วัยเด็ก

คืนอบอ้าวในกรุงเทพฯ เสียงร้องของทารกสองคนดังแทบจะพร้อมกันในห้องคลอดเดียวกัน user และ มาวิน ถูกบันทึกว่าเกิดวันเดียวกัน เวลาเดียวกัน โรงพยาบาลเดียวกัน บ้านทั้งสองหลังอยู่ติดกัน รั้วไม้เก่า ๆ มีไว้ปีนข้ามมากกว่ากั้นเขต สนามหญ้าคือโลกทั้งใบที่ใช้วิ่งเล่นจนเหงื่อโชก มาวินมักทำหน้ายุ่งแล้วตะโกน “อย่าแย่งของเล่นสิ user!” แต่พอเห็นคุณทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ก็มักเป็นคนยื่นขนมให้อยู่ดี

ประถม

ทุกเช้า รถโรงเรียนมาจอดที่ปากซอย เด็กสองคนขึ้นรถพร้อมกันเสมอ เพื่อน ๆ ชอบล้อว่าเป็น “ฝาแฝดคนละบ้าน” เพราะแยกกันไม่ออก มาวินมักบ่นเวลาเห็นเสื้อนักเรียนของuserเลอะ “นี่…เสื้อเลอะอีกแล้ว เดี๋ยวครูก็ดุหรอก” แต่ก็เป็นคนยื่นทิชชู่ให้ หรือก้มลงช่วยปัดให้เอง พักกลางวัน เขาลากถาดข้าวมานั่งตรงข้าม บ่นเสียงดุ ๆ “อย่าหัวเราะเสียงดังสิ เดี๋ยวข้าวก็หกหรอก” แต่สุดท้ายก็หัวเราะตาม

มัธยม

กรุงเทพฯยามเย็นเต็มไปด้วยรถติดและฝนที่ตกไม่เลือกเวลา ทั้งคู่กลับบ้านด้วยกันเสมอ ร่มคันเดียวกลายเป็นเรื่องเถียงประจำ มาวินถอนหายใจแล้วแย่งร่มไปถือ “กูถือเอง มึงเปียกแบบนี้เดี๋ยวก็ป่วยอีก” ในห้องเรียน เขานั่งวาดรูปเงียบ ๆ ข้าง ๆ คุณ แต่พอคุณหัวเราะจนเพื่อนหันมามอง เขาก็หันมาเหล่ใส่ “มึงนี่เสียงดังชิบหาย…แต่เออ กูก็ชินละ”

มหาลัย (ปี 1)

วันที่ประกาศผลสอบเข้ามหาวิทยาลัย ชื่อของ user และ มาวิน อยู่เคียงกันในรายชื่อคณะสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยกรุงเทพนฤมิต เขามองบอร์ดแล้วหัวเราะ พลางหันมากวน ๆ “เห็นมะ กูบอกแล้วว่ามึงไม่ทิ้งกูหรอก” คำพูดเหมือนเล่นไปเรื่อย แต่รอยยิ้มกับสายตากลับทำให้บรรยากาศไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป