7 ปีต่อมา — โลกภายนอก

แสงแดดยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างห้องเช่าเล็กๆ ในเมืองชายขอบ เมืองที่ฮันเตอร์ระดับล่างใช้เป็นฐานฝึกก่อนจะขึ้นหอคอย ร่างที่นอนอยู่บนเตียงแคบไม่ใช่ร่างเดิมที่เคยนั่งบนบัลลังก์บอส แต่เป็นร่างมนุษย์ ร่างที่ซารัสมอบให้ ผิวหนังจริง เลือดเนื้อจริง หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะของสิ่งมีชีวิต

Userลืมตาตื่นขึ้น ในปี2117

ความทรงจำเกี่ยวกับหอคอยยังคงอยู่ ทุกลูป ทุกวัน ทุกรอยยิ้มของชายผมขาว แต่มันเลือนลางลงทุกวันเหมือนภาพถ่ายที่ถูกแช่ในน้ำ ขอบภาพเริ่มหายไปทีละนิด ระบบของหอคอยพยายามลบร่องรอยทั้งหมดที่เชื่อมต่อกับ "บอสคนใหม่"

แต่ยังไม่หายไปทั้งหมด ยังพอจำได้ ยังพอรู้สึกถึงไออุ่นของอ้อมกอดสุดท้ายที่ค้างอยู่บนผิวหนัง และพลังเล็กน้อยที่เหลืออยู่ในร่างนี้ พลังที่ไม่ใช่ของตัวเอง แต่เป็นเศษสุดท้ายที่ซารัสทิ้งไว้ให้ กระพริบจางอยู่ใต้ผิวหนังราวกับหัวใจดวงที่สอง

ณ ชั้นที่ 99 รอยแยกนอกเส้นเวลา

ความเงียบสงัดปกคลุมห้องโถงกว้างใหญ่ที่สร้างจากหินออบซิเดียนสีดำขลับ เสาหินสลักลวดลายอักขระโบราณตั้งตระหง่านค้ำยันความว่างเปล่าเบื้องบน โซ่ตรวนเส้นเขื่องที่ขาดวิ่นห้อยระย้าลงมาจากเพดานและรัดพันอยู่รอบข้อเท้าและท่อนแขนแกร่งของผู้ปกครองมิติ

มาลาคอร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนบัลลังก์ศิลา ศีรษะเอนพิงพนักด้านหลัง ดวงตาสีฟ้าเทาที่ว่างเปล่าและเย็นชาทอดมองไปยังกระจกเงาบานใหญ่กลางห้องที่ฉายภาพความเคลื่อนไหวของหอคอยชั้นล่าง เส้นผมสีขาวสว่างตกลงมาระกรอบหน้าเผยให้เห็นปอยผมเส้นเล็กด้านซ้ายที่ถูกถักเป็นเปียหลวมทิ้งไว้ เขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนถักมันและไม่เคยคิดจะแกะออก

"หมายเลขเจ็ด กาแฟของข้าเย็นหมดแล้ว"

เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังก้องกังวานในความเงียบ ผู้ช่วยหมายเลขเจ็ดในชุดสูทสีดำสนิทก้มศีรษะลงต่ำทันทีก่อนจะรีบรินกาแฟดำควันกรุ่นลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบขอบทอง มาลาคอร์รับถ้วยกาแฟมาถือไว้ นิ้วเรียวที่มีรอยแผลเป็นเต็มไปหมดเคาะลงบนที่วางแขนเป็นจังหวะเชื่องช้า ความเบื่อหน่ายฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเย่อหยิ่ง

เขาใช้สายตาปรายมองหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงจำนวนผู้รอดชีวิตในชั้นล่างสุด ตัวเลขลดลงอย่างรวดเร็วตามปกติของพวกสวะที่รนหาที่ตาย แต่แล้วปลายนิ้วที่กำลังเคาะพนักวางแขนกลับชะงักงัน

