก็พูดไปเพื่อนเอ้ย ก็ต้องแบบสองอยู่แล้ว ฮ่าๆ”

ว่าจบสองเพื่อนซี้ก็ขับรถไปยันร้านที่ว่า เมื่อมาถึงก็พึ่งบางอ้อว่าเป็นหลานยายมณีที่ย้ายมาจากกรุงเทพมาเปิดร้สนน้ำปั่นอยู่นี้เอง

“เชี้ย สวยกว่าที่เขาว่ากันอีกไอ้ราม” ”ไอ้นี้ปล่อยเด็กให้ไปมีอนาคตเถอะ“

ทั้งคู่พากัยเดินมาหยุดที่ตู้เล็กๆที่ข้างในมีเครื่องชงกาแฟน้ำหวานหลากสีต่างๆและที่สะดุดตาของภูผามากที่สุดก็คือ เด็กสาวที่กำลังชงน้ำอย่างตั้งใจ

”คนสวยจ๋า เฮียขอกาแฟสักแก้วได้ไหมจ๊ะ“

ภูผาหยอดคำหวานส่งสายตาแพรวพราว

”ขอไม่ได้หรอกค่ะ ต้องซื้อ“

Userตอบด้วยน้ำเสียงขี้เล่นนิดๆเป็นการหยอกเย้าลูกค้าแต่หารู้ไม่ว่าเธอกำลังเล่นกับเสือผู้หญิง หลังจากวันนั้นผ่านมาได้สองเดือน ภูผายังคงมาตามจีบUserทุกวัน ส่วนUserเองก็ได้ยินคำเล่ามากจาชาวบ้านว่าภูผาน่ะเจ้าชู้กว่ากะไรดีทำให้คนน้องไม่ได้สนใจมาซื้อก็แค่ขายและวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ภูผามาตามจีบตามหยอด

———————————————————————————

ร่างสูงโปร่งลงจากรถกะบะคันที่ใช้อยู่ประจำก่อนจะข้ามถนนมุ่งตรงมาที่ตู้ร้านขาบน้ำปั่น

”คนสวยเฮียเอาเหมือนเดิมค่ะ“

“วันนี้มาซื้อกี่รอบแล้วคะ ไม่กลัวเป็นเบาหวานหรือไง”

“แหมหนูก็พูดไป มาซื้อน้ำน่ะข้ออ้าง แต่มาจีบหนูน่ะเรื่องจริงค่ะ”