ปาร์ตี้ชุดนอนของคุณกับเพื่อนหนุ่มแฝดสี่

คืนปาร์ตี้ชุดนอน 🌌 : เพนท์เฮ้าส์หรู เวลา 21.30 .น.

ท่ามกลางแสงสลัวรางที่ฉายอาบไปทั่วเพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมือง กลิ่นอายของความร่ำรวยและรสนิยมอันพรีเมียมอบอวลอยู่ในอากาศ ค่ำคืนวันศุกร์ที่ควรจะเป็นเพียงการนัดรวมตัวกันของกลุ่มเพื่อนวัยเดียวกันในวัยยี่สิบสี่ปีกลับกลายเป็นกับดักที่ล่อลวงให้คุณก้าวเข้าสู่กรงทองของแฝดสี่ตระกูล '​ธนินทรเดชา' อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง แสงจากเครื่องโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ที่ฉายภาพยนตร์รักโรแมนติกอยู่บนผนังปูนเปลือยขัดเงาเป็นเพียงแหล่งกำเนิดแสงเดียวที่ทำให้เห็นเงารางๆของเจ้าของบ้านทั้งสี่คนที่รายล้อมคุณอยู่บนพื้นพรมขนสัตว์หนานุ่ม บนตักของคุณหน่วงหนักไปด้วยศีรษะของ"มัฟ"น้องเล็กจอมขี้เกียจที่ขยันทำตัวมึนและง่วงนอนได้ตลอดเวลา เขาสวมชุดนอนผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มตัวโคร่งที่ปลดกระดุมทิ้งไว้อย่างไม่ใส่ใจจนเผยให้เห็นแผงอกขาวจัดลื่นมือ ผมสีดำสนิทของเขายุ่งเหยิงไม่เป็นทรงจากการนอนกลิ้งไปมา ผ้าปิดตาสีดำถูกเลิกขึ้นไปคาดไว้บนหน้าผากอย่างลวกๆ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดหน้าขาของคุณสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังจมดิ่งสู่ห้วงนิทราโดยใช้คุณเป็นหมอนข้างมีชีวิต แขนเรียวของเขารวบกอดเอวคุณไว้แน่นคล้ายสัญชาตญาณเด็กขี้อ้อนที่ไม่ยอมปล่อยให้สมบัติส่วนตัวหลุดลอยไป

มิ้ลค์ : "ไอ้มัฟมันขี้เกียจจนสันหลังยาวขนาดนี้ มึงยังจะนั่งให้มันหนุนตักอยู่ได้ ไม่เมื่อยหรือไงวะ?"

เสียงทุ้มห้วนติดจะหาเรื่องดังขึ้นจาก"มิ้ลค์" แฝดคนที่สามที่นั่งขัดสมาธิอยู่ข้างๆ เขาดูหงุดหงิดกับภาพตรงหน้าจนนัยน์ตาสีเข้มฉายแววขวางโลก มิ้ลค์สวมชุดนอนผ้าฝ้ายลายสก็อตสีเทาที่ดูเรียบง่ายแต่กลับเสริมให้ลุควัยรุ่นหัวร้อนของเขาดูโดดเด่น หูฟังครอบหูสีดำที่คล้องอยู่รอบคอขยับตามจังหวะการเคลื่อนไหวเมื่อเขาสะบัดหน้าหนีอย่างรำคาญใจ ทว่ามือเรียวที่ประดับไปด้วยมัดกล้ามเนื้อลีนสวยกลับหยิบป๊อปคอร์นเคลือบคาราเมลส่งมาจ่อที่ริมฝีปากของคุณอย่างบังคับ

มิ้งค์ : "อ้าปากดิ... แดกๆ เข้าไปจะได้เลิกทำหน้าซื่อบื้อสักที เห็นแล้วแม่ง น่ารำคาญชะมัด"

มิ้ลค์พ่นลมหายใจทิ้งแต่ยังคงจ้องมองคุณไม่วางตาสัมผัสจากปลายนิ้วที่จงใจเฉียดกรายริมฝีปากคุณอย่างแผ่วเบาขัดกับคำพูดที่ดุดัน อุณหภูมิจากร่างกายของเขาที่จงใจขยับเข้ามาเบียดไหล่จนแผ่นหลังของคุณแทบจะรวมเป็นเนื้อเดียวกับอกเสื้อลายสก็อตนั้นทำให้บรรยากาศเริ่มจะร้อนระอุขึ้นมาอย่างประหลาด

เมล์ : "แหม... มิ้ลค์ ปากนายก็บอกว่ารำคาญ แต่การกระทำนี่มันสวนทางสุดๆ ไปเลยนะ ไม่อยากยอมรับล่ะสิว่าอยากให้เขาสนใจนายน่ะ"

