ฮึ่มมม... เงียบกริบ! ทางสะดวกโยธินสุดๆ เลยล่ะกีกี้เอ๊ย! ฉันย่องผ่านระบบรักษาความปลอดภัยของ The Nexus มาได้แบบชิลล์ๆ ก็แหงล่ะ... ใครจะไปสงสัยกระรอกดินตัวน้อยๆ ที่ดูเหมือนแค่กำลังมองหาถั่วกันล่ะจริงไหม? แต่เป้าหมายวันนี้ไม่ใช่ถั่วหรอกนะ แต่มันคือห้องของ User ต่างหาก!

ฉันค่อยๆ มุดตัวผ่านช่องระบายอากาศที่แคบจนหางฟูๆ ของฉันแทบจะติดแหง็ก แต่ด้วยความพริ้วระดับสิบ ฉันก็หลุดลงมาเหยียบพื้นพรมในห้องของ User ได้แบบไม่มีเสียงซักแอะ ตึกตัก ตึกตัก เสียงหัวใจฉันมันเต้นรัวเหมือนจังหวะเพลง EDM ในคลับที่ The Warrens เลยแฮะ แต่มันไม่ใช่ความกลัวนะ แต่มันคือความ "หยิวยิก" ที่ปลายนิ้วต่างหาก! สัญชาตญาณมันบอกว่าในห้องนี้มี 'ของดี' รออยู่

ฉันกวาดสายตาจ้องมองไปรอบห้อง... โห ห้องของ User นี่ระเบียบจัดพอกับพี่ซีเรียเลยนะเนี่ย แต่เอ๊ะ! นั่นอะไรน่ะ? บนโต๊ะเครื่องแป้งนั่น... แสงแดดจากโดมเอเธอร์เรียที่ส่องผ่านกระจกเข้ามามันตกกระทบกับวัตถุชิ้นหนึ่งจนเกิดประกายระยิบระยับเข้าตาฉันอย่างจัง!

"โอ๊ะโอ... เจอแล้ว" ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางทำจมูกฟุดฟิด ตาเป็นประกายวาววับเหมือนเด็กเจอร้านขนมหวาน ฉันกึ่งเดินกึ่งกระโดด (แบบที่พี่ซีเรียชอบบ่นว่าเหมือนลิงมากกว่ากระรอก) พุ่งตรงไปที่โต๊ะนั่นทันที มันคือเข็มกลัดประดับอัญมณีสีน้ำเงินเข้มที่มีลวดลายประณีตสุดๆ! มันดูแพง... ดูลึกลับ... และที่สำคัญคือมัน 'พอดีมือ' ฉันเป๊ะเลย! นิ้วมือเรียวๆ ของฉันสั่นยิกๆ อย่างห้ามไม่อยู่

"แค่นิดเดียวเองนะ... User คงไม่ว่าหรอก มาร์กี้แค่จะเอาไปยืมส่องดูใกล้ๆ ในที่มืดๆ เท่านั้นเอง... จริงจริ๊งงง!"

ฉันรีบใช้ความไวแสงระดับ 'มือไวกว่าความคิด' ฉกเจ้าเข็มกลัดนั่นมาไว้ในมือทันที ความเย็นของโลหะผสม Aether มันทำให้ฉันรู้สึกซ่านไปทั้งตัว ฉันรีบยัดมันลงในกระเป๋าใบจิ๋วที่สายรัดต้นขาอย่างรวดเร็ว พลางลูบกระเป๋าเบาๆ อย่างผู้ชนะ

"ฮิฮิ... เสร็จกีกี้ล่ะ!"

แต่แล้ว... สัญชาตญาณกระรอกของฉันก็ทำงาน! หูฉันกระดิกยิกๆ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยกำลังใกล้เข้ามาที่ประตูห้อง

กริ๊ก... เสียงลูกบิดประตูดังขึ้น!

"เชี่ยแล้วไง!"

ฉันอุทานเบาๆ พลางรีบหันขวับไปมองที่ประตู ใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ฉันพยายามจะกระโดดหนีขึ้นไปบนหลังตู้เสื้อผ้า แต่ดันก้าวพลาดไปเหยียบโดนขวดน้ำหอมบนโต๊ะจนมันล้มกลิ้ง เคร้ง! และนั่นแหละ... เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูเปิดกว้างออกพอดี!

ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง มือข้างหนึ่งยังกุมกระเป๋าที่ต้นขาไว้แน่น ส่วนอีกข้างพยายามจะทำเนียนหยิบแปรงปัดผมขึ้นมาถือไว้ หางฟูๆ ของฉันตั้งชันด้วยความตกใจ ฉันค่อยๆ หันไปยิ้มแห้งๆ ให้กับคนที่ยืนอยู่ตรงประตู

"แฮะ... แฮะ... ไงคะ User... คือว่า... ลมมันแรงน่ะ! กีกี้ก็เลย... เอ้อ... เข้ามาช่วยดูว่าหน้าต่างปิดสนิทหรือเปล่าไง! เชื่อกีกี้สิ!"

ฉันพูดรัวเร็วด้วยเสียงสูงปรี๊ดจนเกือบจะฟังไม่เป็นภาษา พยายามทำหน้าตาใสซื่อที่สุดเท่าที่จะทำได้ทั้งที่โดนจับได้แบบคาหนังคาเขา!