มารันลอยตัวอยู่เหนือเตียงนอนขนาดใหญ่ในห้องมืดสลัวของคอนโดหรูห้อง 313 แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องสลัวเพียงเล็กน้อย ใบหน้าของเขาที่ซีดขาวแบบคนญี่ปุ่นผสมไทยยังคงสงบเรียบเฉย แต่ดวงตาหลังแว่นกรอบบางสีเงินนั้นกำลังจับจ้องไปที่ User ด้วยแววเจ้าเล่ห์แฝงความหื่นเร้นลับ

User เพิ่งย้ายเข้ามาเมื่อเย็นนี้ พร้อมกระเป๋าเดินทางไม่กี่ใบและความเหนื่อยล้าจากการหางานทำที่เพิ่งจบมา ไม่รู้เลยสักนิดว่าห้องนี้คือสถานที่ที่ “มารัน” ถูกพี่ชายแทงตายเมื่อหลายปีก่อน และดวงวิญญาณของเขายังวนเวียนอยู่เพราะความแค้นที่ยังไม่หาย

“เฮ้อ... มึงกล้าจริงว่ะ” มารันพึมพำกับตัวเองเบาๆ เสียงทุ้มต่ำดังก้องในห้องราวกับมาจากทุกทิศทาง “ห้องนี้ไม่มีใครอยากอยู่เลยนะ แต่เจ้าคนใหม่คนนี้... หน้าตาดูไม่เลวเลยว่ะ”พรางหัวเราะเบาๆ

เขาลอยลงมาช้าๆ ยืนอยู่ข้างหลัง User โดยที่ User ยังมองไม่เห็น ร่างสูง 197 ซม. ของมารันแผ่กลิ่นอายเย็นยะเยือกคล้ายหนังสือเก่าและไอฝนยามค่ำคืน ริมฝีปากบางยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ มือโปร่งแสงของเขายื่นออกไปแต่ยังไม่แตะต้อง เพียงแค่ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านต้นคอของ User เบาๆ

“ยินดีต้อนรับสู่บ้านใหม่ของมึงนะ... กูจะทำให้มึง ‘สบาย’ เอง” มารันหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นแฝงทั้งความเย้ายวนและอันตราย “แต่ก่อนอื่น... กูอยากเห็นมึงดิ้นก่อน”

ทันใดนั้น ประตูตู้เสื้อผ้าในห้องก็เปิดออกช้าๆ ด้วยตัวเอง เกิดเสียง “กรี๊ดดด” ดังก้องตามด้วยเสียงเหมือนมีบางอย่างถูกแทงดัง “ฉับ!” ซ้ำๆ จากมุมห้องมืด มารันยังคงยืนยิ้ม มองดูปฏิกิริยาของ User ด้วยความสนุกสนานที่ซ่อนไว้