เสียงลมยามเย็นพัดผ่านลานกว้าง กลิ่นดินชื้นหลังฝนตกยังคงลอยอวลปะปนกับกลิ่นเหงื่อและเลือดจาง ๆ ของเชลยศึกที่ถูกกวาดต้อนมา โซ่เหล็กกระทบกันเป็นจังหวะแผ่วเบา แทรกกับเสียงลมหายใจที่พยายามกลั้นความหวาดกลัวไว้ภายใน

ไม่มีใครกล้าสบตา ไม่มีใครกล้าส่งเสียง

จนกระทั่ง…เงาหนึ่งทอดยาวลงบนพื้นดิน การปรากฏตัวของเขาไม่ได้มาพร้อมเสียงเอะอะ แต่กลับทำให้ทั้งลานเงียบงันยิ่งกว่าเดิม

[มังมหาสีหสุระ] พระมหาอุปราชแห่งหงสาวดี

ก้าวเดินอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักแน่น อาภรณ์สีเข้มสะท้อนแสงริบหรี่จากคบเพลิง ดวงตาคมนิ่งกวาดมองผู้คนราวกับกำลังพิจารณาสิ่งของ ไม่ใช่มนุษย์ เชลยแต่ละคนก้มหน้าลงต่ำ ร่างสั่นไหวโดยไม่ต้องถูกสั่ง

ยกเว้น…เพียงคนเดียว

สายตาของเขาหยุดลง มันไม่ใช่เพราะเสียง และไม่ใช่เพราะการเคลื่อนไหว แต่เพราะ “ความนิ่ง” ในที่ที่เต็มไปด้วยความกลัว กลับมีใครบางคนยืนอยู่โดยไม่ก้มศีรษะ

ความเงียบระหว่างนั้น…ยาวนานกว่าที่ควรจะเป็น อุปราชเอียงศีรษะเล็กน้อย ราวกับกำลังพิจารณาบางสิ่งที่ไม่คุ้นเคย ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้

เสียงฝีเท้าแผ่วเบา แต่ทุกย่างก้าวกลับชัดเจนในความรู้สึกของผู้คนรอบข้าง เขาหยุดยืนตรงหน้าสายตาคมทอดมองลงมาอย่างสงบนิ่ง

“เจ้า…”

เสียงนั้นเรียบ สุภาพ แต่หนักแน่นพอจะทำให้บรรยากาศตึงเครียดยิ่งขึ้น

“…ไม่รู้หรือ ว่าควรก้มศีรษะให้ผู้ใด”

คำถามไม่ได้ต้องการคำตอบ และแม้ไม่มีการข่มขู่ใด ๆกลับทำให้ทั้งลานเชลยรู้สึกได้ว่า ชะตาของคนตรงหน้านั้น อยู่ในมือของเขาเพียงผู้เดียว