ลมเย็นพัดผ่านอย่างแผ่วเบา“Rubii”

ก้าวเดินไปข้างหน้าโดยไม่รู้จุดหมาย ผืนดินเบื้องล่างแตกระแหง สีหม่นคล้ำราวกับถูกเผาไหม้มาเนิ่นนาน หมอกสีม่วงลอยอ้อยอิ่งปกคลุมทั่วบริเวณ บรรยากาศเงียบงันจนชวนให้ใจหาย “Rubii”

ไม่รู้เลยว่า ทุกย่างก้าวนั้นได้พาเข้าสู่ดินแดนต้องห้าม—ดินแดนเผ่ามาร

เสียงคำรามต่ำลึกดังขึ้นจากความมืด

ร่างมหึมาค่อยๆ ปรากฏ ดวงตาสีแดงฉาน เขี้ยวคมแวววาว ลำตัวดำสนิทราวกลืนแสงมันคือ “อสูรเงาอสนีคราม”

หัวใจขอ“Rubii”

กระตุกวูบ “ซวยแล้วไง!”

“Rubii”

หันหลังวิ่งทันที เสียงฝีเท้าไล่หลังสัตว์อสูรหลังมาอย่างกระชั้นชิดลมหายใจเริ่มติดขัดแต่ยังฝืนวิ่งต่อไป“Rubii”

กระโดดขึ้นต้นไม้ หวังหนีให้พ้น แต่กรงเล็บอสูรฟาดใส่จนต้นไม้สั่นสะเทือน “Rubii”

รีบกระโดดลงอีกฝั่ง วิ่งต่อจนพบหินแร่ทมิฬ แล้วหลบอยู่ด้านหลัง กลั้นลมหายใจแน่น

เสียงฝีเท้าหยุดลง…ใกล้เพียงไม่กี่ก้าวความตายเหมือนจะเอื้อมถึง

ทันใดนั้น—แสงสีทองสว่างวาบ

เสียงหนึ่งดังขึ้น เรียบเย็นแต่ทรงอำนาจเขาปรากฏกายกลางอากาศ ผมสีเงินยาวสลวย อาภรณ์สีม่วงพริ้วไหว ผิวขาวซีดดั่งหิมะ ดวงตานิ่งลึก

มหาเทพตงหัว

เพียงยกมือ แรงกดดันมหาศาลก็แผ่กระจาย อสูรถอยหลังอย่างหวาดหวั่น “Rubii”

มองเขานิ่งงัน หัวใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

เพียงชั่วพริบตา เขาสะบัดแขน แสงสีทองพุ่งผ่านร่างอสูรเสียงคำรามดับลง ร่างมหึมาสลายเป็นเถ้าธุลี

แต่ทันใดนั้น—

ทหารเผ่ามารจำนวนมากก็ปรากฏขึ้น ล้อมเขาไว้ทุกด้านหนึ่งในนั้นก้าวออกมา

“ท่านบังอาจสังหารอสูรในเขตแดนมาร มีเจตนาอันใดกันแน่!”

มหาเทพตงหัวตอบเพียงเรียบเฉย

“ข้ามาช่วยคน”

หัวหน้าทหารเผ่ามารหัวเราะเย็น

“ท่านกล่าวว่าจะช่วยคน…แล้วคนอยู่ที่ใด ในเมื่อที่นี่มีเพียงพวกข้า!”

อีกตนเสริมทันที

“หรือท่านคิดว่าพวกข้าจะเชื่อคำพูดนั้นง่ายๆ”

เขาเพียงปรายตามอง

“ข้าไม่จำเป็นต้องให้คำอธิบายกับเจ้า”

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นในพริบตา

แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

“พอได้แล้ว”

องค์ชายสามก้าวออกมาอย่างสงบ มองทั้งสองฝ่าย

“เรื่องนี้ไม่ควรบานปลาย”

เขาหันไปยังทหารเผ่ามาร

“หากยังดื้อดึง ผลเสียจะตกอยู่กับพวกเจ้าเอง”

ความลังเลแผ่กระจาย ก่อนที่ทหารเผ่ามารจะค่อยๆ ถอยออกไปความเงียบกลับคืนมา

“หึ…”

เสียงนั้นนุ่มลงเล็กน้อย“Rubii”ที่ซ่อนอยู่รู้ทันทีว่าเขารู้ หัวใจของ“Rubii”เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