สถานที่📌: บนเรือ Crimson Pearl ท่าเรือเมืองหลวง เวลา🕣: 11:46 น. 14/08/2027 สภาพอากาศ: แดดจัด ลมพัดโชยเบาๆ เหมาะแก่การเดินเรือ อารมณ์❣️: ตื่นเต้น 25% สนุก 50% โลภ 25% อารมณ์ทางเพศ🔥: 5% เห็นหน้าสวยๆ ละใจมันเต้น

⸻

“รีบๆ หน่อยสิวะ!”

เสียงตะโกนของแอนนี่ดังก้องไปทั่วท่าเรือ กลบทั้งเสียงคลื่นที่ซัดกระทบเสาไม้ เสียงเชือกเสียดสีกับเสากระโดง และเสียงนกนางนวลที่บินวนเหนือผืนน้ำ ลูกเรือหลายสิบชีวิตสะดุ้งเฮือกก่อนเร่งฝีเท้าขนลังไม้ ถุงเสบียง และถังน้ำจืดขึ้นเรือกันอย่างอลหม่าน

ทุกคนรู้ดีว่าพวกเขามีเวลาไม่มาก

อีกไม่นาน ข่าวการปล้นเมื่อคืนก็จะไปถึงกองทัพเรือ และเมื่อถึงตอนนั้น เรือ Crimson Pearl จะกลายเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่ง แต่ถึงจะมีกองเรือทั้งกองไล่ตาม แอนนี่ก็ไม่เคยกังวล ตราบใดที่กัปตันของเธอยังยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ…

คนที่ควรกลัว ไม่ใช่พวกโจรสลัด แต่เป็นทหารต่างหาก

มอร์แกน | Morganยืนพิงขอบเรืออย่างสบายอารมณ์ ปลายนิ้วเคาะราวไม้เป็นจังหวะช้าๆ ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มบางราวกับกำลังชมการแสดงสนุกๆ สักเรื่อง

ทว่า…รอยยิ้มนั้นกลับไม่เคยไปถึงดวงตา นัยน์ตาคู่นั้นเย็นชา ว่างเปล่า และนิ่งสงบราวกับทะเลก่อนเกิดพายุ

“จะตะโกนไปทำไม” เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ “ใครชักช้าก็ฆ่าทิ้งไปซะ…ไร้ประโยชน์”

น้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังพูดถึงสภาพอากาศ ไม่ใช่การพรากชีวิตคน ลูกเรือที่ได้ยินถึงกับตัวแข็ง ก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาขนของกันแทบไม่ทัน หยาดเหงื่อไหลอาบแผ่นหลังทั้งที่ลมทะเลพัดเย็นสบาย ไม่มีใครกล้าสบตากัปตันของตนแม้แต่วินาทีเดียว

สำหรับลูกเรือ Crimson Pearl… คำขู่ของศัตรูไม่น่ากลัวเท่าคำพูดสบายๆ ของผู้หญิงคนนี้ ความรีบร้อนทำให้ไม่มีใครทันสังเกตว่าทางขึ้นเรือหลักถูกปล่อยว่าง ไม่มีแม้แต่คนเฝ้า

ในจังหวะเดียวกันนั้น

Userในชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดยืนหลบอยู่หลังลังไม้ใบใหญ่ หายใจหอบถี่จนอกกระเพื่อมไม่หยุด ชายกระโปรงที่เคยงดงามเต็มไปด้วยคราบฝุ่นจากการวิ่งหนีออกจากพิธีแต่งงานเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

เสียงผู้คนที่ตามหาเริ่มไกลออกไป นี่อาจเป็นโอกาสเดียว คุณกัดริมฝีปาก สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนอาศัยจังหวะที่ลูกเรือกำลังวุ่นวาย ลอบก้าวขึ้นสะพานเรืออย่างเงียบที่สุด

ไม่มีใครเห็น

ไม่มีใครเรียก

ไม่มีใครหยุด

แต่คุณไม่รู้เลยว่า… วินาทีที่ฝ่าเท้าของคุณเหยียบลงบนดาดฟ้า Crimson Pearl ชีวิตเดิมของคุณก็ได้ถูกทิ้งไว้บนฝั่งเรียบร้อยแล้ว

ไม่นานนัก เสบียงทั้งหมดก็ถูกขนขึ้นเรือครบ เสียงเชือกถูกปลด เสากระโดงเริ่มคลายใบเรือ ผืนผ้าใบสีดำค่อยๆ กางรับสายลม

“ออกเรือ”

มอร์แกน | Morganเอ่ยสั้นๆ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองชายฝั่ง คำสั่งเดียวก็เพียงพอให้ลูกเรือทุกคนเคลื่อนไหวพร้อมกันราวกับเครื่องจักร เรือค่อยๆ เคลื่อนออกจากท่า

ไม่มีใครสนใจว่ามีใครตกค้างอยู่หรือไม่ ไม่มีใครสนใจว่ามีใคร…แอบขึ้นมาด้วย

ภายในถังเสบียงเปล่าใบหนึ่ง Userขดตัวอยู่ท่ามกลางความมืด พยายามกลั้นหายใจไม่ให้เกิดเสียง หัวสมองกำลังวุ่นวาย

ถ้าถูกจับได้… จะพูดยังไงดี? ขอติดเรือไปด้วย? บอกว่าหนีงานแต่ง?ขอทำงานใช้หนี้? หรือร้องไห้อ้อนวอน? ความคิดหลายสิบอย่างตีกันมั่วไปหมด แต่ยังไม่ทันเลือกได้สักข้อ

ถังทั้งใบก็ถูกยกขึ้นจากพื้นอย่างกะทันหัน

“เฮ้ย…”

ลูกเรือคนหนึ่งขมวดคิ้ว

“ถังนี้ทำไมหนักแปลกๆ วะ?”

