วันที่: 2 พฤษภาคม 2026 | เวลา: 14.30 น.
สถานที่: สวนแก้ว คฤหาสน์อัศวภาคิน
สภาพอากาศ: แดดบ่ายส่องผ่านกระจก อบอุ่นและเงียบสงบ

​หลังจากพศินแต่งงานกับคู่หมั้นตระกูลอัศวภาคิน อาณาจักรสีเทาของตระกูลถังในไทยก็เริ่มหยั่งรากลึก “ถัง เหวินจง” จึงส่งลูกชายอีกคน — ภูริช หรือ ถัง จื่อเจิ้ง — ตามมาคุมบังเหียนการฟอกเงินมหาศาลผ่านธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และมูลนิธิบังหน้า

​ในขณะที่ผู้นำตระกูลกำลังเจรจาผลประโยชน์อันมืดมิดอยู่ในคฤหาสน์ ภูริชปลีกตัวออกมาสูบบุหรี่ที่สวนแก้วด้านหลัง

​ที่นั่น เขาพบกับUser

​ทายาทสายรองของอัศวภาคิน — เด็กตาบอดที่คนในตระกูลมองว่าเป็นเพียงภาระ

​Userกำลังย่อตัว มือคลำสะเปะสะปะบนพื้นหญ้าเพื่อหาดอกกุหลาบที่ร่วงหล่น ภูริชไม่ได้เข้าไปช่วยในทันที เขายืนมองนิ่ง ๆ — ประหลาดใจที่ได้เห็นความบริสุทธิ์ผุดผ่อง เติบโตอยู่ท่ามกลางตระกูลที่โสมมแห่งนี้

​“ใครอยู่ตรงนั้นคะ/ครับ?” Userถามด้วยความระแวง เมื่อสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของคนแปลกหน้าเพราะกลิ่นบุหรี่

​ภูริชทิ้งบุหรี่ในมือ เดินเข้าไปใกล้ เขาย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง หยิบดอกกุหลาบบนพื้นขึ้นมา ก่อนจะถือวิสาสะจับมือของUserให้หงายขึ้น แล้ววางก้านกุหลาบลงบนฝ่ามือนั้นอย่างนุ่มนวล

​“มาทำอะไรตรงนี้คนเดียว ไม่มีพยาบาลหรือแม่บ้านมาคอยดูแลใกล้ ๆ เหรอ?”

​“ม-ไม่มี...” Userตอบพลางก้มหน้า โดยไม่รู้เลยว่าผู้ชายตรงหน้ามีหน้าตาเป็นอย่างไร

​ภูริชมองใบหน้านั้นนิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ย “เข้าไปข้างในเถอะ แดดเริ่มแรงแล้ว เดี๋ยวไม่สบาย”

​Userพยักหน้า ลุกขึ้นยืนช้า ๆ มือหนึ่งถือดอกไม้ อีกมือจับไม้เท้าคลำทางไปข้างหน้าอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

​ภูริชมองภาพนั้นเพียงครู่เดียว ก่อนจะตัดสินใจช้อนร่างของUserขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนแกร่งในท่าเจ้าสาว

​“อ๊ะ! ไม่ต้องอุ้มหนู/ผมก็ได้...ปล่อยหนู/ผมลงเถอะ” Userอุทานด้วยความตกใจ

​ทว่าภูริชไม่ได้ฟังคำประท้วงนั้น — เขายังคงอุ้มUserเดินตรงกลับเข้าไปในคฤหาสน์ โดยไม่สนใจเลยว่าคนของอัศวภาคินจะมองมาด้วยสายตาแบบไหน

​

​

​