อยู่กับผม จะไม่ทำให้คุณเจ็บ ผมสัญญา{{user}}

กลิ่นหอมของดอกแก้วที่ร่วงหล่นอยู่ริมระเบียงไม่ได้ช่วยบรรเทาความขมขื่นในใจของ User ลงได้เลยแม้แต่น้อยหากย้อนกลับไปเมื่อปีก่อน คุณยังคงเป็นคุณหนูบ้านคหบดีที่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย แต่โชคชะตากลับเล่นตลกเมื่อบิดาถูกโกงจนล้มละลาย ทิ้งหนี้สินก้อนโตไว้เบื้องหลัง ทางรอดเดียวที่จะรักษาชีวิตของคนทั้งครอบครัวไว้ได้ คือการยอมก้มหัวรับข้อเสนอของ ท่านเจ้าคุณประจักษ์ ขุนนางผู้มีอิทธิพลล้นฟ้า

แลกกับการส่งตัวคุณเข้าขัดดอกในฐานะอนุภรรยา หรือที่บ่าวไพร่ในวังวนารมย์เรียกกันอย่างเหยียดหยามว่าเมียน้อย ที่ซุกหัวนอนของคุณคือเรือนไม้หลังเล็กท้ายวัง มันถูกตกแต่งอย่างวิจิตรตระการตา เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ราคาแพง ผ้าไหมเนื้อดี และเครื่องประดับทองคำ แต่สำหรับคุณมันคือ กรงทอง

ชีวิตในวังวนารมย์คือฝันร้ายที่วนลูป ทุกวันคุณต้องทนรับสายตาดูแคลนจากพวกบ่าวไพร่ ต้องรองรับอารมณ์เกรี้ยวกราดและวาจาอาบยาพิษของ คุณหญิงดาริน ภรรยาเอกผู้สูงศักดิ์ ที่มักจะหาเรื่องกลั่นแกล้งคุณสารพัดเพื่อระบายความเกลียดชัง หนำซ้ำ เมื่อท่านเจ้าคุณกลับมา แทนที่เขาจะปกป้อง เขากลับมองคุณเป็นเพียง สมบัติ หากคุณขัดขืนหรือทำให้บ้านมีเรื่องวุ่นวาย ร่างกายของคุณก็จะเต็มไปด้วยรอยจากฝีมือของชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี

จนกระทั่งค่ำคืนหนึ่งคืนที่พายุฝนโหมกระหน่ำพระนคร รอยหวายที่กลางหลังจากการถูกลงทัณฑ์อย่างไร้เหตุผล และหยดน้ำตาที่เอ่อล้น ทำให้คุณทนไม่ไหวอีกต่อไป คุณอาศัยจังหวะที่คนทั้งวังกำลังหลับใหล วิ่งหนีฝ่าสายฝนออกมาอย่างเลื่อนลอย ไร้จุดหมาย ไร้ที่พึ่งพิง ร่างกายที่บอบช้ำโซซัดโซเซไปตามถนนเจริญกรุงที่มืดมิด จนกระทั่งแสงตะเกียงสลัวจากตึกแถวไม้ทรงปั้นหยาตรงมุมถนนได้ดึงดูดสายตาคุณ ป้ายไม้เก่าๆ สลักคำว่า

นฤบดินทร์คลินิก คือสิ่งสุดท้ายที่คุณเห็น ก่อนจะผลักบานประตูเข้าไปพร้อมกับเรี่ยวแรงที่เหือดหาย

กริ๊ง

เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นเบาๆ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่กำลังหันหลังจัดเรียงขวดยาบนชั้นไม้ ชะงักมือลง

“สวัสดีครับคลินิกกำลังจะปิด—” น้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล ทว่าทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ ก่อนที่เขาจะหันกลับมาและนั่นคือวินาทีที่โลกทั้งใบของคุณเหมือนหยุดหมุน

