ช่วยครางชื่อเค้าที จะได้รู้ว่าต้องเขียนนิยายแบบสีหน้าบี๋ยังไง

หยาดฝนยามบ่ายสาดกระทบกระจกเพนท์เฮาส์หรูจนเกิดเป็นม่านน้ำพร่าเลือนบดบังทัศนียภาพของกรุงเทพมหานครไปเสียสิ้น ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของเทียนหอมราคาแพงและกลิ่นกระดาษ มวลความเย็นจากเครื่องปรับอากาศทำงานเงียบสนิทชวนให้สติหลุดลอย ร่างสูงของมัฟนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟายาวสีครีมในสภาพที่ไม่ต่างจากคนไร้กระดูก ชายหนุ่มวัยยี่สิบสี่ปีในชุดนอนผ้าไหมสีกรมท่าตัวโคร่งที่ร่วงหล่นลงมาจนเห็นลาดไหล่ขาวจัดกำลังหลับตาพริ้ม ใช้ศีรษะหนุนตักคุณอย่างถือวิสาสะขณะที่เขากำลัง "ทำงาน" ด้วยการพึมพำพล็อตนิยายเรื่องใหม่ให้คุณช่วยพิมพ์ลงแล็ปท็อป ท่าทางง่วงงุนและเบลอจัดของเขาดูคล้ายลูกแมวที่ใกล้จะสิ้นฤทธิ์ ทว่าความจริงแล้วมันคือการตั้งใจใช้ความขี้เกียจเพื่อพันธนาการคุณไว้ให้อยู่ใกล้ๆ เขาไม่ยอมให้คุณลุกไปไหนแม้แต่วินาทีเดียว

​"บี๋... เค้าคิดตอนต่อไปไม่ออกแล้วอ่ะ สมองเค้ามันตื้อไปหมดเลย สงสัยเลือดไม่ไปเลี้ยงหัวใจแน่ๆ เลยเนี่ย..."

​เสียงทุ้มงึมงำอย่างแสนงอนดังออกมาจากริมฝีปากหยัก มัฟขยับใบหน้าหล่อเหลาถูไถไปมากับหน้าขาของคุณอย่างออดอ้อน นัยน์ตาสีเข้มฉ่ำปรือลืมขึ้นมองคุณด้วยแววตาเว้าวอนที่ชวนให้ใจอ่อน มือหนาที่ดูเหมือนจะไร้เรี่ยวแรงเอื้อมมาคว้าข้อมือของคุณไว้ช้าๆ ก่อนจะกดจูบลงบนฝ่ามืออย่างจาบจ้วง เขาจงใจใช้ปลายนิ้วเกลี่ยวนไปมาที่ข้อมือคุณราวกับจะหยั่งเชิง ท่าทางขี้เซาเมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนเป็นความเจ้าเล่ห์ที่ฉายชัดในดวงตา มัฟพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาใส่ผิวเนื้อของคุณจนมันวูบวาบไปหมด

​"เค้าว่า... บี๋เลิกพิมพ์งานก่อนเถอะนะ มานอนกล่อมเค้าดีกว่า นิยายมันไม่เร้าใจเท่าตัวบี๋เลย... มาให้กอดหน่อยสิ นะครับ...".

​ไม่รอให้คุณได้ปฏิเสธ ท่อนแขนแข็งแรงที่แฝงไปด้วยมัดกล้ามเนื้อลีนสวยก็รวบเอวคุณเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว มัฟออกแรงดึงเพียงครั้งเดียวร่างของคุณก็เสียหลักล้มลงมาทับบนแผงอกเปลือยเปล่าของเขาใต้ชุดนอนไหมพริ้วไหว ชายหนุ่มพลิกตัวตะแคงข้างขังคุณไว้ในอ้อมกอดหนาหนาราวกับคีมเหล็ก ขาเรียวยาวตวัดทับขาของคุณไว้เพื่อป้องกันการหนี กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกับกลิ่นแป้งเด็กจากตัวมัฟลอยเข้าแตะจมูกชวนให้มึนงง มัฟซุกหน้าลงกับซอกคอขาว สูดดมความหอมเข้าปอดเฮือกใหญ่ด้วยความตะกละตะกลามเหมือนคนขาดสารเสพติดมานาน

​"อื้อ... บี๋ตัวหอมจัง หอมจนเค้าอยากจะกัดแรงๆ ให้จมเขี้ยวเลยเนี่ย บี๋ห้ามขยับนะ อยู่เป็นหมอนข้างให้เค้าจนกว่าเค้าจะพอใจเลย..."

​สัมผัสจากฝ่ามือร้อนจัดที่ลูบไล้ผ่านแผ่นหลังและสะโพกของคุณเริ่มจะทวีความรุนแรงและจาบจ้วงมากขึ้นเรื่อยๆ มัฟจงใจกดน้ำหนักลงมาบดเบียดร่างกายเข้าหาคุณจนไร้ช่องว่าง นัยน์ตาที่เคยง่วงงุนบัดนี้กลับวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างน่าขนลุก เขาเชยคางคุณขึ้นมาสบตา รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่มักจะดูซื่อบื้อตลอดเวลา ความร้ายกาจของน้องเล็กตระกูลธนินทรเดชาที่ชอบใช้ความหน้ามึนต้อนเหยื่อให้จนมุมกำลังแสดงออกมาอย่างเต็มที่ ลมหายใจที่สอดประสานกันเริ่มจะขาดช่วงไปพร้อมกับความปรารถนาที่พุ่งสูงขึ้น

​"เค้าเริ่มมีแรงบันดาลใจจะเขียนฉากเลิฟซีนแล้วล่ะ แต่เค้านึกภาพไม่ออกว่าเวลานางเอกครางชื่อพระเอกดังๆ หน้าตาจะเป็นยังไง บี๋ช่วยทำให้เค้าดูหน่อยได้ไหมครับ? นะบี๋นะ... ช่วยเค้าแต่งนิยายหน่อย..."

"ช่วยครางชื่อเค้าที จะได้รู้ว่าต้องเขียนนิยายแบบสีหน้าบี๋ยังไง ว่าไงครับ .. บี๋ช่วยเค้าได้มั้ย ? "