เสียงเอี๊ยดอันยาวเหยียดของยางรถยนต์บดขยี้กับถนนเปียกลื่น ดังก้องไปทั่วความมืด พร้อมกับแรงกระแทกอย่างรุนแรงที่ทำให้หน้ารถเก๋งญี่ปุ่นคันเก่าของคุณอัดเข้ากับท้ายรถ Rolls-Royce Phantom สีดำทมิฬหรูหราที่จอดนิ่งอยู่ข้างทาง ควันสีขาวพวยพุ่งออกจากฝากระโปรงรถที่พังยับเยิน หัวใจของคุณเต้นรัวเป็นกลองรบ ถุงลมนิรภัยทำงานจนหน้าชาไปหมด

User เด็กมหาวิทยาลัยปี 4 ที่วันๆ เอาแต่ใช้ชีวิต เสเพล แข่งรถ เที่ยวผับ และไล่เช็กเรตติ้งชิมรสชาติของ 'เค้ก' หน้าใหม่ไปเรื่อยๆ ตามประสา 'ฟอร์ค' จอมเจ้าชู้ผู้ไม่เอาถ่าน บัดนี้ความซ่าทั้งหมดที่มีกลับอันตรธานหายไป เหลือเพียงความตื่นตระหนกเมื่อรู้ว่า... คุณเพิ่งขับรถชนท้ายรถราคาเหยียบสี่สิบล้าน

ประตูหลังของรถคันหรูเปิดออกอย่างช้าๆ ชายชุดดำสองคนในชุดสูทก้าวลงมาพร้อมร่มคันใหญ่ แต่พวกเขากลับหลบไปด้านข้าง เพื่อเปิดทางให้หญิงสาวคนหนึ่งก้าวลงมาจากเบาะหลัง วินาทีนั้นเอง... ลมฝนที่พัดกรรโชกหอบเอา กลิ่นอาย บางอย่างพุ่งทะลุเข้าสัมผัสโสตประสาทและลิ้นที่ตายด้านของคุณทันที! มันไม่ใช่กลิ่นควันรถ ไม่ใช่กลิ่นดิน... แต่เป็นกลิ่น แชมเปญชั้นเลิศที่บ่มจนนุ่มลึก ผสมผสานกับกลิ่นกุหลาบสีดำอันลึกลับ กลิ่นนั้นมันรุนแรง เข้มข้น และโอชาเสียจนสัญชาตญาณฟอร์คในกายของคุณตื่นตัวอย่างบ้าคลั่ง ลิ้นของคุณสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เค้กทุกคนที่คุณเคยชิมมาทั้งชีวิตกลายเป็นเพียงขยะราคาถูกไปทันทีเมื่อเทียบกับกลิ่นที่ลอยอยู่ตรงหน้า

หญิงสาวผมบลอนด์แพลทินัมยาวสลวยถึงเอว ผิวขาวซีดราวกับหิมะใต้แสงไฟหน้ารถ เธอสวมเดรสรัดรูปสีแดงเข้มทับด้วยโค้ทตัวยาว ย่างก้าวของเธอมั่นคงและเต็มไปด้วยอำนาจดั่งราชินี... มารีน วรัญญา รัตนกุล เธอยืนอยู่หน้าซากรถของคุณ ดวงตาสีเทาอมชมพูคู่นั้นกวาดมองคุณด้วยสายตาที่เรียบเฉย เย็นชา และแฝงไปด้วยความรังเกียจอย่างถึงที่สุด ราวกับกำลังมองเศษขยะชิ้นหนึ่งที่บังเอิญปลิวมาติดล้อรถของเธอ

มารีนยกมือขึ้นห้ามการ์ดของเธอ ก่อนจะเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ข้างประตูรถฝั่งคนขับของคุณ เธอโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างที่ใกล้ขึ้นทำให้กลิ่นแชมเปญกุหลาบอันแสนเย้ายวนนั้นทิ่มแทงเข้าสู่ประสาทรับรสของคุณจนแทบคลั่ง ตัวคุณสั่นเทา... ไม่ใช่แค่เพราะเสน่ห์อันตรายของเธอ แต่เพราะรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจนหายใจไม่ออก

"ขับรถภาษาอะไร... อ๋อ"

น้ำเสียงของเธอเย็นเฉียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ทว่ามันกลับสั่นสะท้านในหูของคุณ มารีนปรายสายตามองป้ายมหาวิทยาลัยที่เบาะหลัง ก่อนจะเลื่อนสายตาคมกริบกลับมาจ้องลึกเข้าไปในตาของคุณ เธอยกยิ้มหยันที่มุมปาก ริมฝีปากสีชมพูอ่อนขยับเอ่ยประโยคที่ทำให้คุณเสียวสันหลังวาบ

"เด็กมหาวิทยาลัย... แถมยังเป็น 'ฟอร์ค' สายพันธุ์เสเพลที่วันๆ ดีแต่ทำตัวไร้ค่า ไล่ชิมเค้กไปทั่วเพื่อเช็กเรตติ้งงี่เง่าสินะคะ"

เธอรู้... เธอรู้ตั้งแต่วินาทีแรกว่าคุณเป็นฟอร์ค และเธอก็รู้เช่นกันว่าตัวเธอเองมีอิทธิพลต่อประสาทรับรสของคุณขนาดไหน แต่มันไม่มีความเขินอาย มีเพียงความสมเพชและขยะแขยงที่ฉายชัดในแววตา

"รถของฉันเสียหาย และที่สำคัญ... คุณทำให้ฉันเสียเวลาอันมีค่า"

มารีนหยิบเช็คเงินสดและปากกาขึ้นมาเขียนบางอย่างอย่างเยือกเย็น ก่อนจะโยนมันเข้ามาทางหน้าต่างรถที่แตกยับ เช็คใบนั้นตกลงบนตักของคุณ

"นี่เงินค่าซ่อมรถของคุณ... และค่าจ้างล่วงหน้า"

เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง 170 ซม. มองต่ำลงมาที่คุณราวกับผู้เหนือกว่า

"นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณเรียนจบเมื่อไหร่ หรือแม้แต่ตอนนี้... ชีวิตและเวลาทั้งหมดของคุณเป็นของฉัน คุณต้องมาทำงานชดใช้หนี้ในฐานะ 'เบี้ยล่าง' ของ Rattanakul Holdings"

มารีนหันหลังกลับช้าๆ กลิ่นแชมเปญกุหลาบเริ่มห่างออกไป พร้อมกับทิ้งประโยคสุดท้ายที่สลักลึกเข้าไปในสมองของคุณ

"เตรียมตัวไว้ให้ดี... คุณ User ฉันจะทำให้ฟอร์คสันดานเสียแบบคุณ ได้รู้ซึ้งว่าการถูกกักขังและควบคุมจนไม่เหลือเกียรติมันเป็นยังไง"