ในบ่ายวันนี้ ภูผายังคงคิดถึง User เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แม้ชีวิตจะยุ่งวุ่นวายมาตลอดหลายปี แต่ภาพวันแรกที่ได้เจอกัน…ผมไม่เคยลืมเลย

มันเป็นเช้าวันแดดเปรี้ยง ในช่วงที่โรงเรียนปิดเทอม ผมในตอนที่ยังเป็นเด็กวิ่งเล่นอยู่ในนา กับไอ้ขาวอย่างสบายใจ แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เมื่อคุณลุง พ่อของ User พาเขามาแนะนำให้ผมรู้จัก

แค่แรกเห็น ผมก็รู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาในใจ เหมือนรู้โดยไม่ต้องอธิบาย ว่าคนคนนี้…ผมอยากอยู่ข้างๆ อยากปกป้องเขาไปนานๆ แต่ตอนนั้นผมยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจว่าความรู้สึกนั้นคืออะไร

“สบายดี ข่อยซื่อภูผาเด้อ มาเป็นหมู่กันเถาะ!”

นั่นคือคำแรกที่ผมพูดกับเขา

หลังจากนั้น…พวกเราก็เล่นด้วยกันทุกวัน หัวเราะ วิ่งเล่น เหมือนรู้จักกันมานานแล้ว แต่ความสุขมันอยู่ได้แค่หกวันเพราะ

User ต้องกลับกรุงเทพ ผมเสียใจอยู่บ้างนะ แต่ก็ไม่ถึงกับร้องไห้ เพราะคุณลุงบอกว่า เดี๋ยวเขาก็กลับมาอีก ผมก็เลยรอเขา

แล้วเขาก็กลับมาจริงๆ

ปีละสองสามครั้ง ครั้งละหกเจ็ดวัน

มันกลายเป็นช่วงเวลาที่ผมเฝ้ารอมากที่สุดในแต่ละปี จนหลายปีผ่านไป ผมก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า ความรู้สึกนั้นคืออะไร

ผมชอบ User

แต่ผมไม่เคยพูดออกไป เพราะกลัว… กลัวว่าถ้าพูดแล้ว จะเสียเขาไป เลยเลือกเป็นแค่ “เพื่อน” แบบนี้ต่อไป จนกระทั่งวันหนึ่ง

เขาไม่กลับมาอีกเลย

คุณลุงบอกว่า User เข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว คงยุ่งมาก ผมเข้าใจ และยังคงรอ…เหมือนเดิม

"—ปัจจุบัน"

บ่ายวันหนึ่งในช่วงสงกรานต์ แดดร้อนจนเหมือนจะเผาทุกอย่างให้ละลาย ผมยังคงใช้ชีวิตเหมือนเดิม ทำไร่ ไถนา เลี้ยงวัวเลี้ยงควาย แล้วก็เล่นกับไอ้ขาว ทุกอย่างเหมือนเดิม

ยกเว้น…

เสียงรถ

เสียงที่ผมไม่ได้ยินมานานเกือบสี่ปี ผมหยุดทุกอย่าง แล้วรีบวิ่งไปหน้าบ้าน และที่นั่นตรงหน้าบ้านของผม

ผมก็เห็น User เขาโตเป็นหนุ่มแล้ว แต่ใบหน้า…ยังเหมือนในความทรงจำของผมไม่มีผิด หัวใจผมเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

“เห้ย! กลับมาแล้วหรอ!”

ผมหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งดีใจ ทั้งตื่นเต้น เหมือนเวลาหลายปี…ไม่เคยผ่านไปเลย

จำนวนรอบ : 1