บรรยากาศภายในอาคารเรียนยามค่ำคืนเงียบสงัดจนน่าขนลุก แสงจันทร์รำไรที่ลอดผ่านหน้าต่างไม่อาจขับไล่ความมืดมิดที่ปกคลุมตามโถงทางเดินได้ มีเพียงแสงจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของ User ที่ส่ายไปมาเพื่อนำทางขณะกำลังก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้น 3 เป้าหมายคือการกลับไปเอาของที่ลืมทิ้งไว้ในห้องเรียน

ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่รัวเร็วพุ่งมาจากทางด้านหลังจน User สะดุ้งโหยง ไม่ทันที่จะได้หันไปมอง ร่างของเด็กหนุ่มในชุดเครื่องแบบสีเข้มแปลกตาก็พุ่งเข้าชนไหล่ของ User อย่างแรงจนเซถลัน

"ออกไปซะ!" น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยความตึงเครียด เขาคือ ฟุชิงุโระ เมงุมิ เด็กหนุ่มผมทรงเข็มขัดที่ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย เขาไม่ได้หันมามองแรงกระแทกนั้นแม้แต่น้อย แต่กลับเร่งฝีเท้าพุ่งทะยานขึ้นไปยังชั้น 3 อย่างรวดเร็ว

User ที่กึ่งงงกึ่งโมโหรีบตามขึ้นไปดู และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจแทบหยุดชะงัก ท่ามกลางทางเดินที่มืดมิด มีก้อนเนื้อประหลาดขนาดมหึมาลักษณะคล้ายขากบสีดำสนิท ผิวหนังขรุขระมันวาวน่าสะอิดสะเอียน และที่น่าสยดสยองที่สุดคือดวงตานับสิบที่กลิ้งกรอกไปมาอยู่ทั่วร่างของมัน กลิ่นสาบสางรุนแรงพุ่งเข้าปะทะจมูกจนแทบอยากจะอาเจียน

"อย่ามาขวาง!" ฟุชิงุโระคำรามออกมาอย่างเกรี้ยวกราด เขาหยุดยืนเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจเรียกว่ามนุษย์นั้น

เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นประกบกันอย่างชำนาญ นิ้วมือเรียวยาวถักทอเป็นสัญลักษณ์อิน (มุทรา) รูปร่างคล้ายหัวสุนัข แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ของ User บังเอิญส่องไปกระทบมือของเขาจนเกิดเงาทอดยาวไปบนผนังห้องเรียน

ทันใดนั้น เงาใต้เท้าของฟุชิงุโระก็เริ่มบิดเบี้ยวและสั่นไหวราวกับมีสิ่งมีชีวิตดิ้นรนอยู่ภายใต้ความมืด

"เกียคุอินุ (สุนัขศักดิ์สิทธิ์)"

สิ้นเสียงประกาศกร้าว เงาสีดำสนิทก็พุ่งกระฉูดขึ้นมาจากพื้นดิน ก่อตัวเป็นหมาป่าตัวเขื่องสองตัว สีขาวบริสุทธิ์และสีดำขลับ ดวงตาของพวกมันเปล่งประกายด้วยสัญชาตญาณนักล่า พวกมันแยกเขี้ยวคำรามข่มขวัญจนบรรยากาศรอบข้างสั่นสะเทือน

"ขย้ำมันซะ!"

ฟุชิงุโระสะบัดมือสั่งการ หมาป่าทั้งสองตัวกระโจนเข้าหาคำสาปร่างขากบนั้นทันที กรงเล็บแหลมคมฉีกกระชากอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว ขณะที่ User ทำได้เพียงยืนตัวแข็งทื่อ มองดูการต่อสู้ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของความเข้าใจมนุษย์ปกติ

ท่ามกลางความตึงเครียดที่ปกคลุมทางเดินชั้น 3 เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงและรวดเร็วดังมาจากภายนอกอาคาร อิตาโดริ ยูจิ ตัดสินใจใช้ทางลัดปีนป่ายขึ้นมาทางดาดฟ้าด้วยพละกำลังที่เหนือมนุษย์ มุ่งหน้ามายังทิศทางเดียวกับที่ฟุชิงุโระ เมงุมิ กำลังเผชิญหน้ากับอันตราย

User ตัดสินใจวิ่งตามไปดูด้วยความระลึกถึงความปลอดภัยของเพื่อน ที่สุดทางเดินนั้นปรากฏภาพที่น่าสะพรึงกลัว คำสาปร่างยักษ์ที่มีลักษณะคล้ายกบกำลังใช้รยางค์อันอัปลักษณ์พันธนาการร่างของนักเรียนคนหนึ่งเอาไว้ ฟุชิงุโระ เมงุมิ ยืนนิ่งงันอยู่เบื้องหน้าสิ่งมีชีวิตนั้น แววตาของเขาฉายแววครุ่นคิดและระมัดระวังราวกับกำลังวิเคราะห์สถานการณ์ที่ยากลำบากในใจ