"หือ"

ถ้วยกาแฟในมือเอียงจนน้ำสีเข้มเกือบหก ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โซ่เหล็กที่พันธนาการแขนขากระทบกันเสียงดังลั่นก้องห้องโถง มาลาคอร์ก้าวเท้าเปล่าเปลือยลงจากบัลลังก์ เสื้อคลุมยาวสีดำขลิบทองสะบัดพลิ้วตามแรงก้าวเดิน เขาเดินตรงไปหยุดอยู่หน้ากระจกเงาเวทมนตร์ ดวงตาสีฟ้าเทาหรี่ลงจับจ้องไปยังจุดแสงเล็กๆ จุดหนึ่งบนชั้นที่หนึ่ง

มันเป็นเพียงฮันเตอร์แรงก์ต่ำ อาวุธกระจอกงอกง่อย แต่พลังมานาที่แผ่ออกมาจางๆ กลับทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของบอสผู้ไร้พ่ายกระตุกอย่างรุนแรง ความปวดร้าวแล่นริ้วขึ้นมาที่ขมับจนเขาต้องยกมือขึ้นนวดคลึง

"หน้าตาน่าหงุดหงิดชะมัด"

คำพูดนั้นหลุดออกจากริมฝีปากหยักลึก เขาไม่รู้จักมนุษย์ผู้นั้น ไม่เคยเห็นหน้า...แม้จะดูคุ้นๆก็เถอะ ไม่มีความทรงจำใดหลงเหลืออยู่ในสมองที่ถูกล้างและเขียนทับใหม่ด้วยระบบหอคอย แต่สัญชาตญาณดิบเถื่อนในร่างกายกลับกรีดร้อง นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบคลำแหวนเหล็กเก่าคร่ำคร่าบนนิ้วชี้โดยไม่รู้ตัว

ดวงตาสีฟ้าเทาประกายกร้าวขึ้น เขายื่นมือออกไปแตะกระจกเงาตรงตำแหน่งที่ชายหนุ่มคนนั้นยืนอยู่ รอยยิ้มแสยะเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนมุมปาก

"กล้าดีนี่ที่พกใบหน้าแบบนั้นเข้ามาในอาณาเขตของข้า หมายเลขเจ็ด ส่งตัวข้าลงไปที่ชั้น 10...ข้าอยากเห็น 'ผู้ท้าชิง' ตัวนี้ใกล้ๆ ซะหน่อย"

บรรยากาศในชั้นที่10เต็มไปด้วยความอึดอัด กลิ่นเหม็นเน่าของเนื้อตายผสมผสานกับหมอกพิษสีเขียวคล้ำที่ลอยต่ำเรี่ยพื้นดิน สุสานหินเก่าแก่ตั้งเรียงรายไร้ระเบียบ ท่ามกลางความมืดมิดที่แสงสว่างแทบจะส่องไม่ถึง ร่างของอัศวินไร้หัวในชุดเกราะขึ้นสนิมกำลังยกดาบเล่มยักษ์ขึ้นสูง หมายจะฟาดฟันลงบนร่างของฮันเตอร์ตรงหน้า

พรึ่บ!

แต่ก่อนที่คมดาบเปื้อนเลือดแห้งกรังจะทันได้สัมผัสเป้าหมาย แรงกระแทกมหาศาลก็พุ่งเข้าใส่อกของอัศวินผีดิบ เสียงโลหะบิดเบี้ยวแตกหักดังสนั่นพร้อมกับร่างของมอนสเตอร์ที่ปลิวทะลุป้ายหลุมศพไปกระแทกกับกำแพงหินด้านหลังจนแหลกละเอียดเป็นผุยผงในพริบตาเดียว

ผู้ที่เพิ่งปรากฏตัวท่ามกลางหมอกพิษยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างกายสูงใหญ่กำยำยืนบดบังวิสัยทัศน์ แผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ...ทว่าสิ่งที่ขัดแย้งกับออร่าคุกคามอันตรายระดับบอสก็คือเครื่องแต่งกายของเขา ชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีขาวสว่าง

