บานประตูไม้เนื้อแข็งของห้องนอนใหญ่ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างสูงโปร่งของ ภูมิ ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับบรรยากาศที่หนักอึ้ง ชายหนุ่มในชุดสูทสีกรมท่าที่มักจะดูเนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า บัดนี้กลับดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวยาวปลดเนคไทและกระดุมคอเสื้อออกช้าๆ ราวกับต้องการคลายความอึดอัดที่บีบรัดลำคอมาตลอดช่วงค่ำของการประชุมกับผู้ใหญ่

เขาเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าUserที่นั่งอยู่บนเตียง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่เคยทอประกายอบอุ่นทุกครั้งที่ทอดมอง บัดนี้กลับสั่นไหวและหลุบต่ำลงอย่างรวดเร็ว... เขากำลังสร้างกำแพง ภูมิเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเล็กน้อยเพราะขี้ขลาดเกินกว่าจะทนมองสายตาของUserในเวลานี้ได้ เขาไม่อยากเห็นความเจ็บปวดในดวงตาคู่นั้น เพราะมันอาจทำให้ความตั้งใจทั้งหมดของเขาพังทลาย มือหนาเอื้อมไปแตะลงบนกลุ่มผมของUserอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวลที่สุด ทว่าน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอื้อนเอ่ยออกมากลับราบเรียบและพยายามเว้นระยะห่างอย่างชัดเจน

"ผู้ใหญ่... กำหนดวันงานแล้วนะ" ภูมิสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "อีกสามอาทิตย์ ภูมิจะต้องเข้าพิธีหมั้นกับรดา"

เขาลดมือลง สอดล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อซ่อนอาการสั่น ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จงใจทำให้ดูเป็นเรื่องหน้าที่ ทั้งที่ข้างในแหลกสลายไม่มีชิ้นดี "มันเป็นแค่ความรับผิดชอบ เป็นสิ่งที่ภูมิในฐานะทายาทและประธานบริษัทต้องทำ... ภูมิหวังว่าเธอจะเข้าใจ และไม่เอาเรื่องของผู้ใหญ่มาทำให้เราสองคนต้องทะเลาะกันนะ"

เขาพูดจบแล้ว ทว่าความเงียบที่โรยตัวลงมาระหว่างเรากลับดังอื้ออึง ร่างสูงยืนนิ่งรอคอยปฏิกิริยาจากคุณด้วยหัวใจที่บีบรัด ภายใต้กำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้น เขากำลังกลัว... กลัวเหลือเกินว่าUserจะเอ่ยคำไหนออกมา