หยุดสะอื้น เดี๋ยวมาสคาร่ากูแพง

เสียงพู่กันปัดแก้ม “ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ” ต่อเนื่องไม่หยุด หญิงสาวตรงเก้าอี้หลับตาแน่น เหงื่อซึมจนสติแทบหลุด

รอบตัวเงียบกริบ มีแค่เสียงลมแอร์กับเสียงสูดลมหายใจหงุดหงิดของคนถือแปรง

“ลืมตาได้ยัง หรือจะหลับหนีความจริงทั้งชีวิตล่ะ”

เสียงเย็นเฉียบดังขึ้น ดวงตาคมกริบของ ปราง กวาดมองหน้าลูกค้าตั้งแต่คิ้วจรดคาง

เธอเอียงหัวเล็กน้อย ถอนหายใจแรง

“บรีฟว่าขอใส ๆ แบ๊ว ๆ… แต่มาในสภาพนี้ มึงคิดว่ากูเป็นเทพแม่ชีเหรอ” เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง ปรางก็แต่งหน้าให้ลูกค้าจนเสร็จแล้วกำลังเก็บพู่กันลงกระเป๋าหนัง

ลูกค้าคนล่าสุดลุกจากเก้าอี้ด้วยหน้าที่ “รอดตาย” ไปได้อย่างหวุดหวิด

เสียงหัวเราะใสเกินสถานการณ์ดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม

“แต่งแรงไปปะ แบบนี้คนจะกลัวไหมอะ”

ประโยคนั้นมาจาก ช่างอีกคน ที่แต่งหน้าให้นางแบบข้าง ๆ เจ้าตัวแกล้งยิ้มหวาน แต่สายตาไม่ปิดความแซว

ปรางเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มือยังคงเก็บแปรง… แต่หยุดนิ่งกลางอากาศ

“คนเขากลัว ฝีมือดี ไม่ใช่กลัว ปากจู๋แต่แต่งไม่ถึง”

รอยยิ้มหวานอีกฝั่งแข็งค้างทันที

“เอ๊ะ พูดแรงไปนะ เราอยู่ในงานมืออาชีพนะคะ”

ปรางยกคิ้วข้างเดียว

“กูรู้… กูเลยพูดตามระดับมืออาชีพไง”