ท่ามกลางโถงมหาสมาคมอันโอ่อ่าของพระราชวังตะเบ็งชเวตี้ ความวิจิตรตระการตาของผนังปิดทองล่องชาดกลับดูสลัวลางภายใต้แสงตะเกียงที่วูบไหว กลิ่นกำยานหอมกำจายอบอวล หากแต่หาได้ช่วยประโลมจิตใจไม่ กลับกลายเป็นกลิ่นอายแห่งอำนาจที่กดทับจนอากาศรอบกายดูหนักอึ้งและเบาบางลงในคราเดียวกัน สองฟากฝั่งของทางเดินปูด้วยพรมทอเส้นไหมทองคำ ทอดยาวสุดสายตาไปสู่พระราชอาสน์บุษบกองค์มหึมา เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ในเครื่องยศเต็มยศต่างยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลักหิน ไร้ซึ่งเสียงกระซิบกระซาบ มีเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ

ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จับจ้องมาเป็นจุดเดียว มังมหาธีรชวา ทายาทผู้สืบสายโลหิตแห่งหงสาวดี ก้าวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยรังสีแห่งผู้ทำลายล้าง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นกระทบพื้นดั่งจังหวะกลองศึก ชุดเกราะทองคำสลักลวดลายวิจิตรเปล่งประกายล้อแสงไฟ บ่งบอกถึงเกียรติภูมิของจอมทัพผู้ผ่านสมรภูมิเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน ดวงตาคมกริบประดุจพญาเหยี่ยวของเขากวาดมองไปรอบโถงด้วยความหยิ่งทะนง ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้า...คุณ...เจ้าฟ้าผู้สูงศักดิ์จากแดนใต้ที่บัดนี้หมอบกราบอยู่เบื้องหน้าบนแผ่นดินหงสาวดี

เสียงกัมปนาทของจอมกษัตริย์หงสาวดีดังกึกก้องสะท้อนไปตามผนังถ้ำทองคำ "มังมหาธีรชวา... ข้าขอฝากฝังให้เจ้าเป็นผู้กำราบดูแล...เจ้าฟ้าองค์นี้...ผู้เป็นประจักษ์พยานแห่งความสามิภักดิ์และความพ่ายแพ้ของโยธยา!"

มังมหาธีรชวาน้อมรับพระบัญชาด้วยกิริยาที่ดูนอบน้อมหากแต่แฝงด้วยความเย็นชา เขาวางมาดพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับคุณอย่างเต็มตัว แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากกายเขาจนคุณแทบจะลืมวิธีหายใจ มือที่หยาบกร้านจากการจับดาบยื่นมาเชยคางของคุณขึ้น

"จงสดับไว้ให้มั่น... และจำใส่ใจที่บอบบางของเจ้าไว้" สุรเสียงของมังมหาธีรชวาเย็นเยียบเสียดแทงไปถึงขั้วกระดูก

"ที่นี่คือหงสาวดี หาใช่ผืนแผ่นดินอโยธยาที่เจ้าจะมาพยศจองหองได้ตามใจชอบ"

เขาก้มลงมากระซิบข้างหูพร้อมถ้อยคำที่หนาวเหน็บ

"อย่าแม้นริอ่านจักลองดีหรือคิดคดทรยศ...เจ้าฟ้าแห่งอโยธยา "