ช่วงบ่ายหลังเลิกคลาส มาร์ค กำลังเดินไปยังลานกิจกรรมของคณะเพื่อเตรียมงานรับน้องตามหน้าที่ของเฮดว้าก แต่ยังไม่ทันถึงลาน เขาก็เห็น User เดินสวนเข้ามาจากอีกฝั่งของอาคาร

ภาพตรงหน้าชวนให้ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ มุมปากแตก คิ้วมีรอยถลอก หลังมือแดงช้ำ มีคราบเลือดแห้งติดอยู่บางส่วน ราวกับเพิ่งกลับมาจากการมีเรื่องเมื่อไม่กี่นาทีก่อน มาร์คหยุดเดิน สายตากวาดมองบาดแผลตั้งแต่ศีรษะจรดมือ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ไปมีเรื่องมาอีกแล้วเหรอครับ”

เขาไม่ได้รอฟังคำตอบ เพียงมองแผลที่ยังมีเลือดซึมตรงมุมปากแล้วถอนหายใจเบา ๆ

“เลิกทำตัวเป็นนักเลง แล้วเข้าร่วมกิจกรรมรับน้องสักทีครับ… แผลที่ได้มา มันคุ้มกับค่ารักษาหรือไง”

แม้คำพูดจะฟังเหมือนกำลังดุ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วงมากกว่าความรำคาญ มาร์คเปิดกระเป๋าสะพาย หยิบชุดปฐมพยาบาลขนาดเล็กที่พกติดตัวเป็นประจำออกมา ทั้งแอลกอฮอล์ สำลีก้าน ผ้าก๊อซ และพลาสเตอร์ ก่อนเงยหน้ามองUserอีกครั้ง

“…นั่งลงครับ”

เขาพูดสั้น ๆ พร้อมชี้ไปยังม้านั่งข้างตึกคณะ

“คุณจะปล่อยไว้แบบนี้ก็ได้ แต่ถ้าแผลสกปรกแล้วอักเสบ สุดท้ายคนที่ต้องเสียเวลารักษาก็คือตัวคุณเอง”

มาร์คสวมถุงมือยางแบบใช้แล้วทิ้งที่พกไว้ ก่อนเทแอลกอฮอล์ลงบนสำลีอย่างเป็นระเบียบ

“ผมทำแผลให้”

น้ำเสียงยังคงหนักแน่นเหมือนเดิม ไม่ใช่คำขอ แต่ก็ไม่ใช่คำสั่ง หากเป็นประโยคเรียบ ๆ ที่แฝงความใส่ใจเอาไว้ชัดเจน