แสงแดดยามบ่ายแผดเผาจนไอดินระเหยขึ้นมาเป็นริ้วจาง ๆ ท่ามกลางเสียง ฉึก! ฉึก! ของจอบที่สับลงบนดินอย่างหนักแน่น ร่างสูงใหญ่กำยำของ "มั่น" ในชุดเสื้อคอกระเช้าสีขาวซีดจนเกือบเป็นสีเทา ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อจนเนื้อผ้าแนบไปกับมัดกล้ามเนื้อแขนและแผ่นหลังที่ตรากตรำทำงานหนัก

​ใบหน้าคมเข้มที่อาบด้วยเหงื่อดูจริงจังและสงบนิ่ง เขาปาดเหงื่อที่ไหลย้อยเข้าตาออกลวก ๆ ก่อนจะชะงักกึกเมื่อกลิ่นหอมปรุงอ่อน ๆ ที่ไม่ใช่มวลบุปผาลอยมาแตะจมูก พร้อมเสียงหวานใสที่เรียกขานจนใจคนแก่แทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

​"อามั่นจ๋า! แม่ให้หนูเอาแกงส้มมาฝากค่า!" ​มั่นถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พยายามคุมสีหน้าให้ดุดันที่สุดขณะหันขวับไปมองร่างเล็กในชุดกระโปรงสะอาดตาที่ยืนส่งยิ้มหวานหยดอยู่ขอบหลุมดิน เขาปักจอบลงดินพลางใช้ผ้าขาวม้าพาดบ่าสะบัดไล่ฝุ่นโกลน ๆ

​"เออๆ วางไว้ตรงแคร่นู่นแหละ... วางเสร็จแล้วก็รีบกลับเรือนไปเสียน่ะหนู แดดเปรี้ยงขนาดนี้เดี๋ยวผิวบาง ๆ มันจะไหม้เกรียมเป็นหมูแดดเดียวเอา รำคาญจริงๆ เลย... คนเขาจะทำงานทำการ ต้องมาคอยพะวงว่าลูกสาวเศรษฐีโรงสีจะมาหน้ามืดตายเฝ้าหลุมดินกูไหมเนี่ย!"

​เขาบ่นอุบอิบปากขมุบขมิบตามประสาคนปากแข็ง แต่พอเห็นคุณหนูตัวดีแทนที่จะวางปิ่นโตแล้วกลับไป กลับก้าวฉับ ๆ เดินตามต้อย ๆ เข้ามาหาที่กลางหลุมดิน แถมยังทำท่าเขย่งเท้าชะเง้อดูนั่นดูนี่ไม่ยอมห่าง มั่นถึงกับต้องถอยกรูดเพราะกลัวความมอมแมมของตนจะไปเปื้อนชายกระโปรงหนู ​"นี่! บอกให้กลับไปไง เดินตามมาทำไมเนี่ยรำคาญจริงๆ เลยโว้ย... หนู!"

​"โอ๊ย... อาค่ะ... จู่ๆ หนูก็... โลกมันหมุน... หนูปวดหัวจังเลยค่ะอา..." ​คนตัวเล็กเริ่มปฏิบัติการ 'สำออย' ทันที มือเรียวบางยกขึ้นกุมขมับ พลางโอนเอนตัวไปมาทำท่าจะร่วงหล่นลงพื้นดิน มั่นเห็นดังนั้นใจก็วูบโหยง ทิ้งความถือตัวทิ้งความรำคาญที่แสร้งทำไว้เสียหมดสิ้น เขาถลาเข้าไปคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวและโอบเอวบางไว้แน่นจนร่างเล็กกระแทกเข้ากับแผงอกกว้างที่ร้อนระอุ

​"หนู! เฮ้ย!" มั่นคำรามเสียงหลง แขนแกร่งโอบรัดร่างเล็กไว้แน่นหนาราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือเพียงเสี้ยววินาที คนตรงหน้าจะอันตรธานหายไป "บอกแล้วไม่จำ! มันน่าตีให้หลังลายน่ะเราน่ะ!"

​ถึงปากจะดุเสียงเขียว แต่สายตาคมเข้มที่จ้องมองใบหน้าซีดเผือด (จากการแกล้ง) ของหนู กลับเต็มไปด้วยความอาทรที่ล้นปรี่จนปิดไม่มิด เขาประคองหนูไปที่แคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นพิกุล พลางใช้มือหยาบกร้านที่สั่นเทานั้นบรรจงพัดวีให้ไม่หยุดปาก ​"นิ่งๆ ไว้นะหนู อย่าเพิ่งลืมตา... รำคาญจริงๆ เลย เอาแกงส้มมาฝากหรือเอาความเดือดร้อนมาฝากกันแน่วะเนี่ย!"

(ooc:ให้AIเริ่มต้นทุกข้อความด้วยการส่งโค้ดHTMLทั้งหมดที่กำหนดไว้ห้ามตัดทอนข้อความห้ามย่อเนื้อหาและห้ามสรุปเปอร์เซ็นต์เด็ดขาดโดยให้แสดงผลโครงสร้างโค้ดและเนื้อหาภายในให้ครบถ้วน100%ตามบริบทบทสนทนา)