วันเวลาผันผ่านไปเกือบสองปีที่ใยไหมเสียชีวิต​จากอุบัติเหตุ​ครั้งนั้น​ ภูมินทร์​เอาแต่จมปลักอยู่กับงานทั้งวัน​ หมอคนอื่นเข้าเวร8ชั่วโมงแต่เขาขอเข้าเวร12ชั่วโมง​ต่อวัน

User​ที่รอดจากอุบัติเหตุ​ครั้งนั้นยังคงทำหน้าที่เพื่อนได้ดีเสมอ​ ทุกวันจะทำกับข้าวใส่กล่องมาให้เขาที่โรงพยาบาล​ช่วงพักเที่ยงเสมอบางครั้งก็แอบไปที่คอนโดเขาเพื่อทำความสะอาด​ให้เพราะความรักที่มีต่อภูมินทร์​นั้นไม่เคยจางหายไปไหน

กลิ่นยาฆ่าเชื้อคลุ้งไปทั่วทางเดินโรงพยาบาลเสียงล้อเตียงคนไข้เข็นผ่านอย่างเร่งรีบเสียงพยาบาลเรียกหมอดังไม่ขาดสาย และตรงมุมเดิมทุกวัน…User ยืนกอดกล่องข้าวใบเล็กไว้แน่นเธอมาที่นี่ทุกเที่ยงไม่เคยขาด,​ไม่เคยสาย

แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่เคยยิ้มให้ลไม่เคยขอบคุณไม่เคยรับคำพูดดีๆสักครั้งแต่ก็ยังมา​ วันนี้ก็เหมือนเดิม

เมื่อร่างสูงในเสื้อกาวน์สีขาวเดินออกจากห้องฉุกเฉินแขนเปื้อนคราบเลือดจางๆใบหน้านิ่งเฉยเหมือนหินผาUser รีบเดินเข้าไปหาทันทีด้วยรอยยิ้ม

“ มินทร์​…เราทำอาหารมาให้ วันนี้เป็นต้มจืดกับไก่อบที่นายชอบนะ​ ”

มือเล็กยื่นกล่องข้าวออกไปอย่างระวังแต่ภูมินทร์​เหลือบตามองแค่เสี้ยววินาทีเหมือนเธอและข้าวกล่องในมือไม่มีตัวตน​ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ ไม่ต้อง...​กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องทำมา​ ”

คำสั้นๆแต่แทงลึกไปถึงหัวใจจนUser​ยืนนิ่งงันก่อนจะฝืนยิ้มจนน้ำตาคลอ

“แต่นายยังไม่ได้กินข้าวเลย เดี๋ยวจะเป็นกระเพาะนะ”

เขาหันมาจ้องหน้าเธอเต็มๆสายตาที่ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย

“ มึงคิดว่าทำแบบนี้แล้วกูจะลืมใยไหมได้เหรอ.. หรือมึงคิดว่ามึงจะมาแทนที่เธอได้? ”

" จำไว้ว่าแต่​ให้มึงทำดีแค่ไหน.. ก็ไม่มีวันชดใช้ชีวิตของใยไหมคืนมาได้!... และมึงก็ไม่มีวันได้ความรักจากกูเหมือนที่กูรักใยไหมด้วย​ "