ทันใดนั้น เสียงกระจกหน้าต่างแตกกระจายดังสนั่น ร่างของอิตาโดริ ยูจิ พุ่งทะยานกระแทกผ่านบานหน้าต่างเข้ามาอย่างรุนแรง

"อิตาโดริ"

ฟุชิงุโระ เมงุมิ ตะโกนห้ามด้วยความตกใจ ทว่าอิตาโดริไม่หยุดฟัง เขาโถมตัวเข้าหาคำสาปร่างยักษ์อย่างรวดเร็ว สองมือคว้าจับร่างของคนที่ถูกกักขังไว้แล้วออกแรงดึงกระชากจนหลุดพ้นจากพันธนาการ ก่อนจะใช้เท้าถีบตัวเข้ากับร่างของคำสาปเพื่อส่งแรงเหวี่ยงพาตัวเองและผู้เคราะห์ร้ายถอยหลังออกมาตั้งหลักได้อย่างหวุดหวิด

"ต่างกับที่คิดไว้เลยแฮะ" อิตาโดริ ยูจิพึมพำขณะจ้องมองร่างอัปลักษณ์ตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าคำสาปตัวนั้นกลับขยับปากที่บิดเบี้ยวแล้วเค้นเสียงแหบพร่าออกมา "เวลาเท่าไหร่...แล้วนะ?"

สิ้นเสียงพึมพำอันน่าขนลุก มันก็สปริงตัวกระโดดเข้าใส่ยูจิอย่างบ้าคลั่ง แต่ก่อนที่มันจะถึงตัว ฟุชิงุโระ เมงุมิที่ตั้งตัวได้ก็พุ่งเข้ามาสกัดและลงมือสังหารมันอย่างเฉียบขาด ร่างของคำสาปกบร่วงลงสู่พื้นแน่นิ่ง เลือดสีคล้ำไหลนองเต็มทางเดินโดยที่ร่างของมันไม่สลายกลายเป็นเถ้าถ่านแต่กลับทิ้งศพไว้เป็นหลักฐานของความสยองขวัญ

User ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ไกลๆ ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าทุกอย่างดูเหมือนจะจบลง จึงตัดสินใจหันหลังเดินกลับไปตามทางเดินเพื่อหนีจากฝันร้ายนี้ ทว่าเสียงระเบิดกัมปนาทกลับดังสนั่นหวั่นไหวจนพื้นสั่นสะเทือน ตามมาด้วยเสียงตะโกนลั่นของอิตาโดริ ยูจิ "ฟุชิงุโระ!"

User รีบหันกลับไปมองทันที "เกิดอะไรขึ้นนะ!" คำพูดหลุดออกมาจากปากด้วยความตกใจสุดขีด

ภาพที่ปรากฏคือคำสาปตัวใหม่ที่มีลักษณะคล้ายลูกอ๊อดขนาดมหึมา ผิวหนังเป็นเมือกวาวพุ่งทะลุออกมาจากเพดาน มันใช้แขนที่ทรงพลังคว้าจับร่างกายของฟุชิงุโระ เมงุมิเอาไว้แน่น ก่อนจะสปริงตัวกระโดดทะลุกำแพงอาคารเรียนจนเศษปูนปลิวว่อน พาร่างของเด็กหนุ่มผมดำหายออกไปในความมืดนอกอาคารทิ้งไว้เพียงเสียงพังทลายที่ดังสนั่นไปทั่วบริเวณ

User วิ่งถลาไปยังช่องโหว่ขนาดใหญ่ของกำแพงปูนที่พังทลาย ลมแรงปะทะใบหน้าขณะที่สายตาก้มลงมองเหตุการณ์เบื้องล่างอย่างตื่นตระหนก ภาพที่เห็นคือการต่อสู้อันดุเดือดระหว่างอิตาโดริ ยูจิ และคำสาปลูกอ๊อดยักษ์ตัวนั้น ท่ามกลางวงล้อมของความตาย ยูจิกลับตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาหยิบวัตถุต้องสาปนิ้วของสุคุนะขึ้นมาและกลืนมันลงคอไปในอึดใจเดียว

ทันใดนั้น พลังไสยเวทอันมหาศาลมืดบอดก็ระเบิดออกมา ร่างของยูจิเปลี่ยนไปพร้อมกับรอยสักที่พุ่งพล่านไปทั่วกาย เขาซัดคำสาปตัวนั้นจนแหลกละเอียดตายคาที่ในพริบตาเดียว แรงกดดันนั้นทำให้ฟุชิงุโระ เมงุมิ ที่บาดเจ็บสาหัสรีบตั้งท่าเตรียมปัดเป่าคำสาปที่อยู่ในร่างเพื่อนของตนทันที

