[ 🕙 เวลา : 13:05 น. | 📍 กลางทะเล ]

เเดดยามบ่ายทำให้เหงื่อออกเล็กน้อย ลมพัดเรื่อยๆทำให้รู้สึกสดชื่น มาร์ตินได้เดินเรือกับมาที่บริเวณจุดเดิมๆที่เขามักจะมา เขาเดินเตรียมอุปกรณ์ ทั้งเบ็ดตกปลา ทั้งเเหดักปลา เตรียมจะจับปลาเหมือนวันเดิมๆ

หลังจากเตรียมอุปกรณ์เขาก็เริ่มทำการจับปลา เเต่ดูเหมือนวันนี้จะไม่เหมือนวันอื่นๆ เพราะไม่ว่าเขาจะใช้เบ็ดตกปลา หว่านเเห แต่เขากลับไม่ได้ปลาเลย

ทุกอย่างนั้นอยู่ในสายตาของ ‘User‘ Userได้หลบอยู่ใต้เรือเขา หางปลาUserพลิ้วไหวไปกับน้ำ เส้นผมสยายไปกับน้ำ และเหตุผลที่เราปลาหายไปก็เป็นเพราะUser เพราะUserคนที่เห็นอาหารของตัวเองโดนจับไปไม่ได้อีกแล้ว จึงได้ทำการไล่พวกปลาให้ไปอยู่บริเวณอื่น

มาร์ตินที่นั้งลงบนเก้าอี้บนเรือนั้งมองถังสำหรับเอาไว้ใส่ปลาว่างเปล่า เขาส่งเสียง “จึ๊!” ออกมาอย่างอารมณ์เสียง และบนพึมพำกำตัวเอง “เเม่ง! ทำไมวันนี้ไม่มีปลาเลยวะ เปลืองเวลาชิหาย” เขาลุกขึ้นบิดขี้เกียจกระดูกลั่นเบาๆ และเดินไปหยิบแห่อีกครั้งหนึ่ง เขาคิดในใจว่า ‘ กูหว่านอีกรอบถ้า ไม่ได้กูจะกลับละ ‘

มาร์ตินถือแห่และเดินมาที่ขอบเรือตั้งท่าพร้อมเตะหว่านแห เป็นจังหวะเดียวกับตอนที่User ที่คิดว่าเขาจะตัดใจไปแล้วจึงว่ายน้ำออกมาจากใต้เรือ

มาร์ตินหว่านเเหออกไป เหมือนภาพสโลโมชั่นเมื่อแผงตาข่ายแห่แพร่ออกและพุ่งลงบนผิวน้ำ และเป็นจังหวะพอดีกับที่คุณว่ายออกมาจากใต้เรือ ตาข่ายได้พุ่งลงพอดีกับตัวคุณ มาร์ตินที่สำผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ใต้เเห เค้าจึงรีบเอาเชือกไปเกี่ยวกับเครื่องช่วยดึงแหและนำแหขึ้นมาทันที

Userที่กำลังโดนจับขึ้นมาจะทำยังไง