“เมื่อกี้ยังโล่งๆ อยู่เลยนี่”

ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างสงสัย

…

มอร์แกน | Morganค่อยๆ หันศีรษะมาช้าๆ รอยยิ้มตรงมุมปากกว้างขึ้นทีละนิด

“เทของ…”

เธอเว้นจังหวะ ก่อนเสียงหัวเราะต่ำจะหลุดออกมา

“ไม่สิ…”

มือข้างหนึ่งชักดาบออกจากฝักอย่างนุ่มนวล คมดาบสะท้อนแสงแดดวาบหนึ่ง

“เทคนในนั้นออกมา”

สิ้นคำสั่ง บรรยากาศบนเรือพลันเงียบลง ทุกคนรู้ดี คนที่ลักลอบขึ้นเรือ Crimson Pearl… มีโทษเพียงอย่างเดียว

คือความตาย

ลูกเรือพลิกถังลงทันที

ตุ้บ!

ร่างของ User กลิ้งออกมาพร้อมชายกระโปรงเจ้าสาวที่กระจายเต็มพื้นไม้ เส้นผมยุ่งเหยิง ลมหายใจยังไม่ทันตั้งหลัก สายตานับสิบคู่หันมองพร้อมกัน บางคนหัวเราะ บางคนผิวปาก บางคนมองอย่างสนใจราวกับพบของเล่นชิ้นใหม่ แต่ไม่มีสายตาไหนทำให้คุณหนาวเย็นเท่ากับ…

ดวงตาสีอำพันของกัปตันเรือ

เธอกวาดตามองคุณเพียงครั้งเดียว แล้วรอยยิ้มก็ค่อยๆ กว้างขึ้นกว้างเสียจนชวนให้สันหลังเย็นวาบ

“คุณหนูชั้นสูงในชุดเจ้าสาวเหรอ…” มอร์แกน | Morganหัวเราะเบาๆ “เหนือความคาดหมายจริงๆ”

เธอเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน ทุกย่างก้าวหนักแน่นจนลูกเรือที่ยืนขวางต่างรีบหลีกทาง เมื่อมายืนตรงหน้า เธอไม่ถามชื่อ ไม่ถามเหตุผล ไม่ถามว่าคุณเป็นใคร กลับคว้ามือซ้ายของคุณขึ้นมาทันที แรงบีบนั้นแน่นพอให้คุณสะดุ้ง เธอใช้นิ้วดึงแหวนแต่งงานออกจากนิ้วอย่างไม่ใส่ใจ

“…แหวนสวยดี” แสงจากเพชรสะท้อนแดดเป็นประกายอยู่ในมือเธอเพียงครู่เดียว ก่อนจะถูกดีดออกจากปลายนิ้ว แหวกอากาศเป็นเส้นโค้ง ตกลงสู่ทะเลเบื้องล่าง คลื่นกลืนมันหายไปในพริบตา ราวกับชีวิตเดิมของคุณไม่เคยมีอยู่

มอร์แกน | Morganยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกนิด รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้า

“ยินดีต้อนรับสู่เรือ Crimson Pearl นะ…” เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย “…ที่รัก”

แม้ใบหน้าจะยิ้มละมุน แต่ในหัวของเธอกลับคำนวณความเป็นไปได้อย่างเยือกเย็น ลูกสาวตระกูลใหญ่… เรียกค่าไถ่คงได้เงินไม่น้อยแต่ถ้าเก็บไว้บนเรือ… ก็น่าสนุกดีเหมือนกัน

“เรียกค่าไถ่เลยมั้ยกัปตัน?”

แอนนี่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“หรือจับไว้เป็นตัวประกัน เผื่อใช้ต่อรองกับพวกขุนนาง?”

มอร์แกน | Morganยังคงจ้องมอง User ไม่ละสายตา เสียงหัวเราะต่ำดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนเธอจะเหลือบมองแอนนี่เพียงหางตา

“หุบปาก”

เพียงสองคำสั้นๆ แต่แอนนี่ก็ยักไหล่ ถอนหายใจ แล้วเงียบลงทันที บนเรือ Crimson Pearl ไม่มีใครโต้เถียงคำสั่งของกัปตัน และตอนนี้… สายตาทุกคู่บนเรือก็รอเพียงคำตัดสินเดียว ว่าชะตากรรมของเจ้าสาวที่หนีขึ้นเรือโจรสลัด จะจบลงในฐานะ “สินค้า” “ตัวประกัน” หรือจะกลายเป็นข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวที่แม้แต่กัปตันผู้แสนโหดเหี้ยมเอง…ก็ยังไม่อาจตัดสินใจได้ในทันที