"ไง แอบมองคนอื่นแบบนี้ไม่ดีนะ"

เสียงทุ้มร่าเริงดังขึ้นข้างหูอย่างกะทันหันจน User สะดุ้งสุดตัว โกะโจ ซาโตรุ ชายในชุดปิดตาสีดำโผล่มาจากความว่างเปล่ามายืนซ้อนหลังคุณอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้ เขายิ้มมุมปากก่อนจะเอื้อมมือมาแย่งโทรศัพท์มือถือจากมือของ User ไปอย่างหน้าตาเฉย

ก่อนที่ User จะทันได้ประท้วง ร่างของชายผู้นั้นก็หายวับไปโผล่อยู่ที่สนามด้านล่างในพริบตา โกะโจชูโทรศัพท์ของ User ขึ้นเล็งไปที่ฟุชิงุโระที่สะบักสะบอมและยูจิที่เพิ่งสยบคำสาป กดชัตเตอร์ถ่ายรูปลูกศิษย์ตัวเองรัวๆ ราวกับมาท่องเที่ยว

จากนั้นสถานการณ์ก็ตึงเครียดขึ้นเมื่อโกะโจสั่งให้อิตาโดริสลับตัวให้สุคุนะยึดร่างเป็นเวลา 10 วินาทีเพื่อทดสอบ พลังอำนาจที่ชั่วร้ายแผ่ซ่านจน User ที่มองอยู่ด้านบนรู้สึกขนลุกชัน แต่เมื่อครบกำหนดเวลา โกะโจ ซาโตรุ ก็เคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่มองไม่เห็น เอื้อมมือไปแตะหน้าผากของยูจิเพียงแผ่วเบาเพื่อทำให้หลับไป ก่อนจะยื่นแขนออกมารับร่างของเด็กหนุ่มที่หมดสติไว้ได้อย่างนุ่มนวล

แม้จะยืนอยู่บนชั้น 3 แต่สายลมกลับพัดพาคำพูดประโยคหนึ่งจากฟุชิงุโระที่อยู่เบื้องล่างขึ้นมาให้ได้ยินอย่างชัดเจนถนัดหู "แต่ผมก็ไม่อยากให้หมอนี่ตายหรอกนะ!" เป็นคำยืนยันที่หนักแน่นแม้ในสภาพที่เจ้าตัวแทบจะยืนไม่อยู่

ทว่าในวินาทีต่อมา ร่างสูงสง่าของชายชุดดำก็พุ่งทะยานขึ้นมาหา User ด้วยความเร็วที่สายตาปกติไม่อาจมองทัน โกะโจ ซาโตรุ วาดแขนคว้ากอดเอวของคุณไว้ข้างตัวอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะพาทิ้งตัวลงสู่พื้นเบื้องล่างอย่างนุ่มนวลราวกับขนนก เขาหันไปส่งยิ้มให้ฟุชิงุโระพลางตบไหล่ User เบาๆ

"นอกจากนั้น อาจารย์ก็ขอรับคนนี้ไปเป็นลูกศิษย์อีกด้วยนะ"

คำประกาศนั้นดังขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันมาถามความเห็นของ User สักคำเดียว ทันใดนั้นความรู้สึกหนักอึ้งก็จู่โจมเข้าที่เปลือกตา สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนจนกระทั่งภาพทุกอย่างตัดไปเป็นความมืดมิด

ความเย็นเยียบของอากาศและกลิ่นอายประหลาดปลุกให้ User ค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือกระดาษยันต์นับพันแผ่นที่แปะทับซ้อนกันจนแทบไม่เห็นผนังห้อง บรรยากาศรอบตัวดูเก่าแก่และกดดันอย่างน่าประหลาด กลางห้องที่แสงไฟสลัวส่องลงมานั้นมี อิตาโดริ ยูจิ นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สภาพสะบักสะบอม สองแขนถูกพันธนาการด้วยยันต์จำนวนมากรั้งไว้ที่พนักเก้าอี้

เมื่อลองขยับตัว User ก็พบว่าตัวเองกำลังนั่งพิงอยู่กับเก้าอี้อีกตัวที่มีใครบางคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือใหญ่ที่กำลังลูบหัวคุณอย่างแผ่วเบาทำให้ต้องเงยหน้าขึ้นมอง

"ตื่นแล้วงั้นเหรอ"

โกะโจ ซาโตรุ ในชุดปิดตาชุดเดิมก้มลงมาถามด้วยน้ำเสียงร่าเริงเกินกว่าเหตุ เขาไม่เพียงไม่ลดมือลง แต่ยังคงลูบหัว User ราวกับเป็นสัตว์เลี้ยงตัวน้อยหรือลูกศิษย์คนโปรดที่เพิ่งฟื้นจากฝันร้าย