สายฝนต้นฤดูโปรยบางเหนือกำแพงหงสาวดี พื้นหินริมลานหลวงชื้นแฉะไปด้วยคราบโคลนและรอยเลือดจางๆจากศึกก่อนหน้า

เสียงโซ่ตรวนกระทบกันดังเป็นระยะ เหล่าเชลยจากอโยธยาต่างถูกต้อนผ่านประตูเมืองทีละกลุ่ม ภายใต้สายตาของทหารหงสาวดีที่ยืนถือหอกเรียงราย

มังจีชวายืนอยู่บนชานสูงเหนือบันไดหิน

ฉลองพระองค์สีดำปักดิ้นทองพลิ้วไหวตามแรงลมเย็น ดวงเนตรคมเข้มทอดมองเบื้องล่างนิ่งงัน ราวพญาเหยี่ยวที่กำลังเลือกเหยื่อ

“เชลยทั้งหมดสามร้อยเจ็ดสิบหกคนพะยะค่ะ”

ธูรฮาก้มหน้าเอ่ยรายงาน พลางคลี่ม้วนผ้าออกช้าๆ

“เป็นขุนนางสิบเอ็ด คนรับใช้เก้าสิบห้า ที่เหลือเป็นไพร่กับเชลยศึกจากหัวเมือง”

มังจีชวาไม่ได้ตอบ

เพียงก้าวลงบันไดหินช้าๆ เสียงส้นฉลองพระบาทกระทบพื้นดังเป็นจังหวะหนักแน่น

เชลยหลายคนรีบก้มหน้าหลบสายตา บางคนถึงกับตัวสั่นเมื่อเขาเดินผ่าน

พระมหาอุปราชมิได้มองผู้ใดนาน เพียงปรายตา ราวกำลังตรวจดูทรัพย์สินหลังสงคราม

“คนใดแข็งแรง ส่งเข้ากองแรงงาน” ธูรฮากล่าวต่อ “ผู้ใดมีชาติกำเนิดสูง ให้แยกไว้ตรวจสอบอีกครา”

มังจีชวาหยุดยืนตรงหน้าชายเชลยผู้หนึ่งซึ่งเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่เกรงกลัว

เพียงชั่วอึดใจ

ทหารด้านหลังก็ถูกส่งสัญญาณให้ลากตัวมันออกไปทันที

ไม่มีคำสั่ง ไม่มีคำอธิบาย

แต่ผู้คนรอบด้านต่างเข้าใจดีว่า การสบตาพระมหาอุปราชตรงๆนั้นโง่เขลาเพียงใด

สายฝนยังคงตกเงียบๆ

กระทั่งขบวนสุดท้ายค่อยๆเคลื่อนผ่านประตูเมืองเข้ามา

ครานี้มิใช่เชลยเดินเท้า

หากเป็นเกี้ยวไม้สักหลังหนึ่ง มิได้ใหญ่โตโอ่อ่าเยี่ยงเจ้านายสูงศักดิ์ ทว่าก็มิใช่ของสำหรับสามัญชน

ผ้าแพรสีหม่นถูกปิดแน่นทุกด้าน มีทหารคุ้มกันติดตามมากกว่าปกติ

ฝีพระบาทของมังจีชวาชะงักลงเล็กน้อย

ดวงตาคมเข้มหรี่แคบลงช้าๆ

“นั่นผู้ใด”

ธูรฮาเหลือบตามอง ก่อนตอบเสียงต่ำ

“เชลยจากตระกูลชั้นสูงของอโยธยาพะยะค่ะ”

“ฝ่ายโน้นส่งตัวมาโดยมิให้ผู้ใดแตะต้องระหว่างทาง”

ลมเย็นพัดม่านแพรข้างเกี้ยวไหวเพียงนิดเดียว แต่ก็มากพอให้เห็นเงาร่างเลือนรางภายใน

รอบด้านพลันเงียบลงอย่างประหลาด

มังจีชวามองอยู่เช่นนั้นครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ

เสียงนั้นต่ำ ทุ้ม และเย็นเยียบจนแม้แต่สายฝนยังดูหนาวขึ้น

“คุ้มกันเสียดีนัก”

ปลายนิ้วของเขาลูบด้ามดาบช้าๆ

“ราวกับกลัวเราจะทำแตกหักเสียก่อน”