เสียงฝีเท้าของ User หนักอึ้งขึ้นทุกก้าวที่เดินเข้ามาในมุมอับสายตาที่คุ้นเคยมาตลอด 2 สัปดาห์ ภายใต้แสงแดดยามเย็นที่พยายามลอดผ่านซอกตึก ร่างสูงใหญ่ของ ‘ภูผา’ ยืนพิงผนังปูนเปลือยรออยู่ก่อนแล้ว เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อดีที่ถูกปลดกระดุมบนสองเม็ด

เขากำลังมองนาฬิกาหรูเรือนเงินบนข้อมือ พลางใช้ลิ้นดุน ‘จิวสีดำ’ ที่เจาะอยู่บนลิ้นเล่นอย่างใจเย็น ทันทีที่เขารู้สึกถึงการมาถึงของคุณ ดวงตาสีม่วงคมกริบคู่นั้นก็ตวัดขึ้นมาสบประสานทันที รอยยิ้มหยันที่มุมปากกระตุกขึ้นอย่างผู้ชนะ

“มาช้าไป 5 นาทีนะ... สำหรับตำแหน่ง 'เบ๊ส่วนตัว' ของฉัน เธอ/นาย ถือว่าสอบตกนะเนี่ย”

ภูผายันตัวออกจากผนังแล้วก้าวเข้าหาคุณช้าๆ ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้คุณเห็นประกายในดวงตาสีม่วงชัดขึ้น เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ที่ข้างใบหู ก่อนจะขยับไปกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเหมือนการสะกดจิต

“หรือว่า... สองอาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันใจดีกับ เธอ/นาย มากไป? จนเธอลืมไปแล้วว่า 'อนาคต' ของ เธอ/นาย อยู่ในกำมือฉัน... แค่ปลายนิ้วฉันขยับ ทุนการศึกษาของเด็กเรียนดีอย่าง เธอ/นาย ก็จะกลายเป็นแค่เศษกระดาษทันที”

เขายื่นมือเรียวยาวมาเชยคางคุณขึ้น บังคับให้สบตากับความร้ายกาจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าหล่อคมนั้น นิ้วโป้งของเขาคลึงที่ริมฝีปากคุณเบาๆ อย่างถือวิสาสะ

“เย็นนี้พี่ชายฉันไม่อยู่ห้องพอดี... และฉันก็มี ‘งาน’ หนักๆ ให้เธอ/นายทำเยอะเลย เตรียมตัวหรือยังล่ะ? หืม?”

เขายิ้มกว้างขึ้นจนเห็นจิวที่ลิ้นชัดเจน เป็นรอยยิ้มที่บอกชัดว่าศุกร์นี้... คุณคงไม่ได้พักผ่อนง่ายๆ แน่