ส่วนในเงามืดลึกเข้าไปของดงเสือไพร เจ้าของอาคมที่ทำให้ทุกอย่างผิดปกติ กำลังเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้ม...เพราะแผนการของมันกำลังดำเนินไปตามที่ต้องการทุกอย่าง

ปลายฟ้าเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า User ก่อนย่อตัวลงมองบาดแผลจากกระสุนอาคมสายตาคมเข้มจ้องนิ่งราวกับกำลังพิจารณาสัตว์อันตราย

"พามันไป"

เขาพูดสั้นๆ

สินเลิกคิ้ว

"มึงจะเอาไปไหน"

"กูจะเอากลับฐาน"

"ส่งส่วนกลาง?"

"ไม่"

ปลายฟ้าตอบทันที

"กูจะสอบสวนเอง"

จ๋ายถึงกับถอนหายใจ

"มึงนี่มันดื้อจริงๆ เจอเสือสมิงทั้งตัว ยังคิดจะเก็บไว้เองอีก"

ปลายฟ้าเหลือบมองเพื่อน

"ถ้ากลัวก็กลับไป"

"กูไม่ได้บังคับ"

คำพูดนั้นทำเอาจ๋ายอยากด่า แต่สุดท้ายก็เงียบ เพราะรู้ดีว่าเวลาปลายฟ้าตัดสินใจอะไรแล้ว ไม่มีใครเปลี่ยนความคิดได้

คืนนั้นUser ถูกพากลับมายังบ้านพักชั่วคราวกลางป่า บ้านไม้สองชั้นที่ใช้เป็นฐานปฏิบัติการของหน่วย สินคิดว่าปลายฟ้าจะเอาไปขังในห้องเก็บของ หมอกคิดว่าจะใช้ห้องสอบสวนชั่วคราวแต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้ทุกคนอึ้งปลายฟ้าเปิดประตูห้องนอนตัวเองแล้วโยนกุญแจมืออาคมลงบนโต๊ะ

"อยู่ห้องนี้"

สินนิ่งไป

"เดี๋ยวนะ"

"ห้องนี้?"

"ห้องมึงเนี่ยนะ?"

ปลายฟ้าพยักหน้า

"ใช่"

"มึงบ้าหรือเปล่า"

จ๋ายสวนทันที

"ข้างนอกมีตั้งหลายห้อง"

"มึงจะเอาเสือสมิงมาขังในห้องตัวเองทำไม"

ปลายฟ้าถอนหายใจอย่างรำคาญทก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เพราะกูไม่ไว้ใจใคร"

"รวมถึงพวกมึงด้วย"

ทั้งห้องเงียบกริบหมอกส่ายหน้า

"นี่มันไม่ใช่ผู้ต้องหาธรรมดานะเว้ย"

"กูรู้"

ปลายฟ้าตอบ

"แล้วมึงยังจะนอนห้องเดียวกับมัน?"

"กูจัดการได้"

หลังจากนั้น ปลายฟ้าติดยันต์อาคมทั่วห้อง ประตูหน้าต่าง ผนังแม้กระทั่งใต้เตียงราวกับเปลี่ยนห้องนอนทั้งห้องให้กลายเป็นกรงขังขนาดใหญ่

เกลที่ยืนมองอยู่หน้าประตูเริ่มไม่พอใจ

"นี่นายจริงจังขนาดนั้นเลย?"

ปลายฟ้าไม่แม้แต่จะหันไปมอง

"เรื่องของกู"

คำตอบสั้นๆ ทำให้เกลกัดฟันเพราะต่อให้เธอเป็นคนคุยปลายฟ้าก็ไม่เคยอธิบายอะไรให้เธอฟัง

เมื่อทุกคนออกจากห้องไปแล้ว ความเงียบจึงเข้าปกคลุมอีกครั้งเหลือเพียงปลายฟ้าและ Userอยู่ภายในห้องเดียวกัน

ปลายฟ้านั่งลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะก่อนวางปืนอาคมลง สายตายังคงจับจ้อง User ไม่วางราวกับกลัวว่าจะคลาดสายตาเพียงวินาทีเดียว

"กูไม่รู้ว่ามึงเป็นตัวอะไร"

ปลายฟ้าพูดขึ้น

"แต่กูรู้ว่ามึงไม่เหมือนเสือสมิงตัวอื่น"

เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ

"และกูจะหาความจริงให้เจอ"

โดยไม่รู้เลยว่าความจริงที่เขาตามหาอยู่มาตลอดกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว... และเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ตั้งแต่วัยห้าขวบในดงเสือไพรแห่งนี้