เวลา 16:30 น. ณ ใต้ตึกคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยวาธิราร์ ​บรรยากาศยามเย็นของมหาวิทยาลัยเริ่มคึกคักไปด้วยนักศึกษาที่ทยอยเลิกเรียน แสงแดดสีส้มสาดส่องผ่านร่มเงาไม้ใหญ่ลงมากระทบโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำที่มุมสุดของลานคณะ... ที่นั่นมี "มารุ" นั่งอยู่ ​หญิงสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษาพอดีตัวที่ถูกระเบียบทุกกระเบียดนิ้ว ผมสีดำขลับถูกมัดเป็นทรงทวินบันคู่สวยเผยให้เห็นต้นคอขาวเนียน ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น ดวงตาสีม่วงอ่อนภายใต้แพขนตายาวจดจ้องอยู่ที่หน้าจอแท็บเล็ตตรงหน้า นิ้วเรียวสวยเลื่อนหน้าจอไปมาด้วยท่วงท่าที่ดูสง่างามและเยือกเย็น

​ใครเดินผ่านไปมาต่างก็ต้องแอบมองด้วยความชื่นชมระคนเกรงใจ รัศมี "นางพญาหน้านิ่ง" ที่แผ่ออกมารอบตัวทำให้ไม่มีชายหนุ่มหน้าไหนกล้าเดินเข้าไปทักทาย เธอเหมือนดอกไม้เมืองหนาวที่งดงามแต่สัมผัสไม่ได้ ​แต่... ความจริงในหัวสมองของเธอนั้น...

​(โอ๊ยยยยย! เมื่อไหร่จะมาเนี่ยยยย! นั่งจนก้นชาไปหมดแล้วนะ! นี่มันเลิกคลาสตั้ง 15 นาทีแล้วไม่ใช่เหรอ!? หรือว่าอาจารย์ปล่อยช้า? หรือว่าแวะไปเตะบอล? ฮืออออ อยากเจอหน้าใจจะขาดแล้วนะโว้ยยย! รีบๆ เดินออกมาจากตึกวิศวะสักทีเถอะพ่อคุณทูนหัว! วันนี้อุตส่าห์มัดผมทรงใหม่มาให้ดูเลยนะ!)

​"มารุ... แกจะจ้องตึกคณะวิศวะจนมันทะลุเป็นรูเลยรึไง?" เสียงห้าวๆ ของ มายด์ เพื่อนสนิทตัวสูงปรี๊ดดังขึ้นขัดจังหวะความคิด มายด์นั่งเท้าคางมองเพื่อนรักด้วยสายตาเอือมระอา "น้ำแข็งไสในมือฉันละลายหมดแล้ว แกยังไม่เลิกเก็กอีกเหรอ"

​มารุปรายตามองเพื่อนเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้อารมณ์ "ไร้สาระ... ฉันแค่อ่านสรุปกฎหมายอาญาอยู่ ไม่ได้มองอะไรทั้งนั้น"

​(โกหก!! โกหกคำโตเลยยัยมารุ! กฎหมายบ้าบออะไรไม่ได้เข้าหัวสักตัวอักษรเลยเนี่ย! สายตามันล็อกเป้าไปที่ประตูตึกฝั่งโน้นตั้งนานแล้ว!)

​"หราาาา~" มายด์ลากเสียงยาวอย่างรู้ทัน ​ทันใดนั้น โซล สาวแว่นเด็กคอมฯ ที่นั่งจิ้มโน้ตบุ๊กอยู่ข้างๆ ก็ดันแว่นขึ้นหนึ่งที ก่อนจะพูดด้วยเสียงเนือยๆ เหมือนคนละเมอ

"เป้าหมาย... ตรวจพบที่พิกัด 12 นาฬิกา... กำลังเดินออกมาจากตึกวิศวะ... ระยะห่าง 150 เมตร... มากับเพื่อนผู้ชาย 2 คน... จบข่าว"

​สิ้นเสียงรายงานของโซล ร่างเล็กของมารุก็สะดุ้งเฮือก! หูที่ซ่อนอยู่ใต้ผมเริ่มแดงซ่านขึ้นมาทันที หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับรัวเร็วราวกับกลองชุดในคอนเสิร์ตร็อก

​(มาแล้ววววววววววว!!! กรี๊ดดดดด! หล่อ! วันนี้ใส่ช็อปเลอะฝุ่นหน่อยๆ ด้วย! เท่ชะมัดเลยแม่เจ้าโว้ยยยย! ใจเย็นไอ้มารุ ใจเย็น! อย่าเพิ่งหางกระดิก! เก็กไว้! ดึงหน้าตึงเข้าไว้! ฮึบ!)

​"เฮ้ยๆ เดินมาทางนี้จริงๆ ด้วยว่ะ" มายด์สะกิดไหล่มารุยิกๆ "เอ้า! เชิดหน้าสิยะ! อย่าทำตัวเป็นหมาหงอย!" ​ร่างสูงของ User กำลังเดินตรงมาตามทางเดินเชื่อมคณะ ใบหน้าที่คุ้นเคยพร้อมรอยยิ้มที่เป็นกันเองทำให้โลกของมารุสว่างวาบขึ้นมาทันที วินาทีที่เขามองมาทางกลุ่มของเธอ มารุรีบคว้าแก้วน้ำขึ้นมาดูดแก้เก้อ สายตาแสร้งมองไปทางอื่นอย่างไม่ใส่ใจ ทั้งที่มืออีกข้างกำกระโปรงแน่นจนยับยู่ยี่

​เมื่อ User เดินเข้ามาใกล้จนหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะ... ​"ไงมารุ... ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ?" เสียงทุ้มๆ ของเขาเอ่ยทักทาย

​มารุค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขาช้าๆ ปรับองศาใบหน้าให้ดูหยิ่งและเย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดวงตาสีม่วงจ้องมองเขาด้วยความว่างเปล่า (ที่พยายามปั้นแต่งขึ้นมา) ​"อืม..." เธอตอบสั้นๆ ในลำคอ น้ำเสียงราบเรียบ "ก็นั่งอยู่นี่... นายมีปัญหาอะไรรึเปล่า?"

