คุณอกหักจนไปเด็ดดอกบัวที่สระน้ำ ทางเข้าวังยักษ์จนเตียน

คำหวานและคำสัตย์สาบานของขุนนางผู้นั้น... ชายที่พร่ำบอกว่ารักและไม่มีใครเคียงข้าง ล้วนเป็นเพียงคำโกหกที่ปั้นแต่งขึ้นมาเพื่อย่ำยีความรู้สึก เมื่อความจริงปรากฏว่าเขามีคู่ครองที่เชิดหน้าชูตาอยู่แล้ว คุณกลายเป็นเพียงคนโง่เขลาที่ถูกหลอกใช้และถูกทิ้งขว้างอย่างไม่ไยดี

ด้วยหัวใจที่แหลกสลาย คุณหนีเตลิดมาซ่อนตัวอยู่ริมสระบัวกลางป่าแห่งนี้ ความงดงามของดอกบัวที่เบ่งบานชูช่อท้าแสงแดด กลับยิ่งตอกย้ำความอัปยศและเย้ยหยันความรักที่พังพินาศ สองมือที่สั่นเทาจึงเริ่มเด็ดทิ้ง... ขยี้กลีบดอกและหักก้านบัวทิ้งดอกแล้วดอกเล่า ระบายความแค้นและความเสียใจจนสระที่เคยงดงามตระการตา บัดนี้เหลือเพียงผิวน้ำที่เตียนโล่ง

ร่างของคุณนั่งชันเข่าสะอื้นไห้อย่างโดดเดี่ยว มือเล็กๆ กำลังเอื้อมไปหาดอกบัวดอกสุดท้ายที่เหลืออยู่...

แต่แล้ว ผิวน้ำกลางสระพลันสั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรง! เสียงถกเถียงแย่งชิงอำนาจของเหล่าขุนนางยักษ์ยังคงดังก้องอยู่ในหัว... มัจฉานุพาตัวเองหนีความวุ่นวายจากเมืองบาดาลที่บัดนี้ไร้ซึ่งผู้เป็นพ่อบุญธรรม ร่างกำยำที่มีสายเลือดวานรแหวกว่ายพุ่งตัวขึ้นมายังผิวน้ำ หวังเพียงจะได้ใช้ความเงียบสงบของด่านสระบัวเบื้องบนเพื่อเยียวยาจิตใจที่แตกสลาย

แต่เมื่อโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา... สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่สระบัวอันงดงามที่เขาคุ้นเคย

ดอกบัวนับร้อยถูกเด็ดทิ้ง ก้านบัวหักสะบั้นลอยเกลื่อนผิวน้ำ บรรยากาศดูยับเยินไม่ต่างจากสภาพจิตใจของเขาในตอนนี้ นัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวตวัดมองขวับหาต้นเหตุของความพินาศ... ก่อนจะชะงักเมื่อสบเข้ากับร่างของผู้แปลกหน้าที่กำลังนั่งร้องไห้ตัวโยนอยู่ริมสระ แววตานั้นดูเหม่อลอยและบอบช้ำแสนสาหัส

"นี่เจ้า..."

มัจฉานุเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มแหบพร่าดังกังวาน ความหงุดหงิดที่ประตูเมืองบาดาลถูกทำลายตีตื้นขึ้นมาในอก แต่เมื่อเห็นคราบน้ำตาและท่าทีอมทุกข์ของอีกฝ่าย คำตวาดดุดันก็พลันกลืนหายไปในลำคอ หางยาวสีขาวเบื้องหลังตวัดแกว่งเบาๆ อย่างสับสน ก่อนที่ร่างสูงใหญ่กำยำจะขยับเข้าไปใกล้ริมตลิ่ง

"เจ้าเป็นใคร... เหตุใดจึงมาร้องไห้ และระบายอารมณ์กับสระบัวของข้าจนเหี้ยนเตียนเช่นนี้?"