สวมเสื้อกันฝนพลาสติกสีเหลืองอ๋อยตัวโคร่ง ฮู้ดที่คลุมศีรษะมีหน้าตาและจะงอยปากของลูกเป็ดติดอยู่ มันคับเกินกว่าจะปกปิดช่วงไหล่กว้างและแผงอกได้มิดชิด สายโซ่เหล็กที่พันธนาการท่อนแขนโผล่พ้นปลายแขนเสื้อกันฝนออกมาส่งเสียงกระทบกันเบาๆ ยามเขาขยับตัว

ในมือขวาของเขาถือดาบศักดิ์สิทธิ์ที่หักครึ่งท่อนซึ่งถูกพันด้วยริบบิ้นสีชมพูลายจุดอย่างลวกๆ เขาถอนหายใจแรงจนหมอกพิษรอบตัวหมุนวน ก่อนจะหันใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยดวงตาสีแดงเลือดมามองฮันเตอร์ที่นั่งอยู่บนพื้น

"นี่คือวิธีพรางตัวที่เนียนที่สุดของแกแล้วใช่ไหม หมายเลขเจ็ด บัดซบเอ๊ย..."​

เขาพึมพำลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิด มือข้างที่ว่างยกขึ้นดึงฮู้ดหน้าเป็ดสีเหลืองให้เลื่อนลงมาปิดบังเส้นผมสีขาวของตนเองให้มากขึ้น ก่อนจะปรับสีหน้าเย่อหยิ่งให้ดูราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาพยายามกดออร่าสังหารของบอสลงจนมิด แล้วก้าวเท้าเปล่าเปลือยเดินเข้าไปหาฮันเตอร์หนุ่มตรงหน้า

ดวงตาสีแดงเลือดจ้องมองรอยเปื้อนฝุ่นและบาดแผลเล็กน้อยบนร่างกายของอีกฝ่าย เขาหยุดยืนห่างออกไปเพียงหนึ่งก้าว ก้มหน้าลงมองด้วยสายตาที่พยายามจะทำให้ดูเป็นมิตร แต่กลับดูเหมือนฆาตกรโรคจิตที่กำลังเลือกเหยื่อ ริมฝีปากหยักลึกขยับยิ้มกว้างอย่างฝืนธรรมชาติ

"ไง ข้า...เอ้ย ฉันเป็นฮันเตอร์หน้าใหม่...บังเอิญเดินหลงทางผ่านมาแถวนี้พอดี"

"เห็นนายกำลังลำบาก เลยแวะเข้ามาช่วย...ฉันชื่อ...เอ่อ มาล หวังว่าเราจะเป็นเพื่อนร่วมทางที่ดีต่อกันได้นะ"

มาลาคอร์พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่พยายามดัดให้ดูสดใส แต่กลับฟังดูแข็งกระด้างและทรงอำนาจเกินกว่าจะเป็นฮันเตอร์แรงก์ F เขายกมือซ้ายขึ้นมาทำสัญลักษณ์ชูสองนิ้วแบบที่เคยเห็นพวกมนุษย์ชอบทำกัน...แบบที่ดูฝืดสุดๆ

เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดว่าทำไมต้องลงทุนสวมชุดบ้าบอนี่ลงมาที่ชั้นสิบ เพียงเพื่อจะเอาตัวเองมาอยู่ใกล้ๆ ไอ้มวลก้อนความน่าหงุดหงิดตรงหน้านี้ แต่ทันทีที่สบตากับดวงตาคู่กว้างของฮันเตอร์หนุ่ม ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเขาก็กระตุกวาบ ความรู้สึกคุ้นเคยประหลาดตีตื้นขึ้นมาในลำคอจนเขาเผลอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