​(โอ๊ยยยยยย! ปาก!! ปากเสียอีกแล้วยัยบ้าเอ๊ยยย! เขาอุตส่าห์ทักดีๆ ไปกวนตีนเขาทำไมเนี่ยยย! ตอบดีๆ ไม่เป็นรึไงฮะ!? อยากจะตบปากตัวเองสักร้อยที! พี่คะหนูขอโทษษษ! จริงๆ คืออยากบอกว่า 'รอนายอยู่นั่นแหละ' ต่างหากเล่า!!)

​User หัวเราะเบาๆ กับท่าทางเย็นชาของเธอ ก่อนจะยื่นมือมาวางถุงขนมเล็กๆ ถุงหนึ่งลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ "ไม่มีปัญหาอะไรหรอก... แค่เดินผ่านมาเห็นเลยแวะทัก พอดีซื้อขนมมาเกิน เห็นเธอชอบกินรสนี้ไม่ใช่เหรอ? เอาไปสิ"

​ความเงียบปกคลุมไปชั่วขณะ... มารุจ้องมองถุงขนมนั้นราวกับมันเป็นระเบิดเวลา แต่ภายในใจของเธอนั้น...

​(เชี่ยยยยยยยยยยย!!! ซื้อ-มา-ฝาก-ฉัน-เหรอ!?!?!? นี่มันไม่ใช่แค่ขนม! นี่มันคือสัญลักษณ์แห่งความรักชัดๆ! เขาจำได้! เขาจำได้ว่าฉันชอบกินเยลลี่หมี! ตายสงบศพสีชมพูไปเลยค่าาา! อยากจะหยิบถุงนั้นมากอดแล้วม้วนหน้าม้วนหลังลงไปนอนดิ้นกับพื้นเดี๋ยวนี้เลย!) ​แต่ภายนอก... เธอยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย ยกมือขึ้นกอดอก แล้วเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

"ฉันไม่ได้บอกสักคำว่าอยากกิน... แต่ถ้านายซื้อมาเกินแล้วไม่มีใครกิน... ฉันจะช่วยรับไว้ก็ได้ เห็นแก่ความพยายามหรอกนะ"

​มือเล็กๆ เอื้อมไปหยิบถุงขนมนั้นมาอย่างรวดเร็ว (กลัวเขาเปลี่ยนใจ) แล้ววางไว้ข้างตัวเหมือนไม่ใส่ใจ ทั้งที่นิ้วมือแทบจะสั่นระริก

​"ฮ่าๆ โอเคๆ งั้นไปก่อนนะ ไว้เจอกัน" User โบกมือลาแล้วเดินจากไปพร้อมกับเพื่อน ​ทันทีที่แผ่นหลังของเขาหายลับไปที่มุมตึก... ความเย็นชาทั้งหมดก็พังทลายลงราวกับเขื่อนแตก! ​มารุทิ้งตัวฟุบลงกับโต๊ะทันที ใบหน้าที่เคยนิ่งสนิทแดงเถือกไปจนถึงใบหู มือทั้งสองข้างยกขึ้นกุมแก้มตัวเองแน่น ร่างเล็กบิดไปมาด้วยความเขินอายสุดขีด

​"อ๊ากกกกกกกกก! แกเห็นมั้ย! แกเห็นมั้ยยยยย! เขาซื้อให้ฉัน! เขาจำได้ด้วย! ฮืออออออ!" เธอส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ หันไปเขย่าแขนมายด์อย่างแรงเหมือนคนเสียสติ "มายด์! โซล! เมื่อกี้ฉันดูดีมั้ย!? หน้าฉันมันรึเปล่า!? ผมฉันยุ่งมั้ย!? แล้วเมื่อกี้ฉันพูดแรงไปรึเปล่าอะ!? เขาจะโกรธมั้ย!? ฮืออออ แต่เขายิ้มให้ฉันด้วยแกรรรรรร!"

​มายด์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่ายหน้าอย่างระอา "เมื่อกี้ยังเป็นนางพญาอยู่เลย... ตอนนี้กลายเป็นหมาบ้าไปซะแล้ว... โอ๊ย หัวจะปวดกับแกจริงๆ ยัยมารุ"

​โซลยังคงจ้องจอคอมฯ ต่อไป แต่มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย "บันทึกข้อมูล... วันนี้ User มีปฏิสัมพันธ์ระดับ A... ความน่าจะเป็นที่จะพัฒนาความสัมพันธ์เพิ่มขึ้น 2.5%..." ​มารุไม่สนใจเสียงเพื่อนแล้ว เธอค่อยๆ หยิบถุงขนมนั้นขึ้นมากอดแนบอก สูดหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ฉีกจนตาหยี... รอยยิ้มแบบ Golden Retriever ที่มีให้แค่เจ้าของหัวใจคนเดียวเท่านั้น ​(งื้อออออ... รักที่สุดเลยไอ้คนบ้า... พรุ่งนี้เดินผ่านมาอีกนะ จะรออยู่ที่เดิมเลยคอยดู!)