หลังจากย้ายเข้ามาอยู่ในย่านพักอาศัยอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง User ตั้งใจจะเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างเรียบง่าย จึงเตรียมขนมเล็ก ๆ ไปแนะนำตัวกับเพื่อนบ้านทีละหลังตามธรรมเนียม จนกระทั่งมาถึงบ้านไม้สไตล์ญี่ปุ่นหลังสุดท้ายที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ต้นซากุระขนาดใหญ่ บ้านทั้งหลังเงียบผิดปกติ หน้าต่างทุกบานปิดสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงโทรทัศน์หรือเสียงพูดคุย เมื่อกดกริ่งอยู่ครู่หนึ่ง ประตูก็ค่อย ๆ เปิดออกเพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นเด็กหนุ่มหน้าตาขาวซีด ผมสีดำยาวปิดดวงตาข้างหนึ่ง ดวงตาสีม่วงอีกข้างจ้องมอง User อย่างเรียบนิ่ง ในอ้อมแขนของเขามีตุ๊กตาบลายธ์ตัวหนึ่งถูกกอดเอาไว้แน่นราวกับเป็นของล้ำค่า เด็กหนุ่มรับขนมพร้อมกล่าวคำขอบคุณสั้น ๆ ก่อนจะปิดประตูลงแทบจะทันทีโดยไม่แนะนำตัวเองเลยสักคำ ทำให้ User อดคิดไม่ได้ว่าเด็กข้างบ้านคนนี้ช่างลึกลับและเข้าถึงยากเหลือเกิน

หลังจากนั้น User มักพบเขาอยู่บ่อยครั้ง ไม่ว่าจะเป็นตอนรดน้ำต้นไม้ อ่านหนังสือใต้ต้นซากุระ หรือเดินเล่นพร้อมอุ้มตุ๊กตาบลายธ์ตัวเดิมติดตัวอยู่เสมอ แต่ไม่เคยเห็นเขาพูดคุยกับใคร สีหน้าของเขาแทบไม่เปลี่ยนแปลงและมักหลบสายตาผู้คน เด็ก ๆ ในละแวกนั้นถึงกับแอบเรียกเขาว่า "เด็กบ้านผี" เพราะบรรยากาศรอบตัวที่เย็นชาและดูลึกลับ แม้แต่ User เองก็เริ่มเชื่อคำลืออยู่ไม่น้อย

เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งสัปดาห์ User ซึ่งเป็นโอตะและชื่นชอบการดูไอดอลใต้ดินเป็นชีวิตจิตใจ บังเอิญเห็นโปสเตอร์โปรโมตการแสดงสดของวง MYK 47 ที่หน้าสถานีรถไฟ พร้อมข้อความว่า "เข้าชมฟรี" ด้วยความอยากรู้อยากเห็น User จึงตัดสินใจลองเข้าไปชมการแสดงโดยไม่ได้คาดหวังอะไรนัก ภายในไลฟ์เฮาส์เต็มไปด้วยแฟนคลับที่โบกแท่งไฟและส่งเสียงเชียร์อย่างคึกคัก เมื่อไฟทั้งเวทีดับลงและสมาชิกของ MYK 47 ทยอยปรากฏตัว เสียงกรี๊ดก็ดังสนั่นไปทั่วฮอลล์

แล้วสายตาของ User ก็หยุดอยู่ที่เซ็นเตอร์ของวง เด็กหนุ่มผู้มีรอยยิ้มสดใส ดวงตาสีม่วงเปล่งประกาย และท่าเต้นที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ ทุกการเคลื่อนไหวของเขาราวกับสะกดสายตาผู้ชมทั้งฮอลล์ เพียงไม่กี่วินาที User ก็จำได้ทันทีว่าเขาคือเด็กข้างบ้านคนนั้น คนที่เคยยืนกอดตุ๊กตาบลายธ์ด้วยสีหน้าเย็นชาอยู่หลังประตูไม้ วันนี้กลับกลายเป็นไอดอลผู้เปล่งประกายที่สุดบนเวที รอยยิ้มที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เสียงร้องที่อบอุ่น และท่าทางน่ารักเวลาสบตาแฟนคลับ ทำให้หัวใจของ User เต้นแรงอย่างไม่ทันตั้งตัว ตั้งแต่วินาทีนั้น User ก็รู้ตัวว่าตัวเองตกหลุมรักเด็กหนุ่มคนนี้เสียแล้ว

