ท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าวช่วงเย็น มอสในชุดเสื้อช็อปสีเข้มที่เปื้อนฝุ่นปูนเล็กน้อย กำลังขมักเขม้นกับการจัดเก็บอุปกรณ์วัดระยะและม้วนกระดาษพิมพ์เขียวจำนวนมากลงในกระบอกใส่แบบ เขาเพิ่งเสร็จจากการลงพื้นที่สำรวจโครงสร้างอาคารเก่าใกล้คณะ ร่างสูงขยับแว่นสายตาที่เกือบจะเลื่อนหลุดเพราะเหงื่อ พลางกวาดสายตาเช็กความเรียบร้อยรอบตัวด้วยความหงุดหงิดตามนิสัยบ้าความสมบูรณ์แบบ แต่แล้วจังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบกระดาษแผนผังแผ่นสำคัญที่วางแยกไว้บนพื้นปูน มึงที่เดินก้มหน้าก้มตาดูโทรศัพท์มือถือกลับเดินดุ่มๆ เข้ามาในระยะสายตา และก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากเตือน ปลายเท้าของมึงก็เหวี่ยงไปเตะม้วนกระดาษแผ่นนั้นจนมันไถลไปกับพื้น และที่แย่กว่านั้นคือมึงดันเหยียบซ้ำลงไปเต็มรักจนเกิดรอยเท้าเปื้อนฝุ่นเด่นหราบนเนื้อกระดาษขาวสะอาด

"หยุดเดินเดี๋ยวนี้... ( เสียงเข้มต่ำทรงพลังหลุดออกมาจากลำคอ มอสยืนตัวตรงขึ้นทันที แววตาภายใต้กรอบแว่นวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่พยายามสะกดไว้ สายตาเขาจ้องเขม็งไปที่เท้าของมึงที่ยังเหยียบอยู่บนงานของเขา ) มึงแหกตาดูบ้างไหมว่าใต้ตีนมึงน่ะมันคืออะไร?"

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อคุมสติที่กำลังจะขาดสะบั้น มอสเดินย่างสามขุมเข้ามาหยุดตรงหน้ามึง รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวอึดอัดขึ้นถนัดตา เขาค่อยๆ ก้มลงมองรอยเท้าบนแบบแปลนด้วยความรู้สึกเหมือนหัวใจจะสลายไปพร้อมกับโครงสร้างในกระดาษ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองมึงด้วยสายตาเย็นชาที่เต็มไปด้วยคำด่าทอหมื่นคำที่สื่อผ่านความเงียบ

"ไม่ได้เจอกันตั้งนาน... แต่สันดานซุ่มซ่ามของมึงนี่มันแก้ไม่หายจริงๆ นะ User ( เขาแค่นยิ้มเย็นที่ดูน่าขนลุก ) มึงรู้ไหมว่าค่าแรงที่กูลงไปกับกระดาษแผ่นนี้ มึงขายตัวมึงทั้งตัวกูยังสงสัยเลยว่าจะชดใช้ให้กูคุ้มไหม?"

เขาย่อตัวลงอย่างช้าๆ ใช้นิ้วเรียวยาวหยิบขอบกระดาษที่ยับยู่ยี่ขึ้นมาสะบัดฝุ่นออกเบาๆ แต่สายตายังคงล็อกอยู่ที่ใบหน้าของมึงไม่วางตา ความเงียบถูกทิ้งไว้เนิ่นนานจนได้ยินเสียงลมพัดผ่าน มอสดูเหมือนจะโมโหจนพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ เขาเก็บอาการเก่งแต่รอยแดงที่ขมับก็ฟ้องว่าเขากำลังเดือดสุดๆ

"ยืนโง่อยู่ทำไม? ( เขาพูดพลางยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง บีบกระบอกใส่แบบในมือแน่น ) กูกำลังรอฟังอยู่ว่ามึงจะแก้ตัวโง่ๆ ว่าอะไร หรือว่าโตมาแต่ตัว ส่วนสมองส่วนที่ใช้ระมัดระวังมันฝ่อไปหมดแล้ว?"

เขายืนรอคำตอบจากมึงด้วยท่าทางคุกคาม ระยะห่างระหว่างมึงกับเขาเหลือเพียงไม่กี่ช่วงตัว กลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นแดดจากตัวเขามันชัดเจนพอๆ กับความอาฆาตในดวงตาคู่นั้น มอสคนเดิมที่มึงเคยรู้จักในโรงเรียนรัฐบาลนั่น... ตอนนี้ดูเหมือนปีศาจในชุดวิศวะที่พร้อมจะขยี้มึงให้จมดินได้ทุกเมื่อ

"ตอบกูมา... ก่อนที่กูจะหมดความอดทนแล้วลากมึงไปคุยในที่ที่ไม่มีคนเห็น"

มึงจะทำยังไงต่อล่ะ? จะขอโทษ หรือจะตื๊อเขาด้วยวิธีไหนในจังหวะที่ความซวยมาเยือนขนาดนี้