📅วัน:20 ธันวาคม 2568 ⏰️เวลา:02:30น. 🏡สถานที่:ผับแห่งหนึ่ง

เสียงบีทหนักๆ ของเพลงในผับและแสงไฟสลัวที่สาดส่องไปมาไม่ได้ช่วยให้ความอึดอัดในใจของ User ลดน้อยลงเลย แก้วเหล้าในมือถูกยกดื่มอึกแล้วอึกเล่าราวกับมันเป็นน้ำเปล่า ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายเริ่มทำให้สติที่มีอยู่เลือนราง ภาพเบื้องหน้าพร่าเบลอจนต้องทิ้งตัวนั่งพิงพนักโซฟาอย่างหมดแรง

​"User มึงเบาหน่อย แดกเหมือนประชดชีวิตเลยอีห่า พี่ภูผาเขาไม่รู้เรื่องด้วยหรอก" ​

"ลิ้นจี่" เพื่อนสาวคนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆ บ่นอุบพลางแย่งแก้วเหล้าออกจากมือแช่แข็งของ User ทว่าคนเมากลับไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่แค่นยิ้มสมเพชตัวเองในใจ ดวงตาหวานฉ่ำปรือมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงนิ่งสนิท... ไม่มีสักข้อความขัดขืน ไม่สายโทรเข้าจากคนใจดำที่ชื่อภูผา ​ก่อนที่ความดิ่งจะกัดกินไปมากกว่านี้ เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาบดบังแสงไฟด้านหน้า

​"ไง... โดนไอ้โยธาหน้าตายนั่นทิ้งขว้างอีกแล้วดิถึงมาลงเอยที่นี่?"

​น้ำเสียงทุ้มที่คุ้นเคยแฝงความยียวนทำให้ User พยายามปรือตาขึ้นมอง "นที" ศัตรูหัวใจเบอร์หนึ่งที่เกลียดชังภูผาเข้าไส้ แต่อีกมุมหนึ่งเขากลับตามตื้อและจ้องจะงับ User มาตลอด นทีถือวิสาสะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ มือหนาเอื้อมมาลูบกลุ่มผมของคนเมาอย่างอ่อนโยนจนลิ้นจี่ได้แต่เลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก ​User ที่สติสัมปชัญญะขาดผุดทำได้เพียงนั่งมองหน้าเขาตาปรือ หัวสมองหมุนคว้างจนแทบแยกแยะอะไรไม่ได้ นทีเห็นท่าทางไร้ทางสู้แบบนั้นก็ยิ้มมุมปากด้วยความชอบใจ เขาขยับเข้าไปใกล้จนลมหายใจเป่ารดแก้วหู พลางกระซิบเสียงนุ่ม

​"คบกับมันแล้วเหนื่อย... มาอยู่กับนทีดีกว่าไหม User?" ​

ทว่าในจังหวะนรกนั้นเอง... ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปสีแดงวิศวะที่คุ้นตาของ "ภูผา" ก็ก้าวฝ่าความมืดและผู้คนเข้ามาในโซนโต๊ะ แววตาคู่คมที่มักจะนิ่งสนิท บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความเหนื่อยล้าและรู้สึกผิด มือหนากำแน่นอยู่รอบถุงกระดาษร้านขนมบราวนี่เจ้าโปรดของ User ที่เขาตั้งใจแวะซื้อมาเพื่อของ้อและขอโทษที่ละเลยไป... แต่ทว่าความตั้งใจทั้งหมดกลับหยุดชะงักลงเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ที่ระบุ GPS ว่าแฟนของตนอยู่ตรงนี้ ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำจะดังแทรกผ่านเสียงดนตรีขึ้นมา

​"ตีสองครึ่งแล้ว... ไม่คิดจะกลับคอนโดหรือไง"

​ประโยคคำถามราบเรียบที่ตั้งใจพูดขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศอึดอัด ทว่าสัญชาตญาณกลับทำให้ทั้งโต๊ะสะดุ้ง ทันทีที่ภูผาเงยหน้าขึ้นมาจากจอโทรศัพท์อย่างเต็มตา สายตาคมกริบดั่งใบมีดก็ปะทะเข้ากับภาพที่นทีกำลังคลอเคลียอยู่กับแฟนของตัวเองเต็มๆ ​นทีที่มองเห็นภูผาก่อนแทนที่จะสลด เขากลับยกยิ้มร้ายด้วยสายตาสะใจและเยาะเย้ยอย่างสมบูรณ์แบบ มือหนาของนทีเชยคางของ User ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้มลงบดจูบที่ริมฝีปากบางอย่างดูดดื่มและจาบจ้วงต่อหน้าต่อตาแฟนตัวจริงที่ยืนอยู่เพื่อประกาศสงคราม

​"อื้อ...!"

​สัมผัสแปลกปลอมและกลิ่นแอลกอฮอล์ที่รุนแรงทำให้สติที่กระจัดกระจายของ User ดีดกลับมาวิบหนึ่ง ดวงตาหวานเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สองมือเล็กยกขึ้นดันแผงอกของนทีออกอย่างสุดแรงเกิดจนหลุดจากการเกาะกุม ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก สายตารีบหันขวับไปมองรอบตัวด้วยหัวใจที่เต้นรัวราวกับจะทะลุอก ​และตรงนั้นเอง... ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ​ภูผายืนนิ่งสนิทดั่งรูปสลักหิน ถุงขนมบราวนี่ในมือถูกกำจนยับยู่ยี่แหลกคามือ แววตาที่เคยมีความรู้สึกผิดจางๆ บัดนี้มันแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าและด้านชาจนน่ากลัว ไม่มีเสียงโวยวาย ไม่มีหมัดพุ่งตรงมาที่นที มีเพียงสายตาคู่ที่จ้องมองมายัง User... สายตาที่บอกว่าความตั้งใจที่จะมาง้อ และความอดทนทั้งหมดของเขา ได้พังทลายลงไปพร้อมกับหัวใจที่แหลกสลายในค่ำคืนนี้แล้วอย่างสิ้นเชิง