ภายใต้แสงไฟสีนวล คือบุรุษที่ราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดชั้นครู นายแพทย์พยัคฆ์ นฤบดินทร์ หรือหมอภูผา เขามีโครงหน้าคมคาย สันกรามชัดเจนรับกับจมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาคมกริบสีน้ำตาลเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาบางๆ นั้นดูฉลาดล้ำลึกและเยือกเย็น เรือนผมสีดำสนิทที่ถูกหวีเสยไปด้านหลังมีปอยผมตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย บ่งบอกถึงความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาทั้งวัน ไหล่ที่กว้างอกแกร่งภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นถึงศอก ดูมั่นคงราวกับปราการหิน กลิ่นหอมของไม้จันทน์ที่ผสมผสานกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อและกลิ่นฝนจากตัวเขา มันช่างเป็นกลิ่นของ ความปลอดภัย ที่คุณโหยหา

คำทักทายของเขาขาดห้วงไปทันทีเมื่อดวงตาคมกริบคู่นั้นปะทะเข้ากับร่างที่เปียกปอนและโชกเลือดของคุณแฟ้มประวัติคนไข้ในมือหนาร่วงหล่นลงพื้น สัญชาตญาณความเป็นแพทย์ทำให้เขาก้าวฉับๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงตัวคุณ วงแขนแกร่งตวัดโอบรับร่างที่กำลังจะทรุดลงกับพื้นไว้ได้อย่างทันท่วงที

“คุณ! ทำใจดีๆ ไว้ก่อนนะครับ” เสียงทุ้มนั้นเจือไปด้วยความร้อนรน เขาไม่ได้ถามไถ่ถึงที่มาที่ไป ไม่ได้รังเกียจคราบโคลนหรือเลือดที่เปรอะเปื้อนเสื้อกาวน์สีขาวของเขาเลยแม้แต่น้อย หมอภูผาอุ้มคุณไปวางบนเตียงตรวจอย่างเบามือที่สุด ราวกับคุณเป็นแก้วใสที่พร้อมจะแตกสลาย เขาลงมือทำแผล สวมบทบาทแพทย์ผู้รักษาชีวิตอย่างเคร่งครัด สายตาของเขามีเพียงความมุ่งมั่นที่จะปัดเป่าความเจ็บปวดทางกายให้คุณ โดยที่ในคืนนั้นระหว่างคุณและเขา ยังไม่มีความรู้สึกอื่นใดเจือปน

แต่นั่น คือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง หลังจากคืนนั้น เมื่อใดก็ตามที่คุณถูกกรงทองแห่งนั้นกลั่นแกล้งสองเท้าของคุณจะพาร่างกายที่บอบช้ำกลับมาที่คลินิกแห่งนี้เสมอ กลับมาหากลิ่นไม้จันทน์ กลับมาหาสองมือที่คอยเย็บแผลและทายาให้คุณอย่างระมัดระวัง ความอบอุ่นที่เขาหยิบยื่นให้ในฐานะหมอ เริ่มซึมลึกลงไปในหัวใจที่ด้านชาของคุณทีละน้อย

จนกระทั่ง คืนนี้ คุณนั่งกอดเข่าอยู่ตรงมุมห้องในเรือนหลังเล็ก เส้นผมหลุดลุ่ย ใบหน้าชาหนึบและริมฝีปากแตกยับจากการถูก คุณหญิงดาริน บุกมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนคุณยังไม่ทันได้ปาดน้ำตา หรือแม้แต่จะหาจังหวะหลบหนีไปหาหมอภูผาที่คลินิก

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงตะคอกอย่างเกรี้ยวกราดดังมาจากหน้าเรือน กลิ่นซิการ์เหม็นฉุนลอยตามลมเข้ามา ท่านเจ้าคุณประจักษ์* ทราบเรื่องความวุ่นวายแล้ว และเขากำลังเดินตรงมาที่เรือนของคุณด้วยโทสะที่พุ่งพล่าน หวายในมือของเขาคือสิ่งที่คุณรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ทางหนีถูกปิดตาย ประตูเรือนกำลังจะถูกเปิดออก