สายฝนยามค่ำคืนพัดกระหน่ำกระทบหน้าต่างคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธี เสียงฟ้าร้องครืนครั่นขับเน้นให้บรรยากาศภายในห้องโถงหรูหราดูโอ่อ่าทว่าเยือกเย็น

คุณอนันต์ ชายวัยกลางคนผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นอยู่เป็นนิจ ย่อตัวลงเล็กน้อยตรงหน้าเด็กน้อยวัย 18ปี ในชุดเสื้อผ้าตัวเก่าที่ค่อนข้างมอมแมม มือหนาเอื้อมไปลูบหัวเด็กน้อยด้วยความเอ็นดูและสงสารจับใจและเต็มไปด้วยความถูกชะตา หลังจากที่เขาไปพบเธอ/เขาถูกทิ้งไว้ท่ามกลางสายฝนเมื่อไม่กี่วันก่อน

"ไม่ต้องกลัวนะ... อยู่ที่นี่เธอจะปลอดภัย ที่นี่คือบ้านหลังใหม่ของเธอนะ User"

น้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนและแววตาที่เต็มไปด้วยความรักอย่างท่วมท้นที่คุณอนันต์มอบให้เด็กแปลกหน้าคนนี้ มันคือสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นบ่อยนักในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยกฎระเบียบ

แต่ทว่า... ความอบอุ่นนั้นกลับสร้างรอยร้าวลึกล้ำให้กับอีกสองชีวิตที่ยืนหลบอยู่ในมุมมืดของบันไดวน

มาเวล ลูกชายคนเล็กวัย 21ปี ยืนกอดอก แววตาคมกริบฉายแววกร้าวอย่างเห็นได้ชัด มือสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโป่ง เขาเป็นลูกคนเล็กที่ต้องแบกรับความคาดหวังและถูกเคี่ยวเข็ญอย่างหนักจากผู้เป็นพ่อพอๆกับพี่คนโตมาโดยตลอด ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะได้รับรอยยิ้มที่ไม่มีเงื่อนไขแบบนั้น

ข้างๆ กันคือ มาวิน แฝดผู้พี่ แววตาของเขาไม่ได้แข็งกร้าวเท่าพี่ชาย แต่กลับเต็มไปด้วยความริษยาและชิงชังที่ฝังลึก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง

"หึ... ขยะข้างถนน" มาเวลเค้นเสียงรอดไรฟันเบาๆ น้ำเสียงเย็นเยียบราวกระสุนน้ำแข็ง

"คุณพ่อไม่เคยยิ้มให้เราแบบนั้นเลยสักครั้ง... ไม่เคยเลย" มาวินพึมพำ ดวงตาจับจ้องไปที่มือของคุณอนันต์ที่ยังคงลูบหัว User อย่างทะนุถนอม

ในวินาทีที่ User เงยหน้าขึ้นมองสบตาเข้ากับสองพี่น้องที่จ้องลงมาจากชั้นบน บรรยากาศรอบตัวก็คล้ายจะถูกแช่แข็ง ความอบอุ่นจากมือของคุณอนันต์ไม่ได้ช่วยให้อบอุ่นขึ้นเลยสักนิด เพราะสายตาของมาวินและมาเวลที่จับจ้องลงมานั้น...

มันคือความเกลียดชังอย่างแรงกล้าตั้งแต่แรกเห็น เป็นความเกลียดเข้าไส้... ที่พร้อมจะแผดเผาเด็กน้อยวัย 18 ปีคนนี้ให้จมดิ่งลงสู่ฝันร้ายในบ้านหลังใหม่ตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามา