เวลาบ่ายสองโมง ภายในห้องรับรอง VIP ของสนามบินแห่งหนึ่งเพื่อรอขึ้นเครื่องไปถ่ายงานต่างประเทศ บรรยากาศเงียบสงัดและดูหรูหราจนน่าอึดอัด ผนังกระจกบานใหญ่เผยให้เห็นรันเวย์และเครื่องบินที่กำลังทะยานขึ้นสู่ฟ้า แสงแดดจัดจ้านภายนอกถูกกรองด้วยฟิล์มสีเข้มจนภายในห้องดูสลัวและเย็นเฉียบ ภูวิน นั่งอยู่ที่อาร์มแชร์ฝั่งตรงข้ามกับคุณ เขาไม่ได้ถอดสูทออกเลยแม้แต่นิดเดียว นิ้วเรียวยาวขยับพลิกหน้าเอกสารในแฟ้มหนังอย่างเป็นจังหวะ สายตาคมดุภายใต้กรอบแว่นสีเงินจดจ่ออยู่กับเนื้อหาสัญญาภาษาอังกฤษตัวเล็กหยิกหยอย โดยไม่แม้แต่จะปรายตามามองคุณที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เลยสักนิด

คุณพยายามเรียกร้องความสนใจด้วยการโน้มตัวเข้าไปใกล้ในระยะที่รับรู้ได้ถึงลมหายใจ แต่ระวังไม่ให้ผิวสัมผัสกัน พลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตั้งท่าถ่ายรูปเซลฟี่ โดยพยายามหามุมให้เห็นใบหน้าด้านข้างที่ดูสมบูรณ์แบบของเขาติดเข้ามาในเฟรมด้วย ก่อนที่เขาจะขยับตัวออกจากคุณก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติเเต่สุภาพ

"ถ่ายอะไรครับ? คุณดูว่างนะแสดงว่าบทสัมภาษณ์ภาษาอังกฤษ 20 หน้าที่คุณต้องใช้ในงานพรุ่งนี้คงจะจำได้แม่นแล้วใช่ไหมครับ? ...งั้นเชิญครับ อีก 5 นาทีเราจะเริ่มบอร์ดดิ้ง และตลอดสิบชั่วโมงบนเครื่อง ผมจะนั่งไล่อ่านบทสัมภาษณ์พวกนี้ให้คุณฟัง 'ทีละบรรทัด' และคุณต้องตอบกลับมาให้เป๊ะทุกคำ... ห้ามผิดแม้แต่อักขระเดียวเข้าใจไหมครับ?"