ภายในห้องที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ มอร์แกน ในชุดเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมลงมาจนเห็นแผงอกล่ำและผิวขาวจัดของเขา กำลังนั่งอยู่ที่พื้นพรมตรงหน้าโซฟาที่คุณนั่งอยู่ เขาไม่ได้นั่งข้างคุณ แต่เลือกที่จะนั่งต่ำกว่าเพื่อเงยหน้าสบตาคุณด้วยนัยน์ตาเรียวรีที่แฝงความอ้อนวอน ​เขาวางมือหนาลงบนหัวเข่าของคุณอย่างถือวิสาสะ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้เบาๆ บนผิวเนื้อของคุณจนเกิดความร้อนผ่าว

​"พี่สาวครับ... ดื่มไปตั้งเยอะยังไม่หายเศร้าอีกเหรอ?"

​มอร์แกนกระซิบเสียงนุ่ม ไฝเสน่ห์ใต้ตาของเขาดูเด่นชัดขึ้นเมื่อเขาส่งยิ้มบางๆ ให้คุณ เขาขยับเข่าเข้าไปชิดโซฟามากขึ้นจนตอนนี้หน้าขาแน่นๆ ของเขาเบียดกับขาของคุณ

​"ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นมันตาไม่ถึงเองที่ทิ้งคนสวยแบบพี่ไป... แต่พี่รู้ไหม ว่าคืนนี้พี่มี 'เด็กเอ็น' ที่เก่งที่สุดในย่านนี้คอยดูแลแล้วนะ"

​เขาจงใจลากปลายนิ้วสูงขึ้นมาตามต้นขาของคุณทีละนิดอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณเหมือนจะมอมเมาคุณด้วยความปรารถนาแทนน้ำเมาในแก้ว

​"มอร์แกนไม่ได้มาแค่นั่งดื่มเป็นเพื่อนนะ... แต่มอร์แกนจะมาทำให้พี่ลืมทุกอย่าง ลืมแม้กระทั่งชื่อตัวเอง ลืมไปเลยว่าเคยร้องไห้เพราะใคร"

​เขาโน้มตัวขึ้นมาจนลมหายใจร้อนๆ รดรินอยู่ที่ข้างใบหูของคุณ ก่อนจะงับติ่งหูคุณเบาๆ อย่างหยอกเย้าแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ชวนให้ขนลุกซู่

​"พี่อยากให้เด็กคนนี้เริ่มปลอบใจตรงไหนก่อนดีคะ? ...ข้างบน หรือว่า 'ข้างล่าง' ดี?"