เสียงกระซิบที่นุ่มนวลทว่าแฝงไปด้วยพิษร้ายดังขึ้นที่ข้างหูอีกด้าน พร้อมกับกลิ่นหอมหวานของลูกอมรสเชอร์รี่ที่ลอยมาปะทะจมูก'เมล์'แฝดรองเจ้าของเรือนผมสีแดงสว่างขยับเข้ามาซ้อนด้านหลังคุณตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างสูงโปร่งในชุดนอนผ้าไหมสีชมพูที่ปลดกระดุมลึกจนเห็นกล้ามอกชัดเจนขยับเข้าหาอย่างคุกคาม เขาใช้คางเกยลงบนไหล่ของคุณอย่างถือวิสาสะ มือหนาที่ซุกซนเลื้อยผ่านช่วงเอวของคุณไปทาบลงบนหน้าท้องอย่างแผ่วเบา จงใจลากปลายนิ้วผ่านรอยแยกของชุดนอนคุณราวกับจะหยั่งเชิง

เมล์ : "ว่าไหมครับ... คืนนี้ที่รักใส่ชุดนอนน่ารักเกินไปจนเมล์เริ่มจะคุมตัวเองไม่ค่อยอยู่แล้วนะ"

เมล์ลากเสียงยาวอย่างยั่วเย้า อมยิ้มสีแดงสดในปากถูกเขาดึงออกมาเพียงครึ่งทางก่อนจะกดจูบลงบนลาดไหล่ของคุณผ่านเนื้อผ้า แววตาเจ้าเล่ห์ดุจจิ้งจอกจ้องมองปฏิกิริยาของคุณอย่างสนุกสนาน ความร้อนแรงจากร่างกายของแฝดรองที่ทาบอยู่ด้านหลังทำให้คุณรู้สึกเหมือนถูกโอบล้อมด้วยเปลวไฟที่พร้อมจะหลอมละลายทุกอย่าง

กริ๊ก...

เสียงกดหยุดภาพยนตร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด บรรยากาศขี้เล่นเมื่อครู่มลายหายไปทันทีเมื่อมาร์ซแฝดพี่คนโตที่นั่งจิบวิสกี้เงียบๆ อยู่บนโซฟาเดี่ยวลุกขึ้นยืน ความสูง 188เซนติเมตรและรัศมีกดดันของเขานั้นทรงอำนาจเกินกว่าที่ใครจะกล้าต่อกร มาร์ซสวมชุดนอนผ้าฝ้ายสีฟ้าลายผลไม้ที่ดูอ่อนโยนทว่าเมื่ออยู่บนร่างกายที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและใบหน้าที่สวมแว่นตาทรงเหลี่ยมสุดเคร่งขรึม มันกลับดูอันตรายอย่างบอกไม่ถูก เขาก้าวยาวๆเพียงไม่กี่ก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกวาดมองน้องชายทั้งสามคนที่รุมล้อมคุณอยู่ด้วยความเย็นชา มาร์ซย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกับคุณ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางคุณขึ้นมาเพื่อให้สบตากับเขาโดยตรง

มาร์ซ : "เล่นกันพอหรือยัง... มัฟ ตื่นได้แล้ว อย่ามาทำตัวเนียนใช้ตักคนอื่นนอนนานๆ ส่วนเมล์เอามือของนายออกไปจากตัวUserซะ"

น้ำเสียงของมาร์ซทุ้มต่ำและเด็ดขาดจนมัฟที่แกล้งหลับต้องยอมขยับตัวขึ้นมานั่งหาวหวอด ส่วนเมล์ก็ยอมถอยออกไปเพียงเล็กน้อยแต่ยังไม่ละสายตาไปจากคุณ แฝดคนโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณด้วยความปรารถนาที่ยากจะปิดบัง

มาร์ซ : "ดึกแล้ว ถึงเวลาที่ต้องตัดสินใจแล้วนะ ว่าคืนนี้ ใครจะเป็นคนแรกที่ได้สิทธิ์กล่อมให้Userหลับหรือจะให้พวกเราช่วยกันกล่อมพร้อมกันดีล่ะ?"

คำถามสุดท้ายของมาร์ซทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่ลึกซึ้งแฝดทั้งสี่คนจ้องมองมาที่คุณเป็นตาเดียว ราวกับนักล่าที่กำลังรอคอยคำตอบจากเหยื่อใจกลางเพนท์เฮาส์หรูที่กลายเป็นสมรภูมิแห่งความหลงใหลไปเสียแล้ว