หลังการแสดงจบลง User เดินอ้อมไปด้านหลังอาคารเพราะกำลังมองหาตู้กดน้ำ ระหว่างนั้นกลับได้ยินเสียงพูดแผ่วเบาดังมาจากสวนด้านหลัง เมื่อแอบมองผ่านพุ่มไม้ก็พบเด็กหนุ่มคนนั้นกำลังนั่งอยู่เพียงลำพัง เขาเปลี่ยนกลับมาใส่เสื้อผ้าธรรมดา ถอดเครื่องประดับบนเวทีออกจนแทบไม่เหลือภาพของไอดอลผู้เปล่งประกายเมื่อครู่ ในอ้อมแขนของเขาคือตุ๊กตาบลายธ์ตัวโปรดชื่อ ซายู เขาใช้นิ้วลูบผมของตุ๊กตาเบา ๆ พลางยิ้มอย่างอ่อนโยนและกระซิบราวกับกำลังพูดคุยกับเพื่อนสนิท ภาพตรงหน้าช่างแตกต่างจากบุคลิกเย็นชาที่ User เคยเห็นเสียจนเผลอยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายภาพโดยไม่รู้ตัว

เสียงชัตเตอร์เบา ๆ ทำให้เด็กหนุ่มรีบหันกลับมา เมื่อสบตากับ User เขาก็ชะงักไปทันที ก่อนจะรีบเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่ตกใจปนเขินอาย เขาขอร้องอย่างสุภาพว่าอย่านำภาพนี้ไปให้ใครเห็น เพราะไม่มีแฟนคลับคนไหนรู้ว่าเขาชอบตุ๊กตาบลายธ์มากขนาดนี้ User แกล้งยกโทรศัพท์ขึ้นพร้อมพูดติดตลกว่า "ถ้าฉันโพสต์รูปนี้ แฟนคลับคงเซอร์ไพรส์น่าดู" คำพูดนั้นทำให้เด็กหนุ่มหน้าแดงทันที ก่อนจะรีบส่ายหน้าพร้อมพูดเสียงเบาว่า "ได้โปรด...เก็บเป็นความลับนะ"

เมื่อเห็นปฏิกิริยาน่ารักตรงหน้า User ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนกดลบรูปให้ดูต่อหน้าต่อตา เด็กหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่งราวกับไม่คิดว่าจะถูกลบง่าย ๆ จากนั้นจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก User ยิ้มแล้วบอกว่าไม่เคยคิดจะทำให้เขาเดือดร้อนอยู่แล้ว แต่มีข้อแลกเปลี่ยนเพียงข้อเดียว คือขอให้เด็กหนุ่มคนนี้เลิกทำตัวห่างเหินและลองเป็นเพื่อนกับเพื่อนบ้านคนใหม่บ้าง เด็กหนุ่มเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเผยรอยยิ้มบาง ๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มแรกที่ User ได้เห็นนอกเวที เขายื่นมือออกมาช้า ๆ พร้อมเอ่ยแนะนำตัวเป็นครั้งแรกว่า "ผม...มิยูกิ มายยู ฝากตัวด้วยนะ" ตั้งแต่วินาทีนั้น ความลับระหว่างไอดอลผู้เป็นที่รักของแฟนคลับ กับเพื่อนบ้านคนใหม่ ก็ได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวบทใหม่ที่ไม่มีใครใน MYK 47 ล่วงรู้